İNCİ …
Eve döndüğümüz de abimler merakla bekliyorlardı. Daha kapıdan adım attığım an “Anne” diye koşan ikizlerim bacaklarıma sarıldı. İçim bir kez daha yandı. Devrim ile bakıştığımızda hemen “Çocuklar, bu gece kim benim anlatacağım masalı dinlemek ve uyumak ister?” değip onların şen seslerine karşılık gülümsedi. İkisi de ben ben değip duruyordu. Eğildim. Yanaklarını öptüm.
“Ben iyiyim. Hiçbir şeyim yok. Hadi siz Devrim amcanızla gidin bakalım ne masallar anlatacak sana.”
Bir an durup bana baksalar da ikisi de koşarak gitti. Salona geçtiğimiz de abim anında karşıma dikildi.
“İnci, anlat güzelim.”
“Abi bir otursaydım.”
“Kızım delirtme beni. Burun kanaması ile öğleye doğru evden çıkıp gidiyorsunuz. Akşamın bu saati olmuş yeni geliyorsunuz. Yüzün kireç gibi gözlerin ağlamaktan kızar
