Ayna karşısında üzerindeki gelinliğe bakan İnci öyle güzel olmuştu ki sanki gölün üzerindeki zarif bir kuğuydu. Gelinliği Devrim’in özel tasarlattığı ve diktirdiğiydi. Saçları hoş bir topuz yapılmış inciden harika bir tokayla süslenmişti. Boynunda bileğinde ve kulağında da saf hakiki inciler bezenmiş teni üzerinde sergileniyordu.
Çocukları da hazırlanmıştı. Her şey tamamdı. Organizatör sabah gelmiş hazırlıklar bitmek üzereydi. Davetlilerse yaklaşık iki saat sonra yavaş yavaş gelecekti. Tunç, sonunda odaya girdiğinde kardeşini gördüğü an dili tutulmuş gibi öylece kaldı.
“İnci’m. Güzel kardeşim benim.”
“Abim.”
Ona doğru yürüyen adam sıkıca sarıldı. Alnını öperken “Kurban olurum sana ne güzel olmuşsun kız.” Dedi. Ağlamamak için işi gırgıra vuruyordu.
“Aşk olsun abi ben zaten güzel de
