Acı insanı öldürmüyorsa güçlendiriyordu. İnci yaşadıkları ile sanki sürekli darbe alan darbe aldıkça da kalınlaşan deri gibiydi. Her darbede biraz daha vicdanını susturuyordu. Çünkü bakıyor ve görüyordu ki kimse ona merhametli vicdanlı ve acıyarak davranmıyordu. Aksine en ağır darbeleri indirmek için fırsat kolluyorlardı o da acımayacaktı.
Eve geçtiklerinde çocuklarına görünmeden hemen odasına çekildi ve banyoya girip kapıyı kilitledi. Birkaç dakika ayna karşısında kendine baktı. Yüzünde ve üzerinde kan izleri vardı. Devrim’in kanı ile kendi kanı karışmıştı. Şimdi belki de kocasının kolları arasında bahçede koşturan çocuklarını izliyor olabilirdi. Ya da kanepe de koynunda uyukluyor olmalıydı. Ama asla ve asla kanlı gelinliği ile kendi evinin banyosunda ruh gibi dikilmemeliydi. Sevdiği ad
