“มะ มาได้ยังไงคะ หรือลืมข้าวของ”
มันคงเป็นคำถามที่โง่เง่ามาก ระดับหลวงอัฐ ต่อให้ลืมสิ่งใด จะทิ้งไปเลยยังได้ แล้วค่อยไปหาใหม่เอาดาบหน้า
เขาอยากตะโกนใส่หน้าเจ้าหล่อนนัก เออ ! ใช่ เขาลืมเมียไว้ทั้งคนเนี่ยแหละ
“ลืม”
“ลืมสิ่งใดคะ” ตอนถามก็กวาดตามองรอบๆ กระท่อม สิ่งของที่พอจะเห็นก็มีแคร่ เสื่อ หมอน ผ้าห่ม ตะเกียง... หรือคุณพี่จะติดใจหมอนบ้านฉันกัน
“ลืมฆ่าเมีย”
เสียงลอดไรฟันนั้นทำฉันสะดุ้ง แม้บัดนี้จะฟ้าสางแล้ว แต่แดดก็ยังไม่ส่องแสงลงมาสักเท่าไร ภายในนี้จึงเกือบมืดสลัว ที่จริงก็แถบนี้ทั้งแถบที่ทั้งมืดและห่างไกลผู้คนพอสมควร ถ้าเขาจะฆ่าฉันขึ้นมาจริงๆ อาจไม่มีใครรู้ และมาช่วยได้ทัน
“จะไปไหน”
ใครจะอยู่ให้ฆ่า ฉันก็เตรียมผละออก เล็งประตูไว้ กะวิ่งหน้าตั้งน่ะสิ
“ทีนี้ละทำเป็นกลัว ทีก่อนหน้าพยศนักหนา”
“สร้อยเปล่าพยศ” เลือดนักสู้ของฉันก็แรงใช้ได้ พอถูกตำหนิ ก็ลืมไปเลยว่ากำลังเป็นรอง
“เฮอะ ! ไม่
