Koştum. Arkama bakmadan deli gibi koştum. Peşimden gelip beni karanlığa çekmek isteyen kabustan küçük ayaklarımın yapabildiği kadar hızlı kaçtım.
Sanki bir adım daha atsam beni ışığın içinde bekleyen anne ve babama ulaşabilecektim. Annemin dalgalı saçlarının arasından görünen gülen gözleri, sevecen gülümsemesi kalbimin umutla dolmasına neden olurken elimi ona doğru uzattım.
Hemen arkasında durup annemin omzuna koyduğu eliyle ona destek olup bana bakan babama ‘’Babacım, beni bekleyin!’’ diye yalvardım.
Babam bana bakıp gülümsese de, gözlerinde hafif bir hüzün vardı. Sanki ne kadar hızlı koşarsam koşayım onlara ulaşamayacağımı biliyordu.
Sol ayağım zemine gömülünce yalpaladım. Toprak sıvılaşmış, balçığa dönmüştü. Kendimi ileriye atılmak için ne kadar zorlasam da hızım yavaşlamıştı ama p
