ตอนที่ 20
คนป่วยขี้เซา
“น่าจะเสร็จแล้วล่ะ...หอมจัง” ฉันยกหม้อข้าวต้มไปวางไว้ที่โต๊ะ ก่อนจะดับไฟที่เตา
“เอาล่ะ ตักข้าวต้มใส่ชามแล้วพร้อมเสิร์ฟจ้า”
จากนั้นฉันก็ถือชามข้าวต้มขึ้นไปชั้นบน
“ลืมถามป้าแววไปเลย แล้วห้องนอนของเฮียวัฒน์คือห้องไหนเนี่ย” ฉันไม่คิดว่าด้านบนจะมีหลายห้องขนาดนี้
‘ถ้าเกิดลองแง้ม ๆ เปิดทุกห้องจะผิดไหมนะ’
ฉันไม่ได้แค่คิด แต่ทำจริงเลยล่ะ แต่ที่น่าแปลกไม่ว่าจะเปิดห้องไหนมันก็ดูโล่งโจ้งไปหมด สมกับเป็นบ้านชายโสดจริง ๆ ถ้าฟังจากป้าแววไม่ผิด แต่ว่านะตอนที่เขาอยู่กับชาวบ้าน กับกลุ่มวัยรุ่นชายฉกรรจ์นั้นมันต่างราวกับคนละคนจนฉันเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่าตัวตนไหนกันแน่ที่เป็นนิสัยจริง ๆ ของเขา
“โต๊ะอยู่หน้าห้อง? ดูท่าจะเป็นห้องนี้แฮะ” ขณะที่ฉันกำลังจะวางชามลงไปที่โต๊ะหน้าห้อง “เดี๋ยวสิ ถ้าเกิดเฮียวัฒน์ป่วยจนลุกไม่ขึ้นมาเอาข้าวต้มล่ะ ฉันว่าฉันไปเสิร์ฟถึงที่ดีกว่า”
พอคิดได้แบบนั้น
