ระหว่างที่รอพนักงานไปเตรียมหม้อน้ำซุปมาให้ดารินก็ลุกไปที่เคาน์เตอร์ด้านหนึ่งที่มีสารพัดวัตถุดิบให้รังสรรค์น้ำจิ้มตามสูตรที่ตนเองถนัด เตชินที่ลุกตามไปด้วยก็ได้แต่ยืนนิ่งค้าง มองดารินตักนี่ปรุงนั่นใส่ถ้วยน้ำจิ้มใบเล็ก ๆ ด้วยใบหน้าชื่นบาน ต่างจากตอนที่เขาเลือกร้านอาหารเองอย่างสิ้นเชิง
“ชอบกินอะไรแบบนี้เหรอ”
“อื้ม!” หญิงสาวยิ้มพราย ปรุงน้ำจิ้มของตัวเองเสร็จก็คว้าถ้วยเปล่าที่อยู่ในมือเขาไปถือวิสาสะปรุงให้
“นายกินเผ็ดไม่ได้ใช่มะ เอาสูตรนี้ละกัน” ถามเองก็ตอบเองเสร็จสรรพ เธอปรุงน้ำจิ้มสูตรเดียวกับตัวเอง แค่ไม่ใส่พริกหม่าล่าและพริกขี้หนูเท่านั้น
หลังจากปรุงน้ำจิ้มสูตรเด็ดเสร็จ หม้อน้ำซุปร้อน ๆ ก็มาเสิร์ฟพอดิบพอดี ดารินประเดิมด้วยไส้เป็ดและเต้าหู้ม้วนใส่ไปในหม้อฝั่งที่เป็นน้ำซุปหม่าล่า ตามด้วยอื่น ๆ อีกสารพัด
ทันทีที่คีบอาหารเข้าปาก ดวงตาคู่สวยก็พราวระยับ ราวกับมีแสงเปล่งประกายออกมา ดารินดี๊
