ดารินลาหยุดได้เพียงห้าวันทำงานเท่านั้นก็ถึงเวลาที่เธอจะกลับไปทำงานเพราะมีเรื่องด่วนที่เธอต้องเป็นคนอนุมัติ เอกสารกองสุมท่วมหัว หากหยุดนานกว่านี้มีหวังกลับมาโดนงานทับตาย ที่สำคัญคือแขนเธอไม่ได้เจ็บอะไรมากมายแล้ว
“เป็นไงบ้างคะสาว...” เสียงดัดจริตลากยาวมาแต่ไกลทันทีที่หญิงสาวย่างเท้าเข้าไปในออฟฟิศ
“เสียงอะไรเนี่ย วันสารทเดือนสิบเลยไปเป็นเดือนแล้วทำไมยังไม่กลับไปอีก โหยหวนเชียว” ดารินแสร้งมองข้ามทำไม่เห็นแล้วเดินผ่านชายหนุ่มหน้าคมคร้ามร่างสูงโปรงที่ยืนเท้าสะเอวมองเธอไป ทว่าเดินไม่ทันถึงสามก้าววงแขนที่หนั่นแน่นไปด้วยมัดกล้ามก็ล็อกเข้าที่คอหญิงสาว พร้อมส่งอีกมือมาเขกกระบาล
“อีชะนีเดือนห้า แกว่าฉันเป็นเปรตเหรอฮะ!” ภูริตถลึงตาใส่
“โอ๊ย ๆ อีแม็กปล่อยก๊อน! โอ้ย ฉันเจ็บนะอีพันเดช! อ๊าย” สองเพื่อนสนิทกอดรัดฟัดเหวี่ยงกัน เรียกเสียงหัวเราะขำจากเพื่อนร่วมงานในบริษัทได้เช่นทุกครั้ง
“หูย... ด่าเปรตยั
