“แหม... แม่คนขวัญอ่อน แม่ลูกสาวผู้บอบบาง” ดาหวันเบ้ปากแล้วเอ่ยเย้าลูกสาวคนเดียวพลางนั่งลงข้าง ๆ
“ใจลอยอะไรขนาดนั้น แล้วที่ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ทั้งที่แขนเพิ่งพิการมานั่นคืออะไร อย่าบอกนะว่าแกกลับไปดีกับไอ้แฟนหน้าปลาหมอนั่นแล้ว” จากที่ปากเย้าเธออยู่ดี ๆ ตอนนี้คุณนายดาหวันมองมาตาเขียวปั้ด เพราะไม่ค่อยถูกชะตาอดีตแฟนของเธอตั้งแต่แรก หากหล่อนไม่เคยขัดเพราะเป็นความสุขของลูกสาว
ตอนที่รู้ว่าดารินเลิกกับไอ้หมอนั่นเธอถึงกับให้คนไปซื้อประทัดมาจุดเพราะเคยบนเอาไว้ คนอาบน้ำร้อนมาก่อนทำไมจะดูไม่ออกว่าใครเป็นยังไง เห็นหยิม ๆ หงิม ๆ เหมือนจะเรียบร้อยเด็กเรียน ดารินบอกไม่เจ้าชู้ แต่ดาหวันดูสายตามันออก
“โอ้ยแม่ก็ เดียร์คนนะคะไม่ใช่ควาย เจ็บแล้วจำจ้าาา ลูกสาวคุณนายดาหวันเดินหน้าหาผู้ใหม่ดีกว่าจ้า” ดารินเชิดหน้าอย่างมั่นอกมั่นใจ ไม่มีทางกลับไปเอาไอ้หน้าปลาหมอนั่นหรอกนะ นอกจากความผูกพันที่คบกันมานานหลายปีก็ไม่มี
