เตชินมองเพื่อนอยู่ชั่วครู่ นัยน์ตาเรียวคมลึกล้ำก็มีประกายวาววับเมื่อนึกอะไรขึ้นมาได้ มุมปากหยักกดลึกในแบบที่ทรงโปรดมองก็รู้ได้ทันทีว่าไอ้เพื่อนตัวดีมีเลศนัย
“สืบให้มึงแล้วกูจะได้อะไร”
“แล้วมึงอยากได้อะไร”
“ไม่รู้ กูยังคิดไม่ออก”
“เออ! ให้ได้ความก่อนเถอะค่อยมาต่อรอง”
เตชินก้มมองสมาร์ตโฟนในมือที่ยังค้างหน้าแชตสนทนาก่อนหน้าอยู่อีกครั้งแล้วจะปิดมัน ก่อนจะตอบรับคำขอของเพื่อนรักอย่างไม่อิดออด ผิดวิสัยคนที่ไม่ค่อยชอบยุ่งเรื่องของใครให้วุ่นวายและรกสมอง
“ได้ เดี๋ยวกูช่วยตามสืบให้เอง”
วันถัดมาดารินมารอล้างแผลที่โรงพยาบาลตามเวลาที่หมอนัดในช่วงสาย พยาบาลบอกให้เธอไปนั่งรอคุณหมอ ทว่ารอแล้วรอเล่าอยู่นานสองนานก็ไม่มีทีท่าว่าจะเรียกชื่อเธอสักที ทั้งที่คนที่มาหลังตรวจเสร็จจนได้กลับบ้านไปแล้วทั้งนั้น ยกแขนขึ้นมาดูเวลาก็พบว่านานร่วมชั่วโมงกว่าแล้ว
ฉับพลันเส้นความอดทนของหญิงสาวขาดสะบั้น ร่างเพรียวสวย
