“เอาแขนมา”
“ฮะ!” ดารินหน้าเหลอหลาเพราะเพิ่งโดนเขาปลุกจากภวังค์ความคิด มือหนาคว้าเก้าอี้ที่เธอนั่งแล้วลากมาใกล้กันจนแทบจะเกยตักอยู่รอมร่อ
นายแพทย์หนุ่มถือวิสาสะปลดเสื้อคาร์ดิแกนแขนยาวสีขาวที่เธอสวมใส่ให้หลุดออกจากลาดไหล่ เผยให้เห็นแขนเรียวเสลา วันนี้ดารินใส่สายเดี่ยวไว้ข้างใน และสวมคาร์ดิแกนคลุมทับเพื่อจะได้สะดวกเวลาต้องทำแผล
นัยน์ตาดุคมวาววับเมื่อเห็นว่าภายใต้คาร์ดิแกนนั้นดารินสวมอะไรไว้ข้างในบ้าง
“ถอดข้างเดียวก็พอ” เขาปรามเมื่อหญิงสาวทำท่าให้ความร่วมมือ เธอเตรียมถอดเสื้อให้หลุดจากแขนทั้งสองข้างถึงแม้จะแอบใจสั่นกับความชิดใกล้กันมากในระยะที่สัมผัสได้ถึงลมหายใจของกันและกัน
เตชินละสายตาจากไหปลาร้างามและซอกคอขาว ๆ มาสนใจหน้าที่ เขาพรูลมหายใจออกพยายามผ่อนคลายแล้วค่อย ๆ แกะผ้าก๊อซออกทีละชิ้นอย่างเบามือ สำรวจตรวจดูแผลใกล้ ๆ อย่างใส่ใจ
“ปวดมากไหม กินยาตามที่สั่งรึเปล่า” เขาถามเสียงทุ้มนุ่ม
