ดารินกระแทกลมหายใจเบา ๆ ทว่าสุดท้ายก็ยอมปล่อยผ่าน เธอไม่ได้ชอบอาหารอิตาเลียนเป็นทุนเดิม หากก็ไม่ได้เป็นคนเรื่องมาก กินอะไรก็ได้ทั้งนั้น สำคัญคือตอนนี้เธอจะรีบกลับบ้าน
“จะคุยกันได้ยัง” ดารินถามอีกครั้งเมื่อพนักงานรับออร์เดอร์แล้วเดินหายลับไป
หวังว่าจะไม่หาว่าเธอเสียมารยาทอีกนะ ไอ้หมอปากหมา!
“ก็บอกว่ากินให้เสร็จก่อน เธอนี่เข้าใจอะไรยากนะ”
“เต! ไม่เล่น นายต้องการอะไร” ร้อยวันพันปีไม่มีหรอกที่จะพูดจาดี ๆ ต่อกัน ทำไมวันนี้พยายามจะกินข้าวกับเธอให้ได้ก็ไม่รู้
“จะแกล้งอะไรฉันอีก” ดารินชักระแวง
“ไม่ได้จะแกล้ง แค่เห็นแขนเจ็บแล้วตอนนี้ก็เที่ยงแล้ว เลยอยากจะเลี้ยงข้าว ไม่ได้รึไง”
“ไม่จำเป็นเลยเต”
“เอาน่า... อย่างน้อยก็ในฐานะคนที่เคยกินกัน” เตชินพูดหน้าตาย ไม่สะทกสะท้าน ทว่าดารินกลับเบิกตากว้างหน้าร้อนผ่าว
“เอาดี ๆ” เขาจะพูดเรื่องนี้ขึ้นมาอีกทำไม
“วันก่อนฉันก็เอาดีอยู่นะ”
“นี่! ไหนตกลงกันแ
