คืนนั้นเตชินออกจากบ้านด้วยอารมณ์ที่ไม่ปกติ แต่แทนที่จะไปหาที่ดื่มที่ไหนสักที่อย่างเคย เขากลับขับรถมุ่งตรงไปเพียงแค่ซอยถัดไป
“มาทำไมเนี่ย” เสียงหวานร้องถาม พลางมองผู้ชายตัวสูงที่ยืนอยู่ตรงรั้วหน้าบ้านหัวจรดเท้าอย่างประหลาดใจ
บ้านเราใกล้กันเพียงคนละซอยก็จริง หากไม่เคยที่เตชินจะมาถึงบ้านเช่นนี้ นัดเจอกันแต่ละทีก็มักจะออกไปข้างนอก ส่วนใหญ่ทั้งคู่จะเลือกสถานที่ไกล ๆ ด้วยไม่อยากให้คนรู้จักบังเอิญมาพบเห็นเข้า เพราะหากโดนถามไม่รู้ว่าต้องอธิบายสถานะกันแบบไหน
“แม่ไม่อยู่อีกแล้วใช่ไหม” เตชินถามย้ำทั้งที่ดารินบ่นให้ฟังตั้งแต่เมื่อวานแล้วว่ามารดาของเธอหนีไปดึงหน้าที่เกาหลีกับเพื่อนแล้วไม่ยอมชวนเธอไป
“อือฮึ” หญิงสาวพยักหน้าหงึก ๆ ดวงตากลมโตบนใบหน้าสวยหวานที่เจือแววดื้อรั้นก็ยังมองเขาตาใสอย่างคนไม่ค่อยเข้าใจอะไรนัก ชายหนุ่มจึงอดยกหลังข้อนิ้วขึ้นมาสัมผัสแก้มเนียนใสไม่ได้ เขาถือวิสาสะแทรกตัวเองเข้ามาก่
