“เตจะกลับบ้านเลยไหม” ดารินถามคนตัวสูงที่กำลังยืนเป่าผมให้เธออยู่ ดวงตาคู่หวานจับจ้องเรือนร่างสูงล่ำกำยำที่เปลือยท่อนบนผ่านกระจกเงาของโต๊ะเครื่องแป้งด้วยดวงตาเป็นประกาย เธอหลงเรือนร่างของเขาขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ ไม่เคยละสายตาไปได้
“ไล่เตอีกแล้วนะ” คนชอบถอดเสื้ออวดมัดกล้ามวางไดร์เป่าผมและหวีลงก่อนจะโน้มตัวลงมากอดร่างของหญิงสาวไว้อย่างเต็มรัก เขาอุ้มเธอจนตัวลอยหวือแล้วนั่งลงแทนที่จนดารินร้องลั่นด้วยความตกใจ
“ว้าย เตอะ!” แล้วตัวเธอก็โดนวางลงบนตักแกร่ง เขากอดรัดเธอไว้เช่นนี้ทุกวันที่ได้ตื่นมาพร้อมกัน
ร่วมเดือนแล้วตั้งแต่วันนั้น วันที่เตชินมาหาเธอที่บ้านและทั้งคู่เกิดเกินเลยกันอีกครั้งที่บ้านของเธอในวันที่มารดาไม่อยู่
ตั้งแต่นั้นเตชินแอบมาหาดารินทุกครั้งที่มีโอกาส แม่หญิงสาวไม่อยู่บ้านหลาย ๆ วัน เขาก็มักจะหวังดีมาอยู่เป็นเพื่อนบ่อยครั้ง และรีบกลับออกไปก่อนที่คุณนายดาหวันจะกลับมาถึงบ
