ห้องฉุกเฉิน

1718 Words

@ห้องฉุกเฉินโรงพยาบาลเอกชนชื่อดัง.. “อย่าให้เธอเป็นอะไรเด็ดขาดนะครับ” เสียงทุ้มหนักเอ่ยกับพยาบาลสาวราวกับออกคำสั่ง พยาบาลสาวก็พยักหน้าหากก็แอบกลอกตาแล้วถอนหายใจ “พี่เอ็ม... เดียร์ไม่ได้เจ็บขนาดนั้นซะหน่อย อย่าโอเวอร์ได้ไหม” ดารินทอดเสียงอ่อนกับความเล่นใหญ่ของผู้ชายที่ยืนอยู่ข้างเตียงไม่ห่าง เธอแค่โดนไม้กระดานตกใส่แค่ถาก ๆ เท่านั้น มุมไม้กระดานมีตะปูโผล่อยู่ด้วย เลยเกี่ยวเอาเนื้อบริเวณไหล่จนเป็นแผลทางยางได้เลือดมาเยอะหน่อย ยิ่งเสื้อเธอเป็นสีขาวเลยเห็นชัด กับมีรอยถลอกยาวที่แขนข้างซ้ายไม่ลึกมาก แค่แสบ ๆ คัน ๆ ไม่ได้เป็นอะไรมากมาย ส่วนที่สลบในตอนแรกเพราะเธอตกใจเฉย ๆ ซ้ำยังฟื้นก่อนจะถึงโรงพยาบาลด้วยซ้ำ อัคราทำเอาพยาบาลกลอกตามองบนรอบแล้วรอบเล่าตั้งแต่ก้าวขาลงแตะพื้นโรงพยาบาล เขาเป็นห่วงเธอมากหรืออยากแกล้งให้เธออายคนกันแน่ “อยู่เฉย ๆ ห้ามขยับเดี๋ยวแผลปริ แล้วก็อย่าพูดมาก” อัคราสั่งเสียงเข้ม ดารินกลอกตาระอิดระอา เป็นแผลที่แขนเกี่ยวอะไรกับปากล่ะ! เธอเถียงเขาทางสายตา ชายหนุ่มจึงหันไปสั่งพยาบาลอีกครั้ง “ช่วยตรวจให้ละเอียดทุกอย่างด้วยนะครับ เอกซเรย์ทั้งตัว อ้อ... สแกนสมองด้วยเลยก็ดี” ประโยคร้ายกาจพวกนั้นทำเอาดารินอ้าปากพะงาบ ๆ ที่พูดนี่เพราะเป็นห่วงน้องหรือกำลังหลอกด่าว่าสมองไม่ปกติไม่ทราบคะ! ไม่ทันจะได้อ้าปากเถียงสักคำคนตัวโตก็ยกนิ้วชี้มาจุ๊ปาก เขากดรับโทรศัพท์เพราะมีสายเข้า อัคราฟังปลายสายด้วยสีหน้าเคร่งเครียดคิ้วขมวดเข้าหากัน ในที่สุดชายหนุ่มก็เดินออกจากห้องฉุกเฉินไป ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของหมอและพยาบาลเริ่มขั้นตอนการรักษาเธอต่อ “คุณหมอมาแล้ว คนไข้ประสบอุบัติเหตุในไซต์งานก่อสร้างมา โดนไม้กระดานจากนั่งร้านตกใส่ มีแผลบริเวณ.....” พยาบาลสาวเริ่มรายงานประวัติของเธอกับคุณหมอหนุ่มที่เดินมา ทำให้ดารินละสายตาจากแผ่นหลังกว้างของอัครามามอง ทันใดนั้นนัยน์ตาสวยก็เบิกกว้างเมื่อเห็นว่าหมอเจ้าของไข้ของเธอเป็นใคร ‘เตชิน!’ “สวัสดีครับ” เสียงทุ้มห้าวของคุณหมอหนุ่มเอ่ยทักทายคนไข้ด้วยเสียงเรียบเรื่อย ทว่านัยน์ตาคมที่มองมาแวบหนึ่งกับมุมปากหยักที่กดลึกอย่างมีเลศนัย ไม่ยักรู้ว่าเขาเป็นหมอที่โรงพยาบาลนี้ แล้วนี่ไม่มีหมอคนอื่นแล้วหรือยังไง โลกมันกลมไปไหม ดารินสบตากับคุณหมอหนุ่มสุดหล่อ ร่างสูงในชุดกาวน์ ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยแพรวพราวและร้ายกาจ ในตอนนี้เขาดูนิ่งผิดหูผิดตา สุขุม และมีมาด ดูเข้าถึงยาก แต่เท่ชะมัด ปกติก็หล่ออยู่แล้ว ทว่าตอนนี้เขาหล่อมาก! พออยู่ในเครื่องแบบแล้วเหมือนมีแสงออร่าบางอย่างเป็นประกายระยิบระยับออกมาจากตัว บวกกับแววตาเรียวดุคู่นั้นทำเอาคนไข้สาวอดใจสั่นผิดปกติไม่ได้ บ้าจริง เธอแพ้คนในเครื่องแบบชุดกาวน์ตั้งแต่เมื่อไหร่ ดารินแอบตำหนิตัวเองในใจ คุณหมอหนุ่มมองสบตาคนไข้สาวพลางใส่ถุงมือยางทีละข้าง เขาดีดขอบถุงมือดังเปรี๊ยะเมื่อใส่เสร็จทั้งสองข้างแล้วยกยิ้มร้าย ก่อนจะพูดประโยคที่ทำหญิงสาวขนลุก “เดี๋ยวเคสนี้ ผมล้างแผลให้เอง” ดวงตาคู่สวยเจือแววประหม่า ดารินมองคุณหมอหนุ่มสุดหล่อตรงหน้าอย่างไม่ไว้ใจ “นะ นายจะทำอะไรเนี่ย” เธอย่นคอถามเมื่อเห็นเขาลากรถเข็นที่มีสารพัดอุปกรณ์สำหรับทำแผลและฉีดยามาไว้ข้างกาย แล้วรูดม่านมาปิดจนมิด ตอนนี้มีเพียงแค่คุณหมอหนุ่มและคนไข้สาวเพียงสองคนเท่านั้นที่อยู่กันในสถานที่คับแคบมีเพียงผ้าม่านสีเขียวอ่อนปิดกั้นบดบังทัศนียภาพโดยรอบ “ไม่ต้องปิดม่านก็ได้ไหม” คนไข้เริ่มเสียงสั่นอย่างไม่ค่อยจะไว้ใจ “หึ” เตชินเหลือบมองคนไข้สาวที่นั่งหน้าซีดแล้วยกยิ้มจาง ๆ เป็นยิ้มที่ทำเอาคนมองอดขนหัวลุกไม่ได้ เขาจับนั่นหยิบนี่อยู่เพียงครู่ก่อนจะเอ่ยเสียงเย็น “คนไข้ทำตัวสบาย ๆ นะครับ เจ็บนิดเดียว...” “กรี๊ด!!” เสียงหวานหวีดลั่นทันทีที่นายแพทย์หนุ่มวางสำลีชุดน้ำเกลือลงบนแผลแล้วกวาดถูทำความสะอาดเอาเศษดินเศษไม้ออกจากแผลพวกนั้น “โอ๊ย เบาหน่อยได้ไหม!” หญิงสาวกัดฟันแทบจะร้องไห้ มือเรียวจิกขอบเตียงจนเล็บเจลแทบปลิ้น แม้เขาจะเบามือกว่าที่เธอคาดไว้มาก หากก็เจ็บชะมัด!! “ใจเสาะ ร้องอะไรขนาดนั้น” นายแพทย์หนุ่มเย้ยหยันเสียงเบาให้ได้ยินเพียงแค่สองคน ดารินถลึงตาใส่เขาก็ล้างแผลต่อไม่สนว่าหญิงสาวจะร้องโหยหวนว่าเจ็บขนาดไหน ดารินกัดฟันกัดปากเก็บเสียงร้องโอดครวญเมื่อแพทย์หนุ่มยังทำแผลต่อ มองหน้าเขาที่เอาแต่ยกยิ้มมุมปากเบา ๆ ราวกับกำลังสะใจที่ทำเธอร้องได้ หึ! จะแกล้งกันอย่างนั้นเหรอ ไม่มีทางเสียหรอก คนอย่างดารินไม่เคยปล่อยให้ใครกลั่นแกล้งหรือตกเป็นรองใครได้ง่าย ๆ ขนาดนั้น ฉับพลันหญิงสาวก็เปลี่ยนจากกัดปากเก็บเสียงร้องเป็นครางร้องเสียงกระเส่า “อ๊ะ.. เบาๆ หน่อยสิคะคุณหมอขา อูย.. ซี้ด อ๊าาา” คุณหมอชะงักกึก มือที่กำลังเช็ดทำความสะอาดบาดแผลของคนไข้ถอยออก “เป็น บ้าอะไรของเธอฮะ!” กรามแกร่งขบแน่น สายตาคมจ้องเขม็งใบหน้าสวยหวานที่กำลังเยาะยิ้มเย้ยเขาอย่างเอาเรื่อง ดารินเล่นเขาแล้ว! “คุณหมออย่าดุสิคะ อ๊ะ อ๊า..!” ยัง! ยังไม่หยุดอีกยายตัวแสบ เตชินวางอุปกรณ์ล้างแผลลงแล้วแทบยกมือขึ้นอุดปากคนที่เอาแต่คราง หากแต่เธอโยกตัวหลบ เธอคว้าแขนเขาไม่ให้ปิดปากเธอได้สำเร็จแล้วยังครางอย่างต่อเนื่อง เล่นเอาคุณหมอหนุ่มเลิ่กลั่กไปหมดยิ่งตอนนี้เริ่มมีเสียงกระซิบดังจากหลังม่านแว่วมาแล้ว ถึงจะฟังไม่ค่อยได้ศัพท์ หากก็เดาได้ไม่ยากนักว่าเหล่าบุคลากรและคนไข้ในห้องฉุกเฉินผู้ป่วยเบาคงนินทาเขาอย่างสนุกปาก “เดียร์! หยุดครางสักทีได้ไหม เธออยากตายรึไง!” เตชินพูดเสียงลอดไรฟัน “อ๊ะ อ๊ะ อ๊ายยย..!” ดารินส่งเสียงร้องระลอกสุดท้ายเป็นการส่งท้าย ทั้งที่ยังยิ้มในหน้า แววตาคู่หวานทอประกายสนุกสนานไร้ความกระดากอายแม้แต่น้อย เธอรักษาเสร็จก็กลับบ้าน ส่วนคนที่ต้องแบกหน้าอยู่ต่อในโรงพยาบาลคือไอ้คุณหมอหน้าหล่อแต่ปากปลาร้านี่ต่างหาก เธอไม่มีเรื่องต้องอายอะไร “ยัยบ้าเอ้ย!” หมดกัน! ชื่อเสียงต่อวิชาชีพที่เคยสั่งสมมาในโรงพยาบาล วันนี้เห็นทีต้องพังย่อยยับ ได้กระฉ่อนไปทั่วโรงพยาบาลแน่ว่าเขาทำคนไข้สาวร้องคราง “ทำไมเหรอคะ อ๊ะ อ๊า อุ๊บ!” ยังไม่ทันได้ครางลากเสียงยาวเตชินก็คว้าหมับเข้าให้ มือหนาปิดปากล็อกคอหญิงสาวไว้แน่น แต่ดารินกลับไม่สะทกสะท้าน เธอขำจนไหล่สั่นที่ทำนายแพทย์หนุ่มสุดมั่นเสียอาการได้ เห็นเตชินหน้าซีดเลิ่กลั่กเหลียวซ้ายแลขวา กลัวว่าใครต่อใครจะเข้าใจผิดแล้วดารินก็ยกยิ้มอย่างผู้ชนะ เอากับเธอสิ ยกนี้ดารินชนะขาด! เล่นกับใครไม่เล่น มาเล่นกับอีเดียร์คนหน้าหนาหน้าด้าน เป็นไงล่ะคุณหมอหนุ่มผู้หน้าบาง “ถ้าร้องอีกฉันจับเธอปล้ำกลางโรงพยาบาลแน่เดียร์” เท่านั้นหญิงสาวจึงชะงักแล้วหยุดขำ เธอยกมือยอมแพ้ รู้หรอกว่าเขาคงไม่กล้าทำ ที่ยอมหยุดเพราะแค่สงสาร เตชินตัดสินใจปล่อยมือออกจากร่างนุ่มนิ่มที่เขากอดล็อกไว้ แล้วเปิดผ้าม่านออกกว้าง เปิดม่านออกดารินจะร้องครางอย่างไรก็ช่าง อย่างน้อยคนก็คงเห็นว่าเขาไม่ได้ทำอะไรยายนี่ หากทันใดนั้นนายแพทย์หนุ่มก็หน้าชา เพราะทุกสายตาที่จับจ้องมาอย่างอึ้งตะลึงงัน จากตอนแรกที่จะแกล้งหญิงสาว กลับเป็นฝ่ายโดนแกล้งเสียอย่างนั้น เสียหน้าชะมัด ทั้งเจ็บใจ ทั้งอายคน! “พี่หน่อย ช่วยมาล้างแผลเคสนี้ต่อด้วยนะครับ ฉีดยากันบาดทะยักด้วยนะ ขอบคุณครับ” เตชินเรียกพยาบาลคนเดิมกลับมาทำการพยาบาล หากฉับพลันใบหน้าสวยที่ยิ้มราวกับเป็นผู้ชนะเมื่อครู่ก็หุบฉับลงทันใด แทนที่จะดีใจที่ไล่คุณหมอหนุ่มสุดร้ายไปได้เสียที ตอนนี้เธอเปลี่ยนใจแล้ว “เดี๋ยว!” มือเรียวรีบคว้าหมับเข้าที่แขนเสื้อกาวน์ก่อนเขาจะเดินจากไป “คนไข้มีอะไรรึเปล่าครับ หรือว่า.. ยังครางไม่เสร็จ” เตชินเลิกคิ้วถาม แม้ใจหน้าหล่อจะยังเจือแววหงุดหงิดและไม่ชอบใจอยู่ก็ตาม ดวงตาคมดุมีไฟอาฆาตฉายชัด หากดารินไม่สนใจสักนิด “ฮือ.. มะ ไม่ฉีดได้ไหม” หญิงสาวเบะปากแล้วมองคุณหมออย่างอ้อนวอน พยาบาลก็ทำหน้าที่ทำความสะอาดแผลไปพลาง ทั้งยังพยายามขบริมฝีปากไม่ให้หลุดขำ สังเกตได้ทันทีว่าระหว่างนายแพทย์หนุ่มไวไฟกับคนไข้สาวรายนี้มีซัมธิงต่อกัน หากไม่ใช่เรื่องที่เธอจะคาดคั้นถามใด ๆ ได้ ขอเก็บข้อมูลเงียบ ๆ ไว้เม้ามอยต่อดีกว่า “อ้อ.. กลัวเข็มสินะครับ” คราวนี้เป็นนายแพทย์หนุ่มที่ยกยิ้มมุมปากแล้วเชิดหน้า ดวงตาเรียวรูปเม็ดอัลมอนด์มองเธออย่างเหนือกว่า ยายกวางติดเชื้อพิษสุนัขบ้าก็มีจุดอ่อนเหมือนกัน!

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more