เมื่อรักต้องลับ (ซีรี่ส์ชุด สามหมอ)

ขอเป็นกระต่าย

หญิงสาวใช้เวลาในตอนที่ชายหนุ่มยังหลับสนิทไม่มีเคลื่อนไหว ขยับกายหมายจะลุกจากเตียง สายตาสอดส่ายหาเสื้อผ้าที่น่าจะกระจัดกระจายอยู่บนพื้นห้องตรงไหนสักมุมเข้าห้องน้ำไป ทว่า..

“หาย!” เธอหาเสื้อผ้าไม่เจอ ไร้วี่แววแม้แต่กางเกงชั้นใน รองเท้าก็ไม่เห็นจะมี เขาเก็บไว้ที่ไหน

ที่เห็นเกลื่อนอยู่ทั่วพื้นมีแค่ซากถุงยางที่ผ่านการใช้งานมาแล้วอย่างหนัก เพราะสภาพมันช่างน่าสงสาร กะจากสายตาเพราะไม่มีกะใจจะนับอย่างถี่ถ้วนก็ราว ๆ ห้าหรือหกชิ้นเห็นจะได้

“ไอ้บ้านี่โคตรตะกละ” ดารินอดด่าคนที่นอนหลับตาพริ้มสบายใจเฉิบไม่ได้ ไม่แปลกใจแล้วว่าทำไมเธอปวดไปทั้งร่าง ร่องกลางกายก็แสบ ท้องน้อยก็จุกอย่างกับโดนใครมาต่อย แล้วดูเขาสิ.. นอกจากรอยข่วนกับรอยดูดเป็นจ้ำที่ลำคอและแผงอกกว้างจาง ๆ ก็ไม่เห็นจะเป็นอะไร

หญิงสาวยกมือข้างหนึ่งขึ้นทำเป็นกำปั้น อยากจะทุบไอ้หน้าหล่อ ๆ นี่สักทีให้หายแค้นชะมัด หากสุดท้ายก็ต้องลดมือลงแล้วถอนหายใจ ทุบตอนนี้ไม่ได้เดี๋ยวเขาตื่น มีสิทธิ์โดนเอาคืนหนักกว่า เตชินมันยอมใครเสียที่ไหน ไม่ใช่คนอ่อนโยนแน่ ๆ แล้วหนึ่ง!

เธอต้องจัดการหาวิธีกลับออกไปให้ได้ก่อนเป็นอันดับแรก

หญิงสาวยกขาเรียวเสลาลงจากเตียง ทันทีที่ปลายเท้าสัมผัสกับพื้นพรมความเจ็บปราดก็แล่นเข้าสู่กลางกายสาวจนต้องร้องซี้ด ท้องน้อยจุกหน่วงจนอดจินตนาการไม่ได้ว่าเตชินต้องรุนแรงและบ้าพลังขนาดไหน

เธอยืนเกาะขอบเตียงเพื่อช่วยทรงตัวให้ยืนตรงได้ ก่อนจะค่อย ๆ ก้าวเท้าเบา ๆ เดินเข้าห้องน้ำไปด้วยร่างกายเปลือยเปล่าไร้สิ่งใดปกปิด

เมื่อพาตัวเองมาถึงหน้ากระจกบานใหญ่ หญิงสาวต้องเบิกตากว้าง วิญญาณแทบหลุดจากร่าง เธอแทบกรีดร้องสุดเสียงเพราะตกใจกับสภาพตัวเอง

“กรี๊ด! ยายเดียร์ ไม่ ๆๆ ไม่นะไม่! ฮือ...” มือสองข้างยกจับใบหน้าตัวเองแล้วเบะปากอยากร้องไห้ ผมยุ่งอย่างกับรังนก หน้าตาก็พังเครื่องสำอางก็ไหลมากองรวมกันที่ขอบตาล่าง ดำอย่างกับหมีแพนด้า

หมดกันลุคผู้บริหารสาวพราวเสน่ห์ที่ผู้ชายหลายคนต่างใฝ่ฝัน ตอนนี้แทบดูไม่ได้!

เธอรีบกวักน้ำมาล้างหน้า กวาดสายตาหาพวกคลีนเซอร์หรือผลิตภัณฑ์ทำความสะอาดใบหน้าอื่น ๆ ก็ไม่มี ในห้องน้ำนี้แทบไม่มีอะไรนอกจากสบู่เหลว แชมพู แปรงสีฟันและยาสีฟัน

กระนั้นดารินก็รู้ได้ทันทีว่าที่นี่เป็นโรงแรมอะไรเพราะโลโก้มันติดหราอยู่ตรงขวดผลิตภัณฑ์ทุกตัว ถึงว่าตื่นมาไม่คุ้น บรรยากาศไม่เหมือนกับห้องวีไอพีที่ดื่มเมื่อคืนเลยสักนิด แล้วเตชินพาเธอมาที่นี่ได้ยังไง.. อุ้มมาทั้งที่เธอยังสลบอยู่เหรอ?

“ช่างเถอะ เรื่องนั้นค่อยว่ากัน” หญิงสาวเริ่มพูดคนเดียวเพราะไม่รู้จะหันไปถามใคร เดี๋ยวค่อยออกไปถามไอ้บ้านั่นเอาก็ได้

สุดท้ายแล้วดารินก็ได้แต่ตัดใจใช้สบู่เหลวที่โรงแรมเตรียมให้มาล้างหน้าแก้ขัดจนพอใจ หากก็มีอีกเรื่องที่ทำให้เธอต้องพรูลมหายใจหนัก ๆ อย่างขุ่นเคือง

นั่นก็คือรอยคิสมาร์กแดงจ้ำตั้งแต่ลำคอขาว ลาดไหล่ หน้าอกหน้าใจ ไหนจะตรงหน้าท้องแบนราบก็แทบไม่มีที่ว่าง เตชินทิ้งรอยเต็มไปหมด!

“ไอ้บ้า!” แม้อารมณ์จะขุ่นเคืองหากสองข้างแก้มหญิงสาวกลับแดงปลั่งเมื่อคิดได้ว่าเขาต้องสำรวจเรือนร่างของเธอแทบทุกซอกหลืบแล้วแน่ ๆ อย่างนี้เจอหน้ากันจะทำอย่างไร เคยเกลียดขี้หน้าแบบที่เห็นกันเป็นต้องได้ด่าได้ปะทะฝีปาก แล้วต่อไปนี้เธอจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน ดารินชักหนักใจ

ชายหนุ่มที่หลับสนิทไม่รู้สึกตัวอยู่เมื่อครู่ค่อย ๆ เปิดเปลือกตาขึ้นมามองร่างอรชรจากด้านหลังที่เดินไว ๆ แล้วหายวับเข้าห้องน้ำไป เขาได้แต่ยกยิ้มนึกขันหญิงสาว ก้าวขาแทบไม่ไหวยังจะซ่ามาก่นด่าแล้วทำท่าจะทุบเขา

มันน่านัก!

ไม่ติดว่าถุงยางหมดคงไม่มีทางปล่อยให้มีแรงลุกมาถือดีใส่เขาอยู่แบบนี้หรอก

ได้ยินเสียงน้ำไหลเตชินก็หันไปคว้าเครื่องมือสื่อสารของตนมาเปิดอ่านข้อความและเสพข่าวสารนั่นนี่ ทั้งจากทางโรงพยาบาล เพื่อนฝูง และทางบ้าน

เรื่องงานเขาโทรไปแลกเวรกับเพื่อนหมอแผนกเดียวกันแล้วตั้งแต่ช่วงดึก เพราะรู้ดีว่าต้องออกแรงเยอะมาก และลากยาวจนเช้า ไม่น่าจะมีแรงไปเข้าเวรไหว ถึงจะมีแรงก็ไม่คิดจะไป.. และก็เป็นจริงอย่างใจคาด

เขาไถสมาร์ตโฟนรอดารินอยู่นานแต่หญิงสาวก็ไม่มีทีท่าว่าจะอาบน้ำเสร็จเสียที เตชินจึงวางมันกลับบนโต๊ะข้างหัวเตียง แล้วกะจะหลับพักสายตาอีกครู่ หากอยู่ ๆ ก็ต้องสะดุ้งโหยงเมื่อโดนหญิงสาวใช้หมอนฟาดทั้งใบหน้าหล่อเหลาและหน้าท้องของเขาอย่างจัง

“โอ๊ย! ยายบ้านี่ ซาดิสหรือไงฮะ” เขาเบนตัวหลบ ยกมือกันแรงฟาดจากหมอนนุ่มที่ไม่ได้ทำให้ระคายเคืองผิวเลยสักนิด แต่ติดที่มันน่ารำคาญ

“นี่แน่ะ ไอ้เต! นายเป็นปลาเทศบาลรึไงฮะ ดูดมาได้ โอ้ย!” ดารินที่ออกมาจากห้องน้ำเห็นเตชินยังนอนหลับสบายก็อดหมั่นไส้ไม่ได้ ทำเธอเป็นรอยทั้งตัวแต่เขากลับหลับสบายใจเฉิบ เธอจึงคว้าหมอนมาฟาดระบายความขุ่นเคือง

หากฟาดได้แค่สองครั้งก็โดนชายหนุ่มคว้าหมอนแย่งไป เขาโยนมันทิ้งไปอีกฟากของเตียงแล้วรั้งแขนเธอจนหน้าสวยคะมำลงไปซบกับแผงอกกำยำ ไม่ทันที่ดารินจะขยับกายเตชินก็รวบตัวเธอไว้ได้ วงแขนกำยำกอดร่างหญิงสาวแน่นขนัดจนยากจะขยับตัว

“สะดิ้งจังเลยวะ” ชายหนุ่มว่าพลางพลิกกายให้หญิงสาวอยู่ใต้ร่าง ตัวเขากลับมานอนคร่อมทาบทับร่างบอบบาง มือหนาสองข้างกดแขนเรียวเล็กของดารินจมไปกับเตียงอย่างง่ายดาย

“โอ๊ย หนัก ปล่อยดิวะไอ้หมาบ้า!”

“สรุปจะให้ฉันเป็นปลาหรือเป็นหมา เอาสักอย่าง” ในขณะที่คนใต้ร่างเดือดดาลจนหน้าบิดเบี้ยว คนข้างบนกลับขบขัน

“งั้นเป็นเหี้ยละกัน” ดารินสวนทันควัน แต่เตชินยอมที่ไหน

“แรงไปไหม” เขาหยุดคิดชั่วครู่แล้วพูดต่อ “งั้นอนุญาตให้ด่าว่าไอ้สัตว์ก็แล้วกัน ฉันจะได้เลือกเองว่าอยากเป็นอะไร”

“ไอ้สัสเต งี้เหรอ” เมื่อเตชินกวนบาทา ดารินก็สนองคืนไปทันทีทันใด ชายหนุ่มชะงักเล็กน้อยที่โดนสวนกลับ หากเขาดันไม่เจ็บสักนิดแต่กลับชอบใจ

“เออ วันนี้ขอเป็นกระต่ายนะ” เขาพูดหน้าตาเฉย ดารินอดทำปากเป็นสระอิไม่ได้เลย ไอ้คนหน้าทน!

“น่ารักตายแหละ” คงคิดว่าตัวเองเป็นเพลย์บอยหนุ่มฮอตร้อนแรงอะไรเทือกนั้นกระมัง ไม่ก็คงคิดว่าตัวเองน่ารักน่าชังราวกับเจ้ากระต่ายตัวน้อยตาใส เตชินมองหญิงสาวราวกับมีญาณวิเศษที่สามารถอ่านความนึกคิดของเธอได้ เขาหัวเราะในคอเบา ๆ มองตาหญิงสาวพราวระยับแล้วอดแกล้งต่อไม่ได้

“กระต่ายมันน่ารักนะ ตรงไหนรู้ไหม...” ชายหนุ่มถามแต่ไม่รอให้หญิงสาวพูดอะไรเขาก็พูดต่อ

“ตรงที่มันเน้ดเก่ง เน้ดอยู่นั่น เน้ดได้ทั้งวันทั้งคืนเลยไง โคตรน่ารัก!” ดารินฟังแล้วหน้าเหวอ เธอสบประมาทความกวนประสาทและความหื่นกามของเตชินน้อยไปได้ยังไงกันเนี่ย

“ไอ้บ้านี่!” ไม่กล้าเรียกกล้าด่าว่าไอ้หมาบ้า ไอ้ตัวเหี้ย ไอ้ปลา หรือแม้แต่ไอ้สัตว์แล้วตอนนี้

“เรียกไอ้อีกทีสิ” เดี๋ยวจะจับมาซอยยิก ๆ ให้ยิ่งกว่ากระต่ายพ่อพันธุ์เลยคอยดู เตชินพูดต่อในใจทว่าสายตาเรียวดุทรงอัลมอนด์ก็ทำให้ดารินหุบปากฉับไม่กล้าต่อปากต่อคำ ด้วยสภาพตอนนี้เธอเป็นรองแล้วเขาเป็นต่อ

“ปล่อยไหม มันหนัก! ตัวอย่างกับยักษ์!” ดารินบ่นอุบ เตชินจึงยอมลุกให้ เขาปล่อยมือแข็งแรงที่กดแขนเรียวเสลาจนจมเตียง

คนตัวโตหยัดกายขึ้นยืนเต็มความสูง ไม่สนใจจะหาผ้าขนหนูมาพันรอบเอวเพื่อปกปิดเรือนร่างเปลือยเปล่า ยืนโชว์ความเป็นบุรุษเพศที่หากสาว ๆ ได้เห็นเป็นต้องตาค้างให้ล่อนจ้อนอยู่อย่างนั้น ปล่อยเจ้ามังกรยักษ์ให้ผงาดแกว่งไกว

“มันควรได้สูดอากาศนาน ๆ บ้างหลังจากผ่านการโหมงานหนักมานานหลายชั่วโมง” เขาก้มมองมันแล้วยกยิ้มภูมิใจ

“โอ๊ย อุบาทว์!”