ขวัญอ่อนNC++

1670 Words

“โอ๊ย อุบาทว์!” ดารินหันหน้าไปอีกทาง เธอรีบตลบผ้านวมผืนหนามาคลุมกาย ก่อนจะดึงผ้าขนหนูที่นุ่งออกจากห้องน้ำโยนให้เตชิน ชายหนุ่มก็รับไว้ เขาหัวเราะเบา ๆ เมื่อเห็นท่าทางของเธอ แก้มแดง ๆ พวกนั้นทำเขาอดแกล้งต่อไม่ได้ “ทำเป็นหลบตาไม่กล้ามอง เขินเหรอ... ทีเมื่อคืนเธอยังอมของฉันแล้วบอกว่าใหญ่คับปากอยู่เลยเดียร์” “โอ๊ยหุบปากได้ไหม!” เมื่อคืนไม่รู้โว้ย จำไม่ได้ว่าอมไปตอนไหน ก็เมา ตื่นมาก็เอ๋ออยู่หลายนาทีแล้วจะเอาอะไรกับคนเมา! ที่สำคัญเรื่องแบบนี้มันใช่เรื่องที่จะเอามาพูดราวกับเรื่องปกติไหม ไอ้เตชิน ไอ้หมอบ้า! ไอ้หมอปากหมา ไอ้หน้าหนาหน้าทน หน้าไม่อาย! คำด่าสารพัดที่ดารินทำได้แค่ด่าในใจ “รอนี่แหละเดี๋ยวมา อย่ารีบหนีไปไหนละ เข้าใจใช่ไหม” เสียงทุ้มเอ่ยสั่ง น้ำเสียงดูจริงจังจนดารินสัมผัสได้ เธอพยักหน้าหงึก ๆ ก่อนพูดต่อ “เสื้อผ้าก็ไม่มีจะให้ออกไปทั้งแก้ผ้าแบบนี้เลยรึไง” “หึ” เตชินยกยิ้มร้าย แววตาเจือร่องรอยของความพอใจ ก่อนชายหนุ่มจะตวัดผ้าขนหนูพาดไหล่ไม่ยอมห่อหุ้มเอวสอบไว้อย่างที่ดารินต้องการ เขาปล่อยเจ้ามังกรให้ผงาดแล้วเดินผิวปากฮัมเพลง หายเข้าไปในห้องน้ำอย่างคนสบายใจเฉิบ ต่างจากคนตัวเล็กบนเตียงลิบลับที่ทั้งโกรธทั้งอาย ทั้งความรู้สึกประหลาดมากมายจนเธอตั้งรับไม่ทัน อยากกรี๊ดใส่หน้าไอ้หมอบ้านั่นชะมัดเลยตอนนี้! หลังจากเตชินออกมาจากห้องน้ำดารินก็ทวงถามหาสมบัติของเธอไม่ว่าจะเป็นกระเป๋า สมาร์ตโฟน เสื้อผ้า รองเท้า แม้กระทั่งซิลิโคนแปะจุกว่าเขาเอาไปเก็บไว้ที่ไหน “กระเป๋ากับรองเท้าอยู่ในตู้นั่น ชุดเธอฉันให้คนเอาไปส่งซัก” เตชินตอบเสียงเรียบพเยิดหน้าไปทางตู้ในห้องพัก เขาเก็บของทุกอย่างไว้ในนั้น รวมถึงของเขาด้วยเช่นกัน เพราะชอบความเป็นระเบียบ ห้องรก ๆ เขาอยู่ไม่ได้ ดารินเดินไปเปิดตู้หยิบกระเป๋าและรองเท้าออกมา แอบแปลกใจเล็กน้อยกับความค่อนข้างเป็นระเบียบเรียบร้อยของเตชิน อาจเพราะเขาเป็นหมอ ถ้าไม่นับรวมเรื่องซากถุงยางที่กระจัดกระจายก็ถือว่าเป็นคนสะอาดใช้ได้แต่เวลานั้นใครจะมีอารมณ์ไปเก็บกันล่ะ “แล้วซิลิโคนปิดจุกฉันล่ะ” เธอหันมาถามเตชินที่นอนพิงหัวเตียง ดารินเลยชะงักไปเล็กน้อยเมื่อได้เห็นชายหนุ่มหันมองเธออยู่ก่อนแล้ว สายตาโลมเลียที่มองเธอมา แววตาลึกล้ำคู่นั้น มีกระแสความรู้สึกบางอย่างที่ดารินไม่อาจเดาได้ว่ามันคืออะไร ทว่าเพียงครู่เดียวมันก็หายไป “มองอะไรมิทราบ!” เพราะวางหน้าไม่ถูก ไม่รู้จะทำตัวอย่างไรเธอถึงแกล้งแหวใส่เขาเสียเลย เพื่อกลบเกลื่อนอารมณ์ลึก ๆ เกรงว่าเขาจะจับสังเกตได้แล้วล้อเธออีก “มองตูด มองนม” เตชินตอบตามตรง ดารินนมใหญ่ สะโพกก็ผาย เต็มไม้เต็มมือไปหมด เสียงเวลากระแทกกระทั้นก็แน่นสะใจดี เขาชอบชะมัด ระหว่างที่คิดชายหนุ่มก็เผลอกัดปากจนดารินหน้าแดงไปหมด “โอ๊ยไอ้บ้า! ตอบตอแหลบ้าง ไม่ต้องตรงมากก็ได้” หญิงสาวกลอกตา ไม่ถามแล้วเรื่องที่แปะจุก เดี๋ยวไอ้บ้านี่ก็เข้าเรื่องหื่นอีกจนได้ เธอหันมาสนใจของในกระเป๋า หญิงสาวคว้าสมาร์ตโฟนที่แบตใกล้จะหมดอยู่รอมร่อมาดูว่ามีใครโทรหาหรือมีงานด่วนอะไรเข้ามาบ้างไหม จัดการส่งข้อความหาเลขาเสร็จก็กดส่งข้อความหาซินหยาน ลูกพี่ลูกน้องที่เมื่อคืนไปเที่ยวด้วยกัน แล้วยายนั่นก็หายหัวไปกับผู้ชาย ดารินรออยู่สักพัก ไม่มีข้อความตอบกลับเธอจึงเปลี่ยนเป็นกดโทรหาเพราะเป็นห่วงน้องสาวที่หายไปไม่มีทั้งสายโทรเข้าและข้อความซึ่งกับยายเด็กที่เพิ่งหนีช้ำมาจากฮ่องกงแบบยายนั่น ไปไหนเองไม่เป็นด้วยซ้ำ ขาดเธอไม่ได้แน่ ๆ ไม่รู้ตอนนี้จะเป็นยังไงบ้าง รอสายอยู่นานก็ไม่มีใครรับ “ทำไมไม่รับนะซิน” ดารินชักกระวนกระวาย เธอบ่นเบา ๆ พลางกดโทรใหม่ และครั้งนี้มีการตอบรับ “ฮัลโหล! กว่าจะรับนะยาย...” ดารินเตรียมบ่นทันควันที่มีการรับสาย ทว่ายังไม่ทันจบประโยค เสียงทุ้มนิ่งจากอีกฟากของเครื่องมือสื่อสารก็ทำเอาหญิงสาวชะงัก [ครับ...] ครับ ครับงั้นเหรอ.. เสียงผู้ชาย! ดารินนิ่งไปสามวินาทีก่อนจะประมวลผลอย่างรวดเร็วแล้วรีบซัดคำถามใส่ “คุณเป็นใคร แล้วน้องสาวฉันอยู่ที่ไหน” [น้องสาวคุณปลอดภัยดีครับ ไม่ต้องเป็นห่วง] ฉับพลันดารินก็นึกขึ้นได้ จากรูปการณ์และน้ำเสียงของคนปลายสายเธอรู้แล้วว่าเขาคนนั้นคือใคร.. ทรงโปรด คุณหมอทรงโปรดแน่ ๆ “แน่ใจนะว่าน้องฉันปลอดภัย” เธอถามย้ำ หากไม่มีเสียงตอบรับ มีแต่เสียงตัดสายโทรศัพท์ ดารินตกใจมาก เธอกำลังจะโทรกลับไปอีกครั้ง ทว่ามีข้อความของซินหยานเด้งเข้ามา เปิดดูก็พบว่าผู้ชายคนนั้นส่งภาพถ่ายของซินหยานมาให้เธอว่ายายนั่นกำลังหลับตาพริ้ม หลับสบายใจแถมยังยิ้มเบา ๆ ที่มุมปากอีกด้วย คืออะไร! อยู่กับผู้ชายแล้วยิ้มแม้กระทั่งตอนหลับงี้เหรอ ยายน้องชั่ว ร้ายมาก! ดารินกดปิดสมาร์ตโฟนเพราะแบตเตอรี่ใกล้หมดเต็มทน เธอต้องเก็บแบตไว้ก่อนจนกว่าจะกลับบ้านหรือกลับไปที่รถ ตอนนี้ไม่มีที่ชาร์จ หญิงสาวถอนหายใจโล่งอกที่ทุกอย่างโอเคไม่มีปัญหาอะไรทั้งเรื่องน้องและเรื่องงานที่บริษัท เธอกำลังจะหมุนตัวกลับไปที่โซฟาปลายเตียง หากฉับพลันหญิงสาวต้องสะดุ้งจนของในมือเกือบหล่น “อุ๊ย แม่ร่วง!!” เธอโดนชายหนุ่มรวบเอวไว้ เตชินมายืนตรงนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน! “ขวัญอ่อนขนาดนั้น?” ชายหนุ่มเลิกคิ้วถาม มือหนาพลางลูบไล้เอวคอดลามไปยังบั้นท้าย “ทำอะไรของนายเนี่ย ออกไปดิ้” “เมื่อกี้เธอคุยกับ” “ยุ่งอะไรด้วย ไม่ใช่เรื่องของนาย” เขาไม่ต่อปากต่อคำต่อ แต่เลือกโน้มหน้าลงมาฉกเรียวปากอิ่มที่เอาแต่ก่นด่า ด่าเก่งแบบนี้ดูสิว่าเวลาจูบจะเก่งกว่ากันไหม เขาลอบมองเธอตลอดตั้งแต่ลุกไปหยิบกระเป๋าแล้ว ทั้งที่ดารินห่อหุ้มร่างกายด้วยผ้าขนหนูผืนใหญ่ ทว่าในสายตาเขาเธอกลับเหมือนคนเดินล่อนจ้อนเปลือยเปล่ายั่วเขาตลอด สัดส่วนหญิงสาวโคตรล่อตาล่อใจ เขาเลยทนไม่ไหวลุกขึ้นมาลากเธอไปล่อแบบนี้ “นี่ ปล่อย เต.. อื้อ” ดารินครางเสียงพร่า ปากบอกว่าให้ปล่อย ทว่าเมื่อโดนเขาปลุกเร้าเธอกลับเคลิ้มตามอย่างง่ายดาย เตชินเก่งชะมัด เรื่องนี้เธอเถียงไม่ได้ “อีกรอบเถอะ เงี่ยน...” เสียงพร่ากระซิบข้างหูขาวแล้วดันร่างบอบบางจนแผ่นหลังเธอชนกับตู้ เขายกขาเรียวเสลาข้างหนึ่งมาเกี่ยวเอวสอบไว้ ดารินตัวสั่นน้อย ๆ กับอารมณ์ความวูบไหว เธอพยายามตั้งสติแล้วดันแผงอกล่ำออกห่าง เอ่ยปรามเขาอีกครั้งก่อนจะเลยเถิดไปไกล “เต พอแล้ว” “ทำไม” เตชินถามด้วยเสียงเซ็กซี่ที่ข้างหูหญิงสาว เขาส่งลิ้นร้อนเรียวยาวไปหยอกเย้าโพรงหูเธอจนขนอ่อนพานลุกไปทั่วกาย “อื้อ.. เมื่อคืนเราเมาแต่ตอนนี้ไม่ใช่ไง” เสียงอธิบายสลับกับเสียงครางเพราะเธอห้ามเตชินไม่ได้ มือแกร่งตรึงแขนเรียวเสลาไว้กับตู้ แล้วโลมเลียหญิงสาวตั้งแต่ใบหูขาวลงมาที่ซอกคอหอมกรุ่น ดูดดุนมันแรง ๆ แล้วเลื่อนลงไปงับยอดถันผ่านเนื้อผ้าขนหนูที่ห่อหุ้มกายสาวจนดารินครางกระเส่า เขาใช้ปากดึงผ้าจนหลุดลุ่ย เผยให้เห็นหน้าอกอวบใหญ่ “เต.. อ๊า” ดารินครางหวานอีกครั้ง เธอเก็บเสียงร้องห้ามกลืนลงคอไป มาถึงขั้นนี้เตชินคงไม่หยุดง่าย ๆ แล้วมีแค่เขาคนเดียวเสียที่ไหนที่หื่นได้ ปลุกเร้ากันถึงขั้นนี้ มีหรือเธอจะทนไหว หญิงสาวหยุดดิ้นเร่าขัดขืน ชายหนุ่มเลยยอมปล่อยสองแขนเธอให้เป็นอิสระ มือหนาเปลี่ยนมาจับเรียวขาแยกออกจากกันก่อนจะนั่งคุกเข่าจนใบหน้าหล่อเหลาอยู่ในระดับเดียวกับกลางกายสาว ขาเรียวข้างหนึ่งวางพาดบนลาดไหล่เขา เตชินมองกลีบดอกไม้สีหวานด้วยแววตากระสันอยาก เขาปาดลิ้นเลียลงไปกลางรอยแยกฉ่ำน้ำ เพียงเท่านั้นก็ทำดารินขาสั่นแทบจะทนยืนต่อไม่ไหว ความเสียวซ่านที่ไม่เคยได้พบพานมาก่อนจู่โจมเธอเข้าตรงกลางกาย เขาใช้ลิ้นจมจ่อมเข้าร่องหลืบเร้นลับ ฟันคมขบครูดกับกลีบเนื้อนางทำเอาดารินขาสั่น จากนั้นเขาก็เพิ่มนิ้วกลางเรียวยาวเข้าสอดจ้วงทำดารินผวาเฮือก หญิงสาวเบิกตากว้าง มือเรียวที่ก่อนหน้าปัดป่ายไร้ทิศทางรีบเกาะกุมไหล่กำยำไว้เป็นหลักยึดให้ยืนได้มั่นคง ก่อนที่ขาเธอจะอ่อนจนล้มพับไป

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more