เมื่อรักต้องลับ (ซีรี่ส์ชุด สามหมอ)

ลืมไปเลยว่าเคยอกหัก

“เป็นบ้าเหรอ เสียงดังทำไม” ดารินพูดเสียงลอดไรฟัน เธอหันรีหันขวางดูรอบข้าง เกรงใจสายตาชาวประชาที่ยืนรอรถอยู่

“เรียกตั้งนาน ทำไมถึงไม่ลุก”

“นายเรียกฉันตอนไหน!” เธอได้ยินแต่เสียงบีบแตรอย่างบ้าคลั่งรู้แหละว่าคงบีบแตรก่อกวนเธอ แต่ไม่เห็นจะเรียกชื่อเธอจึงไม่สนใจ ไอ้หมอปากหมานี่ก่อนหน้านี้พูดจาไม่น่าฟังเลยสักนิดตอนที่แยกกันที่โรงแรม ดารินยังขุ่นเคืองไม่หาย

“จะกลับไหมบ้าน”

“กลับสิ ถามแปลก”

“ก็ลุกสิวะ”

“จะลุกเพื่อ? นั่งรอรถแท็กซี่อยู่ไม่เห็นรึไง”

“รอมากี่ชั่วโมงแล้ว มีจอดรับเธอสักคันไหมแท็กซี่อะ อย่าโง่” ชายหนุ่มก่นด่าพลางหันไปมองทางริมถนนที่มีรถประจำทางจอดจ่อตูดรถหรูของเขาแล้วบีบแตรไล่ เพราะเขาจอดรถขวางอยู่

“รอเดี๋ยวครับ!” เตชินตะโกนบอกคนขับรถประจำทางคันนั้นแล้วหันมาคว้าแขนดาริน ลากเธอขึ้นรถ

“ลีลาชะมัด!”

“จะไปส่งฉันว่างั้น” ดารินในใจเต้นตึกตักกับสถานการณ์ตรงหน้าทว่าก็ยอมเดินตามแรงลากของเขา

“เออ!” เตชินกระแทกเสียงตอบแล้วถอนหายใจ พาตัวเองขึ้นไปนั่งหลังพวงมาลัยแล้วรีบทะยานรถออกจากริมฟุตพาทก่อนที่จะโดนรุมประชาทัณฑ์จากบรรดาคนขับรถประจำทางที่ชะโงกหน้ามาตะโกนด่าเขาที่จอดรถขวาง

‘แสบชะมัด!’ ถ้าไม่ติดว่าสงสารที่เดินขาสั่นเขาไม่เสนอตัวไปส่งหรอกนะรู้ไว้ ชายหนุ่มเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟันหันไปคาดโทษหญิงสาวข้างกาย ได้ทีเมื่อไหร่เขาจะเอาคืนให้เดินไม่ได้เลยคอยดู!

ขึ้นรถปุ๊บดารินก็หลับทิ้งตัวมาตลอดเส้นทาง เตชินก็ขับรถไปเงียบ ๆ เช่นกัน เมื่อรถจอดสนิทเธอก็ลืมตาตื่นอัตโนมัติโดยที่อีกคนไม่ต้องปลุก

เธอคิดว่าชายหนุ่มจะพาเธอไปส่งที่คลับเพื่อเอารถ ทว่าเขาพาเธอมาจอดส่งที่หน้าบ้านหากก็ไม่ได้บ่นอะไร เพราะไม่อยากต่อปากต่อคำ หญิงสาวเปิดประตูลงจากรถก่อนจะเอ่ยเพียงประโยคสั้น ๆ ตามมารยาทว่า...

“ขอบใจ” แล้วร่างเพรียวก็หันหลังให้เขาเดินเข้าประตูรั้วบ้าน ส่วนเตชินมองแผ่นหลังบอบบางของหญิงสาวจนเห็นเธอเข้าบ้านเรียบร้อยเขาก็ขับรถออกไป

ไม่แปลกที่เตชินจะรู้จักบ้านของเธอ เพราะบ้านเขาก็อยู่ในซอยถัดไปใกล้ ๆ นี่เอง ทั้งคู่เติบโตมาที่นี่ อยู่ละแวกบ้านใกล้กันตั้งแต่เด็ก เตชินอยู่ในซอยที่มีแต่บ้านคนรวยหลังใหญ่โต ส่วนดารินถึงฐานะทางบ้านจะเทียบกับบ้านเตชินที่เป็นลูกเจ้าสัวนักธุรกิจใหญ่ไม่ได้ หากก็ไม่ได้ยากจนอะไร ไม่ลำบาก

แม่เธอมีสมบัติเป็นที่ดินหลายแปลงทั้งในปริมณฑลและต่างจังหวัด มีตลาดให้เช่าแถวชานเมืองและต่างจังหวัดโดยรอบอีกหลายแห่งเช่นกัน

ถึงดารินจะเป็นสาวสังคม มีเพื่อนมากและชอบเที่ยว แต่เธอก็ยังอยู่ที่บ้านกับมารดาเพราะมีกันอยู่แค่สองคนแม่ลูก เธอเป็นลูกคนเดียวไม่มีพี่น้อง ไม่ว่าจะไปเมาหัวราน้ำที่ไหนสุดท้ายก็ต้องกลับบ้าน มีบ้างที่เถลไถลไปค้างคืนที่อื่นบ่อยๆ แม่เธอชินเสียแล้วเลยไม่ค่อยเป็นห่วงหรือโทรตามจู้จี้วุ่นวาย เพราะท่านเองก็มีงานให้ทำแทบไม่ว่างจะมีเวลาพักหายใจ

เมื่อเข้าบ้านมาพบว่ายังไม่มีใคร ยกเว้นสาวใช้หญิงสาวรีบพุ่งตัวขึ้นไปบนห้องนอนที่อยู่ชั้นสองของบ้าน รีบอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า ทำให้ตัวเองสดชื่นที่สุดเพื่อจะได้ไม่มีใครสงสัย เธอลงมาชั้นล่างก็เจอเข้ากับซินหยาน ลูกพี่ลูกน้องที่เพิ่งกลับมาถึง ทั้งคู่จึงมานั่งคุยกัน

“นี่เจ้ไม่คิดจะโทร. ตามซินบ้างเลยรึไง ไม่คิดจะห่วงน้องนุ่งเลยเหรอ” สายตากลมหวานค้อนใส่พี่สาว ทว่าอีกฝ่ายก็ส่งค้อนกลับมาแรงกว่าสองเท่า

“อย่ามาหาว่าฉันไม่โทร. นะยายหมวยเก๊! เดี๋ยวแม่ก็ทุบให้หลังแอ่นเลย โทร. หาตั้งกี่สาย พอรับทีก็เป็นผู้ชายรับ มันน่านัก!” ดารินแหวใส่พร้อมกับยกมือเรียวเหมือนอยากจะฟาดซินหยานเสียเต็มประดา

ห่วงน้องก็ห่วงแต่ตอนนั้นตัวเธอเองก็เอาตัวแทบไม่รอด แค่มีกะจิตกะใจจะเป็นห่วงน้องได้ก็ดีแค่ไหนแล้ว

“ว่าแต่พี่ แกอะไม่คิดจะโทร. หาเลยเถอะยายบ้า” เธอนี่สิที่โดนเล่นงานเกือบตาย

“ซินขอโทษ...” ซินหยานเสียงอ่อน ทำตัวออดอ้อนเหมือนลูกแมว กะพริบตาปริบ ๆ แต่ก็ไม่วายโดนดารินบิดแก้มขาว ๆ ไปหนึ่งทีจนซินหยานร้องลั่น และไม่กี่วินาทีถัดมาดารินก็ต้องร้องดังกว่าเสียงของซินหยาน เพราะโดนฝ่ามืออรหันต์ของคุณนายดาหวันฟาดเข้าให้

“โอ๊ย แม่อะ!” ดารินลูบต้นแขนป้อย ๆ ส่งเสียงกระเง้ากระงอดมารดาที่ตอนนี้ถลาตัวไปปลอบหลานสุดที่รัก มือเหี่ยว ๆ ลูบแก้มนวล

“โอ๋ ๆ เจ็บไหม ไม่เป็นไรนะลูกน้า...”

ดุจริง ๆ ดุกับลูกนะ แต่กับหลานสุดที่รักยุงไม่ให้ไต่ ลิ้นไรก็ตอมไม่ได้

“โอ๊ยหมั่นไส้!” ดารินเบ้ปากใส่ ทว่าไม่นานก็มีเสียงหัวเราะตามมาของทั้งสามสาวต่างวัย

เธอไม่ถือสามารดาจะแสดงออกว่ารักซินหยานและทะนุถนอมมากกว่าตนเพราะนาน ๆ จะเจอหลานที และยายหมวยเก๊นี่ก็ดูน่าทะนุถนอมเสียขนาดนั้น ซ้ำหน้าตายังถอดแบบมาจากน้าดาหลา น้องของคุณนายดาหวันเขาอย่างกับแฝด ดารินรู้ว่านางคิดถึงน้องสาวมาก

“ไม่เจ็บเลยค่ะป้า เจ้เดียร์หยิกเบา ๆ เอง” เสียงหวานเอ่ยออดอ้อนมารดาตนแบบนั้น ดารินถึงกับตาเบิกกว้างแล้วถลึงตาใส่ซินหยานอีกรอบ ปกติยายหมายนี่ต้องใส่ไฟแล้วแสร้งเจ็บสิ นี่คงเป็นการติดสินบนเธอทางอ้อมไม่ให้เธอฟ้องคุณนายดาหวันสิท่า ว่าเมื่อคืนตัวเองหายไปไหนมาข้ามคืนข้ามวัน

ยายเด็กบ้า ถึงไม่ติดสินบนเธอก็ไม่มีทางบอกหรอก เพราะตัวเองก็หายหัวไปเหมือนกัน เดี๋ยวโดนตีตาย

“หายไปไหนมากันสองสาว หืม เมื่อคืนถึงไม่กลับบ้านกลับช่อง” คุณนายดาหวันถามทั้งคู่ที่กลับมาเอาค่ำมืดของอีกวันแล้ว ไม่รู้พากันไปเถลไถลที่ไหน

“ก็ตามประสาสาวโสดแหละน่าคุณนายก็... ลากผู้ชายไปกินในน้ำบ้างอะไรบ้าง” ดารินแสร้งตลกกลบเกลื่อน เลือกเอาเรื่องจริงมาล้อเล่นทั้งที่ก็ไม่แน่ใจว่าเมื่อคืนใครกันแน่ที่ลากใครไปกิน

เมื่อเห็นมารดากลอกตามองบนจนตาแทบจะพลิกกลับอีกด้าน ส่ายหน้าน้อย ๆ แล้วถอนหายใจใส่เธอราวกับเอือมระอาเสียเต็มประดา ดารินก็โล่งอก เพราะมั่นใจแล้วว่ามารดาจะไม่ซักไซ้อะไรต่อแล้ว

“แกนี่นะ ขนาดเพิ่งอกหักมามันยังจะพูดเรื่องกินผู้ชายได้อีก” ดาหวันบ่นใส่ลูกสาว แล้วหันไปถามซินหยานด้วยน้ำเสียงสองมาตรฐานที่ต่างกันลิบลับ

นั่นสินะ...

ดารินได้แต่นั่งตระหนักว่าใช่อย่างที่มารดาพูด เธอลืมไปสนิทได้ยังไงว่าเมื่อวันก่อนเพิ่งเสียใจเรื่องแฟนเก่าที่นอกใจเธอมา เจอไอ้หมอหื่นกวนประสาทอย่างเตชินทำเอาเธอลืมเรื่องแฟนเก่าและสลัดความเศร้าหมองไปได้สนิทเลย