Adar, bir hışımla olduğu yerden ayağa fırladı!
"Lann unut ne unutmak nedir! Sen beni unutacak mısın!" diye deli gibi, ciğerinden kopan bir çığlık gibi bağırıyordu. Odada ne var ne yoksa yerle bir etti. Büyük, gürültülü bir kaos. Vazolar paramparça, masalar devrilmişti. Sanki dünyanın sonu gelmiş, o da elindeki her şeyi yok ediyordu.
Gürültüyü duyan herkes panikle odaya koştu.
Kerim, korkuyla sordu: "Adar Ağa, ne oluyor? Derya nerede?"
Adar, gözleri kan çanağı değil, alev topu içindeydi. Kerim'e döndü. Omuzlarına yalnızlık ve terk edilmişliğin yüz bin tonluk yükü çökmüş, sesi kısık ve öylesine acı doluydu ki: "Gitmiş..." dedi. O tek kelime, ruhundan sökülüp alınmış gibiydi.
"Gitme dedim ona! Her şeyi beraber atlatırız dedim ama inanmadı bana, güvenmedi... Çekip gitmiş! Bir de bana 'unu
