“หายป่วยแล้วเหรอยัยเฌอ หยุดเรียนไปหลายวันเลยนะ ฉันเป็นห่วงแทบแย่แน่ะ” ยัยเฟรย์นั่งลงด้านข้างฉันที่กำลังนั่งรอเข้าเรียนหน้าตึกคณะ แสงเหนือเดินตามมานั่งด้วยอีกคน เขาไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่ยิ้มทักทายเท่านั้น
พวกเราสามคนนั่งคุยกันเรื่องจิปาถะได้สักพัก เสียงวี๊ดว้ายของนักศึกษาหญิงก็ดังขึ้นเบา ๆ พอหันมองก็พบกับพี่ฌอนและพี่โตที่กำลังเดินมาทางนี้ ฉันขมวดคิ้วนิด ๆ สายตามันเหลือบมองหาใครอีกคนด้วยความลืมตัว
“องค์หญิงน้อยของพี่~เป็นยังไงบ้าง~พี่บอกให้หยุดพักอีกวันก็ไม่เชื่อ ชอบทำให้พี่ชายเป็นห่วงอยู่เรื่อยเลย ไหนดูสิหายหรือยังน้า~” พี่ฌอนมาถึงก็บ่นเลย เขานั่งลงเก้าอี้เดียวกับฉันแถมยังพาดแขนกอดไหล่ฉันซะแนบแน่นเลยด้วย ต่อมซิสค่อนกำเริบอีกแล้วหรือไงเนี่ย!
“ปล่อยน่าพี่ฌอน ทำอะไรหัดอายสายตาคนอื่นบ้างสิ พี่ป๊อปในหมู่สาว ๆ มากเลยนะ ช่วยทำตัวให้มันน่าป๊อปหน่อยได้ไหม”
“ไอ้นี่มันป๊อปในเรื่องปัญญาอ่อนอยู่แล้ว
