“Ate, pwede pong makitawag?”
After a long walk sa wakas ay nakahanap na rin ako ng maliit na tindahan. Marami-rami na rin ang mga bahay na nakikita ko.
“Teka sandali at tatawagin ko ang anak ko. Itatanong ko lang kung may pantawag ba siya.”
“Sige po.”
Sandaling umalis ang ale at naiwan akong mag isa sa labas ng maliit niyang tindahan. May isang metrong haba na upuang gawa sa kahoy ang nalingunan ko sa gilid kaya naupo ako roon habang naghihintay. Tiningnan ko pa ang kamay kong may hawak ng baril na itinago ko sa aking likuran kanina upang hindi mapansin ng ale. Nagpalinga-linga ako at nang nakitang walang tao ay itinapon ko iyon sa mga pasong nakahilera sa labas ng kanilang gate.
Hindi rin naman nagtagal ay lumabas muli ang ale at may kasama na itong binatang kasing-edad ko lang yata
