Our Long Distance Love Affair

Chapter 9: Welcome Back

“LADIES and gentlemen, we have just been cleared to land at the Manila International Airport. Please make sure one last time, your seat belt is securely fastened. The flight attendants are currently passing around the cabins to make a final compliance check and pick up any remaining cups and glasses, thank you.”

Napahigpit naman sa pagkakahawak sa seat belt niya si Yvette, hearing the announcement of the flight attendant. Sa loob ng mahigit kalahating araw na byahe nila sa ere kung saan halos wala siyang naging tulog, ay bigla na lang bumalik ang dahilan kung bakit hindi siya nakatulog sa fourteen hours na iyon.

She’s nervous. Not because she is afraid of flights, or what. But because she’s finally going back.

’I’m really going back!’ she shrieked in her mind.

Hindi niya alam kung ano ang nararamdaman niya. Dahil maliban sa kabang nararamdaman niya kanina pa, naghahalo-halo na talaga ang mga nararamdaman niya. There was excitement, the joy, apprehension, impatience and many to mention. It was kind of overwhelming for Yvette. But it wasn’t shown on her face, as she has a blank face as she waited for the plane to land.

“Kinakabahan ka ba hija? Hindi ka naman takot hindi ba?” biglang tanong ni Uncle Marco sa pamangkin na kanina pa pala niya pinapanood.

Dahan-dahang nilingon ni Yvette ang tiyuhin, and when she saw the look of her Uncle Carlo, her face cracked and what was overwhelming her showed on her face. Seeing that, Uncle Carlo smiled at her amiably.

“Alam ko hija. Alam ko kung anong iniisip mo. But you need to faced this. Darating ang araw na haharapin mo pa rin ang mga iniwan mo, and just think of this as the right time to do that,” said Uncle Carlo.

Napabuntonghininga na lang si Yvette sa sinabi ng tiyuhin bago tumango at ngumit. “I guess, that’s true, Uncle Carlo. I should actually do this years ago.”

Hindi naman na nagsalita si Uncle Carlo at napaayos na nang pagkakaupo ng makaramdam na parang nakapag-landing na ang eroplano.

“Ladies and gentlemen, welcome to Manila International Airport. Local time is, one fourty-nine pm, and the temperature is eight-eight degrees fahrenheit. For your safety and comfort, please remain seated with your seat belt fastened until the Captain turns off the Fasten Seat Belt sign. This will indicate that we have parked at the gate and that it is safe for you to move about. Please check around your seat for any personal belongings you may have brought on board with you and please use caution when opening the overhead bins, as heavy articles may have shifted around during the flight. If you require deplaning assistance, please remain in your seat until all other passengers have deplaned. One of our crew members will then be pleased to assist you. On behalf of Los Angeles International Airlines and the entire crew, I’d like to thank you for joining us on this trip and we are looking forward to seeing you on board again in the near future. Have a nice day!”

And after an hour of hovering in the sky, nakalapag na rin sa wakas sa lupa ang sinasakyan nilang eroplano. And hearing that announcement from the flight attendant, ang kaninang nararamdamang kaba na nangingibabaw kay Yvette ay napalitan ng excitement, as they were slowly walking outside the plane.

Pagkalabas ng eroplano ay mangha agad ang mababakas sa mukha ni Yvette. Although, the airport didn’t changed much from the way it was before, just the feeling of walking, and breathing the air of what she had used to before, is really a feeling of novelty.

Para bang, naging isa siyang banyaga sa sariling bansa. Ilang taon din siyang nawala sa Pilipinas, at ngayon nga’y nakabalik na rin siya sa wakas, pansamantala nga lang.

“Welcome back, Yvette. Welcome home.”

Mabilis namang napalingon si Yvette sa tiyuhin habang naglalakad sila papunta sa luggage area. And to Uncle Carlo’s surprised, Yvette happily smiled back at him.

“Yes, welcome home to me, Uncle,” she even said, smilling genuinely.

Napangiti na lang si Uncle Carlo dahil sa wakas, mukhang hindi naman yata kakailanganin pa ng tulong ng ibang tao para lang mapilit si Yvette na magtagal pa sa bansa, at s’yempre para tapusin ang iniwan niyang trabaho para sa pamangkin.

“I HOPE magustuhan mo rito hija. Balak ko sanang sa bahay ka na lang sana tumira ang kaso, masyado iyong malaki para sa’ yo kapag sakaling aalis na ako papuntang California. Kaya naman naisipan na lang namin ng Tiya Marina mo na kuhanan ka ng condo. Don’t worry, this was already paid for a year, since mahirap makahanap ng condo sa area na’to nang kahit na for rent lang. Nga pala, malapit din ito sa pagtatrabahuhan mo.”

Manghang nailibot ni Yvette ang mga mata sa lugar, at hindi napansin ang sinabi ng tiyuhin. Gaya ng sabi ni Uncle Carlo, nasa loob sila ngayon ng condo na kinuha para sa kanya ng tiyuhin. The condo wasn’t that big. But if you’re alone, it was already big enough. Mataas ang bubong ng condo because of the style. Bale, parang mayroong second floor ang condo niya but it was just, the bedroom of the condo is elevated. Making it looks like the second floor. It was cute.

It wasn’t hidden kasi pagkapasok na pagkapasok mo. Although before the door, mayroon ka munang dadaanan na maliit at maiksing hallway at tsaka doon pa lang bubungad sa’ yo ang buong bahay. Dahil wala masyadong walls na naghihiwa-hiwalay ng bawat parte ng bahay ay madali mong makikita iyon.

Pagkatapos kasi ng hallway, bubungad agad sa’ yo ang sala kung saan naroon ang TV at kung ano pa gaya ng sofa mga sofa. May ilang appliances din agad na naka-display gaya ng DVD player at speaker. There’s a cabinet also na hindi naman lalagpas sa ulo ang taas kung saan ilang CD at libro ang naka-ayos.

Lagpas naman sa sala ay ang balcony ng unit. Dahil nakabukas ang sliding glass door maging ang malaking light blue na kurtina ay kitang-kita ang magandang view sa may kalakihang balkonahe. There was a wooden coffee table with two metal chairs around and two bonsai trees on the both edge of the balcony.

With a look of contentment, Yvette looked at her uncle. “Wow Uncle Carlo, this unit is great. I love it!” she said exclaiming her happiness.

“Well, glad to know you like it, hija. Kung gusto mo, libutin mo muna ang maliit na unit na ito while I will visit the company. May aasikasuhin lang ako saglit. I’ll be back at dinner so take your time at magpahinga ka na rin. I will see you later then, hija. By the way, here’s a sim card, you can use for a while. I already has it’s number so I will just text you if you will prepare us a dinner or I will order a take out. Don’t forget to take a rest, mahaba-haba din ang binyahe natin,” Uncle Carlo patted Yvette’s shoulder as he walked passed her. “Una na ako hija. Hintayin mo na lang ang delivery ng pagkain mo. Alam kong gutom ka. Hindi na muna kita sasabayan sa tanghalian at kailangan ko munang magreport sa office. Kahit ako pa ang boss,” Uncle Carlo added jokingly and Yvette just stood there and smiled.

She just heared a beeping sound, indicating that the door was opened and then closed again. Doon lang muling hinarap ni Yvette ang loob ng unit.

Going back, gaya ng sabi ng tiyuhin ay nilibot nga ni Yvette ang buong unit. Mula sa sala, sa balkonahe, maging ang elevated room na unang napansin ni Yvette kanina pagkapasok niya ay bininyagan na niya. She flopped her body on the soft bed which was luckily a two person bed na kung pagsisiksikan ay kaya ang apat sa lima sa laki. May extra pang space sa paanan kung saan p’wedeng bumalandra ang dalawa pang tao. The elevated room has no doors or walls. Kaya pag-upo mo sa kama ay makikita mo agad ang baba. Hindi naman kama lang ang nakalagay sa elevated room na iyon. May ilang space pa naman na nakalaan kung saan p’wede kang maglakad. There were also a bedside table and a mat on the elevated floor. Sa paanan naman ay nakatambak ang ilang malalaking unan na nakapalibot sa kama with a style of a sleep over cushions. s’yempre, ang nakasabit pa na mga kurtina, na kumumpleto ng sleep over feels kapag titignan mo mula sa baba ang kwarto.

Speaking of, mabilis na napabangon si Yvette sa pagkakahiga sa kama at bumaba ng kwarto. At pagbaba niya ay sa tabi din mismo ng hagdan ay ang isa sa dalawang pinto sa loob ng unit maliban sa front door. Isa sa bandang kaliwa ng hagdan at ang isa naman ay sa kanang bahagi ng hagdan. Inunang buksan ni Yvette ay ang pinto sa kaliwa.

And to her surprised, it was a small wardrobe closet. Wala nga lang mga laman dahil hindi pa na-unpacked ni Yvette ang mga dala. At dahil doon ay lumabas din agad siya at saka naman binuksan ang isa pang pinto. Hindi man ganoon kalaki ang space noon kung titignan mula sa labas batay sa space na nakuha noon mula sa hallway mula sa pintuan.

And she was right. It was really the bathroom. Hindi iyon kalakihan pero sapat na para sa isang tao. Sa pinakadulo ay ang puting bathtub samantalang sa tabi noon ay ang shower room kung saan may sliding glass ang naghihiwalay. Mayroon ding lababo sa tabi kung saan malapit sa pinto.

Yvette is feeling proud and contented. The iyon pa lang ang nakikita niya sa unit ay gustong-gusto na agad niya ito. Mula sa designs, structures, at ilang mga gamit, she really wants to meet the architect of this unit. This showd how her uncle really knows best. He gave her the best unit she ever had. Kahit ito pa lang ang pangalawang beses na nagka-unit siya.

Sunod naman at panghuling tinungo niya ay ang kitchen. Well kahit naman hindi niya iyon lapitan ay makikita niya pa rin ang kung anong mayroon doon. It was a small kitchen adjacent to the dinning table. Pero mayroong malaking dark blue na kurtina na nakahati sa magkabilang dulo kung saan sa tingin ni Yvette ay siyang naghahati ng kusina at dinning sa sala at kwarto. The dinning with a ceramic table with a very unique abstract lines and curls as design. Mayroon iyong dalawang wooden chairs sa magkabilang dulo ng mesa. Dalawang metro naman mula doon ay ang kitchen kung saan kumpleto na sa kagamitan. Mayroong kalan, oven, a toaster, cabinet walls kung saan p’wedeng pag-stock-an ng mga gamit. Karugtong noon ang mismong lababo.

It was all complete with tools and utensils. Kahit nga ang refrigerator ay mayroon na, laman na lang yata ang kulang. Kumbaga sa tao, complete package na ang condo na iniwan sa kanya ng tiyuhin. And she really love it.

Kung hindi lang dahil sa take out na order ni Uncle Carlo para kay Yvette ay baka hindi na makakaisip pang kumain si Yvette at patuloy sa ginagawang paglilibot. Matapos kumain, kung saan medyo natagalan din si Yvette, dahil sa dami ng in-order ni Uncle Carlo para sa kanya, at dahil na rin sa mga pagkaing in-order din mismo ni Uncle Carlo. Puro kasi iyon mga pagkaing pinoy na talaga namang na-miss ni Yvette ng sobra.

Marunong naman kasi siyang magluto, wala lang siyang oras sa California noon para bumuli ng mga rekado na medyo may kahirapang hanapin dahil sa pagiging bibihira ibenta sa mga malls doon.

Speaking of malls, mukhang kailangan niya ring mamili ng ilalaman niya sa ref, at ilang personal necessities. Gusto niya kasing siya mismo ang magluluto mamayang dinner. She wants to test if she can still cook some simple Filipino dish.

At dahil sa isiping iyon, mas lalong ginanahan si Yvette kumain at agad na tinapos ang paglilibot sa buong condo. Because her next stop, is of course, ang libutin naman ang labas ng condo niya, at para na rin maging pamilyar siya sa mga lugar-lugar lalo na sa mga madalas niyang pupuntahan.

to be continue...