เร้นรักเงาลวง

เรย์ ดลลธี วังชนันท์

 คฤหาสน์ดลยาออกแบบสไตน์โมเดิร์นสเปนนิชมีเนื้อที่ประมาณสามไร่ตั้งอยู่ใกล้แม่น้ำเจ้าพระยา ใกล้ตึกใหญ่มองเห็นเรือนไทยซึ่งไว้รับรองแขกสีขาว2 หลัง อยู่ในสวนท่ามกลางน้ำตกร่มรื่นเสมือนอยู่ธรรมชาติสรรสร้างขึ้นมา เชื่อมต่อทางเดินไปยังเรือนไทยคือสระว่ายน้ำขนาดใหญ่ไว้รองรับแขก ซึ่งแยกจากสระว่ายน้ำส่วนตัวของเจ้าของคฤหาสน์

ยามเช้าตรู่ดลลธี เรย์  วังชนันท์ ใช้เวลาอยู่บนเตียงเพื่อระบายฮอร์โมนที่พลุกพล่าน ชายหนุ่มเร่งความเร็วของสะโพกสอบเพื่อกิจกรรมเข้าจังหวะจะได้ลุล่วง สองมือขาวคนใต้ร่างดึงรั้งตนเพื่อแนบชิดใกล้ ชายหนุ่มไม่สนใจเพียงทำตามที่ตนต้องการ คือโบยบินสู่สวรรค์ไม่ถามไถ่คนที่ไขว่คว้าหาความสุข

เธอเสร็จหลายครั้ง ครั้งนี้เรย์จะตามใจร่างกายตน “อ้า” ร้องสุขสม ตอกอัดรุนแรงเมื่อถึงจุดหมาย กดแช่นิ่งนานอย่างที่ชอบ นัยน์ตาสีฟ้าหลับตาพริ้ม

“เรย์มีอะไรกันแล้วทำไมชอบหลับตาอยู่เรื่อยโมอยากให้คุณสบตามองโมนะคะ”

ร่างใหญ่เหงื่อท่วมตัวถอดถอนแก่นกายออกจากร่างอวบอัด แต่ยังคงหลับตา คู่หมั้นสาวแง่งอน “ได้ยินโมหรือเปล่า”

“เรื่องมากน่าไปอาบน้ำได้แล้วต้องออกไปต้อนรับเพื่อนผม”

“ตอบมาก่อนสิผู้ชายเย็นชา”

โมริสาตื้อไม่เลิก ใจกล้าแกล้งเอามือไปจับก้นเปลือย มือใหญ่เล็บยาวนิดหน่อยตกแต่งสะอาดสะอ้านป่ายปัดมือเรียวให้ห่าง

“อย่าเซ้าซี้สิ ทำให้เสร็จหลายครั้งอย่างที่ชอบแล้วนะ เราตกลงกันแล้วนี่น่า”

“ก็ได้ ก็ได้ เรย์จอมบงการ และไร้หัวใจ”

ร่างอวบอัดในวัยยี่สิบหกเดินลงจากเตียง ไม่มีผ้าขนหนูติดกายแต่ก็ไม่สามารถทำให้คนด้านหลังดึงเธอไปที่เตียงเหมือนทุกๆ วันที่เขาเฉยชาเพียงเสร็จกามกิจ โมริสาปัดเรื่องวุ่นวายใจทิ้ง เธอต้องการแค่เงิน ไม่อยากคิดเรื่องอื่นให้วุ่นวายใจ หญิงสาวผิวพรรณขาวผ่องดุจน้ำนมอาบน้ำด้วยความรวดเร็วเพราะรับรู้ว่าเรย์เดินไปอาบห้องอื่น จะให้เขาเสร็จก่อนไม่ได้เดี๋ยวมีน้ำโห

 ดลลธียืนอยู่กลางสายน้ำจากฝักบัว เรือนร่างหกฟุตครึ่งเหยียดตัวตรงตรง ลำคอใหญ่แหงนใบหน้าเคร่งขรึม แววตาคมหลับตาแม้สายน้ำค่อนข้างร้อนแต่ไม่ระเคืองระคายผิวสีทอง เรือนผมดำมีสีดอกเลาแซมเปียกชุ่ม ชายหนุ่มไม่ชอบน้ำเย็นตั้งแต่มาเมืองไทย แม้เมืองไทยจะร้อนแต่กลับรู้สึกว่าการโดนน้ำค่อนข้างร้อนราดรดบนเรือนร่างมันสะใจดี

ความหนาวเหน็บเคยเจอมาก่อน มันเนิ่นนานสมองนั้นควรลืมแต่ยิ่งยากลืมกลับฝังแน่นเหมือนเพิ่งเกิด ซึ่งนั่นคือเรื่องที่ตนควบคุมไม่ได้ มันบ้าสิ้นดี

มือใหญ่เอื้อมเปิดน้ำให้แรงจนกระทั่งความสดชื่นมาเยี่ยมเยือน แต่เมื่อก้มมองความเป็นชายที่ใหญ่เกินมาตราฐานซึ่งชี้โด่ชายหนุ่มอายุ 30ปี ทำเสียงจิจ๊ะอย่างขัดอกขัดใจ

เสร็จแค่หนึ่งครั้งมันไม่เคยพอสำหรับเขา แต่ให้ลากโมริสาขึ้นเตียงไม่อยากทำ เรย์ตัดสินใจใช้นิ้วมือทั้งห้ารูดขึ้นรูดลงน้องชาย นัยน์ตาที่ขรึมอยู่เป็นนิจหลับลง

ใครสักคนที่นายเรย์ต้องการคิดถึง แม้อยากจะลืมแต่ทำไม่ได้ แต่ไม่เป็นไร มีเพียงเขาที่รับรู้สิ่งนี้ ไม่มีใครล่วงรู้ความนึกคิด

ความสุข ความใคร่ ความต้องการในวันวานวิ่งอยู่ในสมอง เรย์ทำร้ายร่างกายที่แข็งขึงซึ่งรักมากสำเร็จ “อ้าสสส” แหงนหน้ามือรูดขึ้นรูดลงบนความยาวใหญ่ รีดพิษความกำหนัดออกจากตัว ลำคอใหญ่เส้นเลือดปูดโปน ร่างทุกส่วนเกร็งด้วยความสุขสม

เลิกจากอาการแบบนี้ จะมีวันนั้นหรือเปล่า ใครจะให้คำตอบได้บ้าง เรย์ใบหน้าแดงก่ำรู้สึกเกลียดตนเองเหมือนและเกลียดคนที่กำลังอยู่ในความคิดกำหนัดเมื่อครู่ ซึ่งการเกลียดจะเกิดขึ้นเพียงไม่นาน

เกลียดเพราะต้องรอคอย เขาคาดเดาว่าเป็นเช่นนั้น อย่าให้เจอจะบีบเค้นให้หนักหน่วง หลายปีที่ผ่านมาเธอไปทำอะไรอยู่กับใคร ที่ไหน  และไม่ว่าเธออยู่ที่ไหน ในสถานะไหนกับใคร เขาจะเอาเธอกลับคืนมา!

          ห้องเสื้อผ้ากว้างขวางซึ่งมีของใช้ครบครัน ล้วนเป็นแบรนด์ดังของช็อปอยู่ในห้างสรรพสินค้าของตน เรย์มองตู้เสื้อผ้าก่อนจะหยิบเสื้อสูทสีเทาที่ใช้ไม่บ่อยนักสวมทับเชิ้ตสีขาวเรียบกริบ  กางเกงสแล็คสีเดียวกับสูทใส่เรียบร้อย ใบหน้าคมเข้มซึ่งมีหนวดเคราเสมอมองตนเองในกระจก หนวดจะปล่อยไว้อย่างนั้น เขาไม่ชินกับใบหน้าที่เกลี้ยงเกลา มือใหญ่บ่งบอกถึงคนที่เคยทำงานหนักเอื้อมไปหยิบหวีมาเสยผมให้เรียบ หันซ้ายขวาตรวจความพอใจอีกคราและเดินไปใส่ถุงเท้า รองเท้า

“พร้อมแล้วค่ะ” โมริสาเดินเข้ามา ดวงตาเฉี่ยวคมมองเธอจากหัวจรดเท้า “ชุดสวยที่สุดแล้วเหรอ”

“ทำไมถามแบบนั้น ปกติไม่เคยสนใจโมจะใส่อะไร” โมริสาก้มมองตนเอง

ชุดราตรีสั้นเนื้อผ้าดิสโก้ จั้มเอว  ปาดไหล่ ผ่าแหวกหน้าขาพองาม มือข้างหนึ่งจัดแต่งสร้อยเพชรที่คอ ท่าทีนั้นบอกให้รู้ว่าเธอไม่ได้สนใจว่าคู่หมั้นจะชอบชุดของเธอหรือไม่

“ก็ไม่มีอะไร”

ดลลธีลุกขึ้นยืนก่อนหยิบมือถือมากดหาคนสนิท โมริสาเหลือบมองคนที่หล่อเพอร์เฟค

แม้จะหล่อเหลาแต่ชักจะเบื่อท่าทีเย็นชาเขาเข้าทุกวัน ถ้าไม่ติดว่าเซ็กซ์เยี่ยมและอยากได้เงินเพิ่มจากการได้เป็นคู่หมั้นเรย์ เธอก็อยากโบยบินออกจากกรงทองในบ้างครั้ง

“คิดอะไรอยู่ลงไปสิ คนขับรถมาแล้ว จะได้ไปต่อที่ซึ่งเธอต้องการ”

โมริสาสีหน้าสดชื่น ดีเสียจริงที่เรย์รู้ทันความคิด เธอจะไม่ยอมนั่งฟังเพื่อนทั้งสองพูดถึงความหลัง มันน่าเบื่อ โมริสาเดินไปเปิดประตู ดลลธีมองตามก่อนจะกดรับสายเพื่อนที่โทรเข้ามา

“ถึงแล้วเหรอจุล”

เสียงปลายสายบอกว่านั่งรอที่โรงแรม ย้ำว่าไม่ต้องรีบเพราะพนักงานที่นี่สวยน่ามองทั้งนั้น

“เที่ยวมาทั่วโลกอย่าบอกว่าจะมาสละโสดที่เมืองไทยนะ ไม่เคยเห็นออกอาการมาก่อน ”

“แปลกที่ไหนตอนรู้ว่านายหมั้นฉันยังช็อกแต่ตอนนี้ไม่แปลกใจเลย”

“ดูให้อิ่มตานะ เมื่อไปถึงเราจะคุยกันเรื่องที่ฉันรอมานาน จะมัวนั่งเหล่สาวไม่ได้”

“พาเมียมาจะสะดวกหรือ”

“คู่หมั้นเท่านั้นอย่าพูดมาก”

“ฟังดูเป็นผู้ชายที่ตามใจแฟนมาก ไม่อยากเชื่อนายจะทิ้งลายคาสโนว่า”

ดลลธีวางสาย ชินชากับประโยคนี้ ใครจะพูดอย่างไรไม่สนใจ ร่างสูงก้าวเดินอย่างมั่นคง วันนี้เขาเตรียมสมองให้ว่างไว้เพื่อบันทึกเรื่องราวของตระกูลเบสซอเนียน

ตระกูลซึ่งไม่เคยนับนายเรย์ เป็นญาติ ซ้ำฆ่าแม่เขา ทำให้ความแค้นฝังใจมาจนทุกวันนี้