“เงาฉัน! แกแอบคิดเกินเลยกับฉันตั้งแต่เมื่อไหร่ ? ” โตโต้ขยับออกห่างจากฟ้าใสแล้วทำท่าขนลุกขนพองอย่างสำคัญตัวผิด
“ตรงนี้คงแดดแรงไปหน่อย ฉันถึงได้มองเห็นแกหล่อ” ฟ้าใสพูดเออออไปตามน้ำ พยายามกลบเกลื่อนอาการพิรุธเอาไว้สุดฤทธิ์
พลอยสวยทั้งฉุนทั้งขำโตโต้ที่ตามมุกของเธอไม่ทัน เมื่อนึกขึ้นได้ว่านี่เป็นเรื่องส่วนตัวของเพื่อน เธอจึงล้มเลิกความคิดที่จะนำเอาความรักของฟ้าใสมาล้อเล่น
“เราเข้าไปหลบแดดข้างในห้องพักกันเถอะ อีกตั้งหลายชั่วโมงกว่าจะถึงเกาะไอรา”
ฟ้าใสเอ่ยชวนพลอยสวยและโตโต้ ความจริงเธอชักจะเริ่มเวียนหัวนิดๆ เพราะไม่ค่อยชินกับการนั่งเรือเป็นเวลานาน อีกทั้งนั่งตากลมทะเลใต้ร่มเงาใบเรือก็ไม่ฉ่ำเย็นเหมือนอยู่ใต้ร่มเงาแมกไม้
“ไม่ดีกว่า” โตโต้ไหวไหล่ ก่อนจะกล่าวเสริมอีกว่า
“ฉันรังเกียจการอยู่ในสถานที่ลับหูลับตากับผู้หญิง”
เป็นที่เข้าใจกันดีว่าเจ้าตัวชื่นชอบการถูกรายล้อมด้วยหมู่ผู้ชายมากกว่า
