พ่อเดย์คลั่งรักเด็ก

ตอนที่ 5 อยากเปย์เด็ก

(พ่อเดย์คลั่งรักเด็ก)

รถตู้คันหรูสีดำราคาสูงริ้วขับเคลื่อนไปด้วยความเร็วปกติ ภายในรถมีแต่ความเงียบ โดยมีสาวน้อยคนสวยนั่งเล่นโทรศัพท์มือถือของตัวเองอยู่ตลอดเวลา ส่วนคนอายุมากที่นั่งข้างๆก็เอาแต่ลอบมองสาวน้อยคนสวยอยู่ตลอดเวลาเช่นเดียวกัน โดยที่สาวน้อยก็ไม่รู้ตัวเลยว่ากำลังถูกสายตาเจ้าเล่ห์ของคนอายุมากมองแทะโลมร่างกายของเธออยู่...

ณ ห้างสรรพสินค้า

ขณะนี้สาวน้อยกำลังเดินเลือกซื้อเลือกหาวัตถุดิบในการทำขนมอยู่ โดยมีคนอายุมากเดินตามไม่ห่างและยังมีลูกน้องของเขาประมาณสามสีคนเดินตามหลัง โดยหนึ่งในลูกน้องเข็นรถเข็นซุปเปอร์มาร์เก็ตของทางห้างตามหลังไม่ห่างเช่นกัน

เดชามองทุกอิริยาบถของเด็กสาวอยู่ตลอดเวลา เดี๋ยวเธอนั่ง เดี๋ยวเธอยืน เดี๋ยวก็เงย เดี๋ยวก็ก้มเพราะเธอกำลังเลือกหาสิ่งของที่ต้องการอยู่ เธอดูดุ๊กดิ๊กดูซุกซน มันช่างเป็นภาพที่น่ารักมาก เขารู้สึกกระชุ่มกระชวยหัวใจเหลือเกินยามที่ได้มองสาวน้อยคนสวยของเขา

...แต่ทว่าในขณะนั้นเอง

"คนสวย~ ชื่ออะไรเหรอครับ" มีหนุ่มวัยรุ่นหน้าตาหล่อพอตัว เดินเข้ามาเต๊าะพระพาย

ด้วยความที่หนุ่มวัยรุ่นคนดังกล่าวสนใจแต่พระพาย จึงไม่ได้สนใจสิ่งรอบข้างว่ามีชายชุดดำหลายคนที่ยืนอยู่มองมาทางเขาเป็นตาเดียวกัน โดยเฉพาะคนอายุมากที่มองเด็กหนุ่มวัยรุ่นคนดังกล่าวด้วยสายตาดุดัน

เดชาไม่พอใจเป็นอย่างมากที่เด็กหนุ่มวัยรุ่นคนนี้มาเต๊าะสาวน้อยคนสวยของเขา แต่ด้วยความที่เป็นผู้ใหญ่เขาต้องเก็บอาการเอาไว้และรอดูสถานการณ์ตรงหน้าต่อไปนิ่งๆ

ส่วนพระพายที่โดนชายหนุ่มเต๊าะก็ไม่ได้สนใจอะไรชายคนนั้นเลยสักนิด เธอทำเป็นไม่ได้ยินทำเป็นมองไม่เห็นและเลือกซื้อของต่อไป ด้วยความที่โดนเต๊าะโดนจีบบ่อยเลยทำให้เธอชินไปเสียแล้ว

"คนสวยอย่าหยิ่งสิครับ บอกพี่หน่อยเร็วว่าชื่ออะไร" เมื่อเห็นว่าสาวน้อยคนสวยไม่ยอมบอกชื่อตัวเอง ชายหนุ่มก็ไม่ย้อท้อ เขาพยายามเต๊าะเธอต่อ โดยที่ยังไม่สนใจคนรอบข้างเหมือนเดิม เอาแต่มองสาวน้อยคนสวยตรงหน้า

ด้านพระพายเมื่อเห็นว่าชายหนุ่มยังเต๊าะไม่เลิกและไม่มีทีท่าว่าจะยอมไปสักที เธอจึงหันมาหาชายหนุ่มแล้วทำมือเป็นภาษาใบ้เพื่อหลอกชายหนุ่มตรงหน้าว่าตัวเองนั้นเป็นใบ้ ซึ่งมุกนี้เธอใช้บ่อยและมันก็สามารถไล่ผู้ชายที่เข้ามาจีบเธอได้ทุกครั้ง โดยทุกอิริยาบถของเธอตกอยู่ในสายตาของคนอายุมากรวมถึงลูกน้องของเขาด้วย

"เชี้ย! อะไรวะเนี้ย หน้าตาก็ดีไม่น่าเป็นใบ้เลย โคตรเสียดายความสวยว่ะ เฮ้อ~ เซ็งจัด" ชายหนุ่มเห็นแบบนั้นก็สบถออกมาด้วยความตกใจ แล้วบ่นออกมาอย่างแสนเสียดายปนเซ็ง ก่อนจะหันหลังเดินจากไปทันที

"ฮ่าๆๆ~ คิดจะมาเต๊าะไอ้พายเหรอ ฝันไปเถอะ แบร่~" คล้อยหลังชายหนุ่ม พระพายก็หัวเราะร่าอย่างนึกสะใจ แถมยังแลบลิ้นใส่ตามหลังไวๆของชายหนุ่มอีกต่างหาก จากนั้นก็เลือกไม่สนใจแล้วหันกลับมาสนใจเลือกซื้อเลือกหาสิ่งของที่ต้องการต่อ

ทุกๆการกระทำของเธอตกอยู่ในสายตาของคนอายุมากตลอดเวลา เธอดูมีอะไรมากกว่าที่เขาคิดไว้อีก เห็นแบบนี้เขายิ่งชอบในตัวสาวน้อยเข้าไปใหญ่ พลางคิดว่าเด็กคนนี้ช่างแสบซ่าได้น่ารักเสียจริง เขานึกเอ็นดูและนึกหมั่นเขี้ยวอยากจะจับแม่สาวน้อยจอมแสบมาหอมสักฟอดสองฟอดให้ชื่นใจ แต่ทว่าก็ได้แค่คิดเพราะตอนนี้เขาคงทำแบบนั้นไม่ได้ แต่ในอนาคตต้องทำได้อยู่แล้ว เพราะเขาไม่มีวันปล่อยแม่สาวน้อยเนื้อหอมคนนี้ไปเป็นอันขาด

ส่วนคนเป็นลูกน้องก็ต่างยืนอมยิ้มด้วยความเอ็นดูในความแสบของสาวน้อยคนสวย แต่เมื่อโดนสายตาดุดันของคนเป็นเจ้านายชำเลืองมองมา พวกเขาทั้งหมดก็พากันหุบยิ้มและรีบก้มหน้าก้มตาอย่างเจียมเนื้อเจียมตัวพร้อมเพรียงกันทันที

และหลังจากที่เด็กสาวเลือกวัตถุดิบจนครบตามที่ต้องการแล้ว ก็พากันไปจ่ายเงินที่เคาน์เตอร์คิดเงิน โดยมีคนอายุมากอาสาจะจ่ายเงินค่าของทั้งหมดให้ ทีแรกเด็กสาวปฏิเสธ แต่มีหรือคนอย่างเดชาจะปล่อยให้สาวน้อยคนสวยของเขาจ่ายค่าของเอง

ในขณะที่ยืนรอพนักงานคิดเงิน เดชาก็เอ่ยถามเด็กสาวไปด้วย

"หนูพายอยากซื้ออะไรอีกไหมครับ หรือว่าอยากได้อะไรเพิ่มรึเปล่า"

"ไม่แล้วค่ะ" พระพายส่ายหน้าตอบด้วยใบหน้ายิ้มๆ

"แล้วหนูอยากได้เสื้อผ้าสวยๆไหมครับ เดี๋ยวพ่อซื้อให้" ถามต่อเพราะอยากเปย์และอยากใช้เวลาอยู่กับเด็กสาวให้นานขึ้นอีก

"ไม่ค่ะ" พระพายส่ายหน้าตอบเช่นเดิม พลางคิดว่าคนตรงหน้าดูเป็นผู้ใหญ่ที่อบอุ่นและใจดีมาก เธอนึกอิจฉาและดีใจแทนมิราที่มีพ่อใจดีแบบนี้

"แล้วพวกกระเป๋าหรือรองเท้าล่ะครับ หนูพายอยากได้ไหม เดี๋ยวพ่อซื้อให้" เดชายังคงถามต่อเพราะเขาอยากเปย์เด็กสาวมากเหลือเกิน

"ไม่ค่ะ" พระพายก็ยังคงปฏิเสธเช่นเดิม เพราะสิ่งของแต่ละอย่างที่คนอายุมากเอ่ยถามมา เธอไม่อยากซื้อไม่อยากได้เลยสักนิด

"หรือว่าอยากได้พวกเครื่องประดับครับ พ่อซื้อให้หนูพายได้นะ บอกพ่อมาเลยครับ ไม่ต้องเกรงใจ" เดชาก็ยังไม่หยุดตั้งคำถามกับเด็กสาว เขาพยายามหาสิ่งของมาประเคนให้เธอ เพราะหวังว่าเธอจะอยากได้ไม่สิ่งใดก็สิ่งหนึ่ง ตอนนี้เขาอยากเปย์เด็กคนนี้มากเหลือเกิน

"หนูไม่ได้เกรงใจค่ะ แต่หนูไม่อยากได้จริงๆ ขอบคุณพ่อเดย์นะคะที่จะซื้อให้ แล้วก็ขอบคุณที่จ่ายค่าของให้หนูด้วยค่ะ" พระพายก็ยังปฏิเสธเหมือนเดิม โดยไม่ลืมยกมือไหว้ขอบคุณผู้ใหญ่ใจดีตรงหน้า แต่ทว่าแม้ปากจะบอกไม่ได้เกรงใจ แต่ความจริงก็เกรงใจเขานั่นแหละ แต่กระนั้นไม่ว่ายังไงสิ่งของนอกกายที่เขาเสนอมาเธอไม่อยากได้มันจริงๆ

สิ้นเสียงหวานที่เอ่ยปฏิเสธซ้ำแล้วซ้ำเล่า เดชาถึงกับถอนหายใจออกมาอย่างคนปลงตก ในเมื่อเด็กสาวปฏิเสธที่จะรับสิ่งของที่เขาเสนอให้ทุกอย่าง เขาก็ไม่อยากเล้าหลือหรือเซ้าซี้อะไรเธออีก เพราะกลัวว่าเด็กจะรำคาญเอา

"โอเคครับ ไม่อยากได้ก็ไม่อยากได้"

และความไม่โลภของเด็กสาวทำให้ลูกน้องของเดชารวมถึงตัวของเขาด้วย ต่างรู้สึกเอ็นดูเธอเป็นอย่างมาก เพราะหากเป็นผู้หญิงคนอื่นคงอยากได้โน่นอยากได้นี่อยากได้ไปเสียทุกอย่าง สารพัดของความโลภมาก ผิดกับสาวน้อยพระพายอย่างสิ้นเชิง