Mete’nin arabası apartmanın önüne yanaştığında çekine çekine kapıyı açıp yanına oturmuştum. “Günaydın.” derken yüzüne bakamamıştım. Mete bendeki bu tedirginliği fark edip “ Sana da günaydın Sahra .İyi uyuyabildin mi ?” dedi manalı manalı gülerek.
-“Düne dair en son hatırladığım şey takside olamamız..Eve nasıl geldim hatırlamıyorum.” dedim utanarak.
-“ Ben söyleyeyim.” dedi hınzırca gülerek. “Cadı süpürgene bindin ve hop yatağına uçtun.”dedi arkasından kahkaha atarak.
-“Yaaa dalga geçme…” dedim bir çocuk gibi şımararak.
-“Ben kucağımda taşıdım seni Allahtan ev adresini biliyordum yoksa benimle kalmak zorunda kalacaktın.” dedi çapkınca tebessüm ederek.
Derin bir nefes alıp “ Neyse ki!” dedim. Bana dönüp “Ne? Ben adam yemiyorum .” dedi tek kaşı havada.
Ona bakarak tebessüm ettim sonra ö
