BİR AY SONRA...
Buğra, "Sana bir sürprizim var," diyerek beni bir yere götüreceğini söylediğinde, içimde tatlı bir heyecan oluşmuştu. Nikah günümüze sadece on gün kalmıştı. Aile çevrem çok geniş olmadığı için, Buğra’ya isteme, kına, düğün gibi geleneksel törenleri yapmamıza gerek olmadığını söylemiştim. O da her zamanki anlayışıyla, "Sen nasıl istersen, öyle olsun," demişti.
Klasik bir gelinlik giymek yerine sade, beyaz bir elbise tercih etmiştim. Üstelik evimizin bütün eşyalarını da Buğra büyük bir titizlikle almış, her detayı düşünmüştü. Birlikte kuracağımız yuva için her şey hazırdı. Bu yüzden , nereye gideceğimizi bilmemenin verdiği merak vardı, ama içim de çok rahattı. Çünkü yanımda sevdiğim adam vardı ve bana hissettirdiği güven, her şeyden daha kıymetliydi.
"Ee, beni nereye götür
