ฉันนอนมองเพดานนิ่งๆ ‘ฉันจะต้องไปจากที่นี่ให้ได้’ เมื่อคิดได้อย่างนั้น ก็ลุกขึ้นหยิบกระเป๋าสะพายเดินออกจากห้องนอนตรงไปที่ประตูห้อง
“คุณทิชาจะไปไหนครับ” คุณเจอาร์พูดขึ้นทันทีที่เห็นหน้าฉัน ‘เขายืนอยู่ตรงนี้ตลอดเลยเหรอ’ ขมวดคิ้วด้วยความสงสัย
“เออ..คือว่า” ฉันหันขวับกลับดวงตาเบิกกว้างพูดขึ้นด้วยเสียงตะกุกตะกัก
“ผมว่าคุณทิชากลับเข้าห้องดีกว่านะครับก่อนที่นายจะออกมาเจอ” คุณเจอาร์พูดขึ้นด้วยเสียงเรียบนิ่ง
“แต่ว่าทิชาอยาก…”
“มาทำอะไรตรงนี้” ในขณะที่ฉันกำลังจะตอบคุณเจอาร์นั้นเสียงของซาตานก็ดังขึ้นมาจากด้านหลัง เสียงนั้นทำให้ฉันแทบหยุดหายใจ หน้าซีดเผือดขึ้นมาทันทีก่อนจะปรับให้เป็นปกติในเสี้ยววินาทีและหันไปมองเขานิ่งๆโดยไม่พูดอะไร
“คิดจะหนีเหรอ เธอหนี้ฉันไม่พ้นหรอก ฮึ!” เขากระตุกยิ้มร้ายเยาะเย้ยด้วยความสมเพช ดวงตาคมตวัดมองนิ่งๆดูน่ากลัวขนลุกแปลกๆทำให้เสียวสันหลังวาบไปทั้งตัว
“สักวันฉันจะไปจากน
