Bir günüm daha bitmişti. Doktorun dediklerini yapmaya çalışırken ayaklarım baya yorulmuştu.
-Jale gidiyor musun?
Ayşe hemşire iyi anlaştığım biriydi. Yılların tecrübesini olduğunu konuştukça anlamıştım. Her gün bana 'bir gün buradan yürüyerek çıkacaksın' diyor. Ona inanmak istiyorum, ama içimde bir yerde ya böyle kalırsam duygusu da gitmiyor. Zaman geçiyor, ama ben sanki aynı yerde sayıyordum. Ameliyat tarihi bile belli değildi. Beklemek desen her geçen gün daha da zor oluyordu.
-Gidiyorum Ayşe abla.
Her zaman ki tatlı gülümsemesiyle yanıma geldi "Bu gün nasıl geçti?" Bir de bu soruyu sormaktan bıkmıyordu.
-Her zaman ki gibi abla, bir değişiklik yok.
-Vardır da sen fark etmiyorsundur. Hadi gel sana arabaya kadar eşlik edeyim.
Yan yana çıkışa doğru yürümeye başladık.
-Harun bey yokt
