Bir hafta daha hastanede kaldıktan sonra eve çıktım. Artık her şeye uzaktan bakıyordum. Sanki zamanını doldurmayı bekleyen biri gibiydim.
Ailem,arkadaşlarım ve akrabalarım hepsi gelip gidiyordu. Benim iyi olmam için ellerinden geleni yaptıklarını görsem de içinde ki acı bitmiyordu. Gecelerim kabuslarla bölünüyordu. Her gece aynı rüya beni uyandırıyordu. O kapıdan çıkıyordum ve birden ortalık karanlık ve kan oluyordu. Ömer ve Osman ellerimi arasından giderken arkadaşlarım tek tek kayboluyordu. Terler içinde uyandığımda ise kendimi odamda buluyordum.
Babam ile abim, iyi gelir diye önce Mustafa amire sonra da Yusuf'un yanına götürdüler. Yusuf beni abimin kucağında gördüğünde göz yaşlarını gördüm. Yine de de onu görevinin başında görmek beni biraz olsun mutlu etti. Cuma'nın mezarına uğradıkt
