"ใจเย็นๆ ดิวะเดี๋ยวกูเล่าให้ฟัง มึงเอาปืนออกไป๊!"
"..."แดเนียลปล่อยคอเสื้อของเพื่อนอีกครั้ง ใจเขาเต้นรัวขึ้นมาทันทีเมื่อได้ยินว่าน้ำแข็งยังมีชีวิตอยู่ แม้จะยังสับสนในความรู้สึกของตนเองแต่ที่รู้แน่ๆ คือเขาจะต้องพาเธอกลับมา!
"กูกับลูกน้องมึงช่วยกันวางแผนพาน้ำแข็งหนีเองแหละ ตอนแรกกูแค่จะแหย่มึงเล่นๆ แต่ก็กลายเป็นว่ากูเป็นคนพาเขาหนีออกมา..กูบอกว่าเก็บปืนก่อนไงวะ!"เฉินตะโกนขึ้นอีกครั้งเมื่อแดเนียลยกปืนขึ้นมา
"แล้วยัยนั่นอยู่ที่ไหน? คอนโดมึง?"
"อืม..ก็อยู่จนถึงเมื่อเช้านี้แหละ"
"จนถึงเมื่อเช้า? ที่มึงไม่ให้กูขึ้นไปเพราะน้ำแข็งอยู่บนนั้นเหรอ ไอ้เหี้ยเฉิน!!" แดเนียลตะคอกใส่เพื่อนตรงหน้า เขาแทบอยากจะเหนี่ยวไกยิงเฉินให้ตายคามือกับสิ่งที่เพื่อนทำ ตลอดระยะเวลาที่ผ่านมาเขาแทบจะบ้า เอาแต่คิดถึงใบหน้าของน้ำแข็งตอนยืนอยู่ริมหน้าผาทุกครั้งที่ว่าง ทั้งที่เธออยู่ใกล้แค่ปลายจมูกแต่เขากลับไม่รู้เรื่องอะไร
