บทนำ

986 Words

“เฮ้อ~” งานเลี้ยงที่คนเยอะจนดูน่าอึดอัดแบบนั้นเธอไม่ชอบหรอก ลานน้ำพุที่รายล้อมด้วยดอกไม้นานาชนิดที่เธอชื่นชอบช่วยทำให้เธอสดชื่นจนคลายความน่าอึดอัดที่มีอยู่ไปจนหมด บ๊อก “อ๊ะ! หมาน้อย~” ลูกหมาไซบีเรียนตัวเล็ก(ของใครก็ไม่รู้)ส่งเสียงเล็กๆเพื่อเรียกเธอที่ยืนอยู่ตรงหน้า บ๊อก บ๊อก “นั่นจะไปไหนคะรอพี่เรนด้วยสิ” สาวน้อยเดินตามลูกหมาน่ารักไป ใครกันนะปล่อยลูกหมาน่ารักมาวิ่งเล่นตอนนี้ ถึงจะเป็นบ้านที่ความปลอดภัยดีเยี่ยมก็เถอะ แต่ตอนนี้มีงานอยู่ทุกคนคงวุ่นวายใครจะสังเกตเห็นลูกหมากัน “อ๊ะ อืม” จุ๊บ จ๊วบๆ “เบาหน่อยสิคะต้วน เอมม่าเสียว” เสียงครางกระเส่าทำให้สองเท้าของเธอหยุดชะงักทันที “อืมมม” แผล่บๆ จ๊วบ “อ่า! ต้วนคะเสียวค่ะ อ๊ะๆ แทงเข้ามาลึกๆ” อย่าบอกนะว่า... น่าเกลียดที่สุดทำไมเธอต้องมาเจออะไรแบบนี้ด้วยนะ ในจังหวะที่เธอกำลังจะก้าวเท้าหนีนั้น... บ๊อก “ว๊าย!” เสียงหวานเผลอร้องออกมาอย่างตกใจ หมาน้อยที่ตอนนี้กำลังยืนเห่าอยู่มุมๆหนึ่งที่มีเงาตะคุ่มของคนสองคนอยู่ “อ๊าย!” “นั่นใครน่ะ!!” เสียงเข้มดุเอ่ยออกมาอย่างอารมณ์เสียที่มีบางอย่างมาขัดจังหวะของเขา ตาคมเห็นเงารางๆของใครคนหนึ่งที่กำลังจะเดินหนีไป ไวเท่าความคิดสองขาแกร่งเดินตามแล้วกระชากร่างเล็กให้หันกลับมาแต่ก็เห็นหน้าไม่ชัดเพราะแถวนี้มีแค่แสงไฟสลัวเท่านั้น “อ๊ะ!” “เธอ.. แอบดูเหรอ” “ปะ เปล่าค่ะ ไม่ได้แอบดู” กลิ่นหอมอ่อนๆ กับเสียงหวานใสของคนตรงหน้ากระแทกใจให้มาเฟียหนุ่มรู้สึกว่าใจตัวเองสั่นและเต้นแรงเหมือนกับตอนนั้นไม่มีผิดต่างกันแค่ว่าคนตรงหน้าไม่ใช่ผู้หญิงคนนั้น “ปากแข็ง” “เปล่านะคะ” “เห็นๆอยู่ยังจะเถียงอีก” “เรน.. เอ่อฉันไม่ได้เถียงนะคะ คือฉันแค่ตามลูกหมาตัวนั้นมาไม่ได้ตั้งใจมาดูคุณกับแฟน เอ่อ..” บ้าจริง ความกดดันนี้มันคืออะไร “ต้วนคะ เอมม่าว่าเราไปต่อกันที่อื่นเถอะค่ะ อย่าไปสนใจยัยนั่นเลย” “เงียบ แล้วกลับไปซะ” “ต้วนค่ะ” “ไป! หมดอารมณ์แล้ว เช็คอยู่ที่หยาง” “ก็ได้ค่ะ” ตอนนี้เขาไม่สนใจอะไรแล้ว คนที่เขาสนใจคือคนตรงหน้านี้ต่างหาก ส่วนเธอวันนี้วันหน้ายังมีรับเงินสบายๆเอาไว้ไปช็อปปิ้งดีกว่า “เอ่อ.. งั้นฉันขอตัวก่อนนะคะ” เธอพยายามแกะมือหนาที่จับข้อมือเธออยู่ แต่ไม่ว่าจะพยายามยังไงก็ไม่เป็นผลเลยสักนิด มือบ้าอะไรเนี่ยเหนียวยิ่งกว่ากาวอีก “เธอ..ยังไปไม่ได้ เธอทำฉันค้างต้องรับผิดชอบ” “รับผิดชอบ รับผิดชอบอะไรคะคุณต้องการเงินเหรอ” เสียงหวานใส ถามโดยไม่รู้อะไรเพราะเธอค่อนข้างอ่อนเรื่องแบบนั้นจริงๆ เขายิ้มมุมปากนี่ใสจริงหรือแกล้งกันวะ แต่ก็นะผู้หญิงซิงมันหายากจะตาย พรึบ! “อ๊ะ! คุณ” ฟอดดด “อืม หอมดี” “ทำอะไรปล่อยนะคะ ไม่งั้นจะร้องให้คนช่วย” “หึ อย่าเล่นตัวสิ” “อ๊าย! ปล่อยนะ!” “อย่าดิ้นสิ! เล่นตัวอยู่ได้” เขาเริ่มโมโห จะเล่นตัวอะไรกันนักหนาทำอย่างกับไม่เคยคนยิ่งค้างอยู่ แมร่ง! จุ๊บ “อื้อๆ” “อืม” เสียงที่ว่าหวานแล้ว ปากของเธอหวานยิ่งกว่าแถมนุ่มอีกต่างหาก เขาตักตวงความหวานในปากเธออย่างคนเอาแต่ใจ โดยไม่สนใจว่าหญิงสาวตรงหน้าน้ำตาไหลอาบแก้มเพราะความกลัวไปเรียบร้อยแล้ว ปึกๆ เสียงทุบหน้าอกเขาแผ่วลงเรื่อยๆ... พรึบ “นี่ นี่เธอ” เขาตกใจที่หญิงสาวสลบไปในอ้อมกอด เขาพึ่งสัมผัสได้ว่าเธอร้องไห้หรือว่าเธอยัง... นิ่งสิไม่เคยเจออะไรแบบนี้ “นายครับ เกิดอะไรขึ้น” หยาง มือขวาของเขาวิ่งมาหาผู้เป็นนายอย่างร้อนรน เผลอไปเข้าห้องน้ำแป็บเดียวเกิดเรื่องซะแล้ว พรึบ แสงไฟที่สั่งการจากมือถือของหยางทำให้ในสวนดอกไม้สว่างขึ้นเขาจึงได้เห็นหน้าเธออย่างชัดเจน ‘น่ารัก’ ทำไมน่ารักจนใจสั่นแบบนี้ ไม่ใช่ไม่เคยเจอผู้หญิงสวย น่ารัก เซ็กซี่ ผ่านมาในชีวิตของเขามาแล้วทั้งนั้นแต่ใจมันสั่นแค่กับเธอคนนี้ ทำไม... “คุณหนูเรน” หยางเอ่ยออกมา “มึงรู้” “ครับ เธอเป็นลูกสาวของคุณทาคาดะครับ” “ลูกคุณอาทาคาดะ” “เธอพึ่งกลับมาจากญี่ปุ่นเมื่อวานนี้ครับ” นึกว่าใคร ที่แท้ก็ลูกสาวคุณอาทาคาดะเพื่อนของพ่อเขานี่เองโลกกลมจริงๆสงสัยคงต้องไปเยี่ยมคุณอาที่บ้านบ่อยๆซะแล้ว “หนูเรน.. ผิดที่น่ารักเองนะครับ ” “นายครับ ประวัติของคุณหนูเรนพรุ่งนี้ผมจะวางไว้ให้ที่โต๊ะทำงานนะครับ” เขารู้ใจเจ้านายดี “อืม” .............................. “อื้อ~” “ตื่นแล้วเหรอลูก” “ป๊ะป๊า เรนเป็นอะไรไปคะ” “หนูเป็นลมไงลูก” “แล้ว...” “พี่ต้วนเขาอุ้มมาส่งดีนะที่เขาไปเจอหนูพอดี ป๊ะป๊าตกใจมากเลยรู้มั้ย” คนเป็นพ่อที่ยังดูหล่อเหลาแม้จะอายุปาเข้าไป 43 แล้ว กำลังลูบหัวลูกสาวด้วยความเอ็นดูและเป็นห่วง “พี่ต้วน?” “ลูกชายลุงโจวไง นี่พ่อไม่ได้บอกก่อนไปงานเลี้ยงเหรอลูก” เพราะว่าไปงานเลี้ยงสายไปหน่อยเลยรีบจนลืมบอกลูกสาวที่น่ารักของเขา “ไม่ค่ะ” เธอเริ่มนึกได้แล้วว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง คนที่อุ้มเธอมาส่งป๊ะป๊ากับคนที่ทำให้เธอเป็นลมหวังว่า คงจะไม่ใช่คนเดียวกันนะ

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more