Somewhere In Between

KABANATA 14

*Kring* *Kring* *Kring*

“Hello?” Bungad ko matapos sagutin ang call sa aking telepono.

“Buksan mo tv mo, ngayon na.” Natatarantang sambit ni Ryen kaya napakunot naman ang aking noo.

“TV? Nasa opisina pa ako.” Nakanguso kong sambit habang nag tataka.

“Buksan mo cellphone mo, pumunta ka sa balita.” Seryoso niyang sambit.

At sa hindi malaman lamang dahilan ay bigla nalang akong kinabahan. Matapos kong buksan ang balita sa aking cellphone, agad na bumungad ang pangalan at mukha ni Achilles.

He’s in the news.

Mabilis pa kay flash ang naging reaction ko. Bumagsak ang aking hawak hawak na cellphone at nakaramdam bigla ng panlalamig ang aking buong pag katao.

“Achilles Chavez Milaro.” Bigkas ko sa pangalang naka paskil sa balita.

“Saraiah.” Pag tawag ni Ryen sa kabilang linya dahilan para mapa balik ako sa reyalidad.

“I’m on my way. Wait for me.” Seryoso niyang sambit ngunit hindi na ako nakapag salita pa.

Parang kahapon lang ay nag bibiruan sila Noah na may babalik, na may mag paparamdam tapos ngayon totoo na.

Is he really back? O binalita lang dahil isa na talaga siya mga mayayamang personalidad sa buong mundo.

My mind was in cloud simula ng makarating na si Ryen hanggang sa makauwi kami sa condo.

“Saraiah.” Gulat na sambit ni Annaya.

“Tara bar.” Nakangiti kong sambit. I don’t want to cry, I don’t want them to see me na malungkot nanaman.

“Ayos lang ako, I just need a little break.” Seryoso kong sambit habang hindi nawawala ang ngiti sa aking labi.

It hurts, pero ayoko ng masaktan. At siguro nga, sa sobrang nakasayan ko na ay unti unti na akong namamanhid. Gusto ko nalang mag liwaliw at tanggalin siya sa aking isipan.

“Tara na, girls night out.” Sambit ni Ryen at mabilis kaming nag bihis para pumunta sa bar.

We decided to go sa bar nalang ni Jayden para sa oras na hindi na naming kayanin ay hindi kami mapapa alis.

Nang makarating kami sa bar ay agad kaming dumiretso sa isang vip room. Ang tanging nasa isip ko lang ay gusto kong malasing, mag pakalasing to be exact.

“Dahan dahan lang Saraiah.” Pang aawat nila Ryen ngunit hindi ko sila sinunod. This is the first time na nag pumilit ako at hindi sila sinunod.

“Gusto kong mag lasing.” Natatawa kong sambit sakanila habang nakatingin sa isang baso ng alak na aking hawak.

“Hindi mo pa rin naman matatakasan nararamdaman mo sa ginagawa mong pagpapakalasing.” Seryosong puna ni Annaya.

“Pero at least, kahit papaano naghihilom, nakakalimutan ko.” Tugon ko naman bago tuluyang lagukin ang baso ng alak na hawak ko.

“Bakit kasi kung kailan okay na, kung kailan kaya ko na. Saka siya babalik?” Natatawa kong tanong.

“You know what? Sometimes I wonder why does it happen like that? Kasi ang galing palagi ng timing e.” Sambit ko.

“Why do some people, no. Why do most of people come back to haunt us on the most unexpected days, when you least expect it?” Seryoso kong tanong habang ang dalawa ay tahimik na nakikinig lamang at hindi alam ang sasabihin.

“Just when I’m okay, when I’m finally happy again, when I’m starting to laugh without thinking of him… that’s when they suddenly show up. Not physically, but in signs. In memories. In that strange feeling that he’s somehow still here.” Pag amin ko sakanila.

Why does it feels like, malapit lang siya sa akin kahit wala naman siya?

“It’s like the universe is playing with me. Like it’s asking, ‘Are you really moved on?’ Because no matter how much I try to let go and accept what happened, something always pulls me back. Hindi ko maaintindihan at wala rin namang explanation. May pumipigil pero hindi ko alam kung bakit, at sa anong dahilan.” Dagdag ko pa.

“Ang daming signs, ang daming possibilities. Hindi ko na rin alam kung alin ang susundin sa signs na binigay ni Lord sa akin sa sobrang complicated ng lahat. How come they don’t have to do anything, just the thought of them suddenly feels so heavy again.” Sambit ko habang nakatingin sa kawalan at umiinom ng alak na nakalagay sa aking baso.

It hurts. It hurts because I really thought I was fine. I now I am not ready, but I am sure na ayos ako, pero bakit nung nakita ko yon ay parang nawala ang lahat ng pinag hirapan ko. Why now? Why do they return right when I’m starting to heal? When I’ve learned how to stand on my own again, doon pa talaga sila mang gugulo sa isip ko.

Minsan napapatanong na ako sa sarili ko kung signs pa ba ito o talagang nagmumulto nalang galing sa past na hindi ko pa rin mapakawalan up until now? Ang gulo, aang hirap, hindi ko na alam. All I know is that no matter how hard I try to forget, a part of them still lives inside me… and I don’t know if that part will ever fade, again.

I hate this kind of feelings. Bakit ganito pa rin kalakas ang epekto mo sa akin Achi? Bakit kapag naririnig ko ang pangalan mo ay para akong nanghihina at gusto nalang umiyak sa balikat mo.

Hanggang ngayon, ikaw lang ang kahinaan na hindi ko matanggal sa sarili ko. I already faced all my fears, pero ikaw, ikaw mismo ay hindi.

Hindi ko kakayanin, at wala akong balak gawin.

“Kumalma ka muna, nakakarami ka na.” Nag aalalang sambit ni Ryen ngunit hindi ko sila pinakinggan.

Sa lagay ko ngayon ay wala na akong pake alam, kahit nga lumabas pa ako sa VIP, makipag one night stand, lumandi o kung anong gawin ko ay wala na akong pake. Wala naman na rin kasi akong maramdaman.

“Mag pahinga ka muna.” Tugon naman ni Annaya.

“Hindi ko kailangan ng pahinga.” Natatawa kong sambit sabay iwas ng tingin.

Alam kong kay Achilles ko lang kaya mag pahinga pero paano nga kung wala naman siya?

Kung sa isang iglap tinapos ko ang lahat ng hindi man lang nag sasalita o nag sasabi sakanya.

I thought kapag umuwi ako rito ay mas makakabuti, pero mali ako at tama si kuya Iyo.

“Hindi ko pala talaga kakayanin ang pilipinas, lalo na’t siya pa rin ang hinahanap at hahanapin ko.” Natatawa kong sambit habang napapailing.

Hindi ko na alam, hilong hilo na ako pero gusto ko pa, bitin pa.

Sana bukas, kapag gising ko kahit may hang over ay hindi ko maalala ang lahat. Gusto ko ng makalimot kahit panandalian lang.

“Huwag mong paahirapan sarili mo.” Pang aawat ni Annaya.

“Hindi ko naman pinahihirapan, saka, ngayon lang ako mag iinom oh? Hello?” Reklamo ko habang iwinawagayway ng mahina ang basong may laman ng alak.

“Kung alam ko lang na sa ganito aabot ang lahat, hindi n asana kita tinawagan.” Parang nag sisising sambit ni Ryen habang nakatingin sa akin.

Ngumiti naman ako sakanya at niyakap siya. “I deserve to know it, saka labas ka na kung bakit ako ganito.” Paliwanag ko.

I’m dizzy yes, pero nasa huwisyo pa rin ako at kaya ko pa rin umintindi.

“This is my own decision, ang uminom, ang magpakasasa at ang mag liwaliw. Hindi niyo naman na ako kargado and besides, tayo lang ang tao rito.” Natatawa kong sambit, yun kasi ang una kong napansin.

Walang tao sa club ni Jaden ngunit naka ayos.

It feels like rented siya pero bakit pinayagan kami if rented right?

“Asan baa ng mga tao.” Natatawa kong sambit at saka biglang binuksan ang pinto palabas ng VIP Room.