Somewhere In Between

KABANATA 16

ACHILLES

In the first place, we were never really in a relationship... So how do I even begin to move on from something that technically never started? And yet, here I am, still haunted by every little memory. It’s like everything triggers me, random posts on social media, songs I hear, places I go. I still find myself looking for her everywhere, hoping I’d see her even just from afar. I remember how I admired her silently, how I watched her from a distance without saying a word.

And now, she suddenly reaches out. She acts like she cares. She says sweet things, talks to me like maybe she feels the same. But I know deep down, she’s just drunk, or maybe bored, and in the morning she probably won’t even remember what she said. It hurts because I don’t even know what’s real anymore.

Ang hirap mo talagang mahalin, Saraiah.

"Pasensya na Achilles, hindi namin alam na nandito kayo. Nakita ka niya sa balita, hindi na namin naawat gusto mag lasing." Mahabang paliwanag ni Ryen.

I know they are shocked and in delemma right now dahil sa biglang pagpapakita ko.

"Hindi ako nakapag sabi sainyo." Seryoso kong sambit.

"Ayos lang sa'min, pero sa lasing na yan, hindi." Sambit ni Annaya sabay turo kay Saraiah na nakalingkis sa aking braso habang natutulog.

"Ako na mag uuwi sakanya. Seryoso kong sambit kaya tumango nalang sila Ryen.

Hinayaan muna namin na makapamahinga si Saraiah bago umalis kaya nag usap muna kaming lima.

"So what really happened?" Tanong ni Annaya.

"We never really admitted anything, but I feel like we both knew. There was something, there is something between being friends and being lovers. Something that never became anything real because neither of us had the courage to speak up. I could’ve been hers. She could’ve been mine. But nothing ever happened because we both stayed silent." Seryoso kong sambit.

"Walang nag lakas ng loob e." Pag amin ko, and that silence became the wall between us.

"Her actions were confusing. She would be sweet, a little too close, and sometimes I thought maybe, just maybe, she felt the same. But maybe that’s just how she is with everyone. And I’ll never really know the answer. That question will stay with me forever." Pag kukwento ko sakanila.

"Wala ka ba talagang plan umamin?" Takang tanong ni Davian.

"Meron, sa araw mismo ng graduation kung kailan nabasa ko yung sulat ay siya namang pag lipad ng eroplanong sinasakyan niya pa ibang bansa." Seryoso kong sambit.

"I was there, I knew all along pero hinihintay ko siyang magsabi sa'kin. And guess what? Wala." Sambit ko.

"Kuya Iyo told me." Dagdag ko dahil hatala namang curious sila kung paano ko nalaman.

And now that I’m back, the memories feel fresh again. The ‘what ifs’ hit harder. The pain still lingers. And the saddest part of all is this one thought that keeps replaying in my head...

“I almost had her… didn’t I?” Tanong ko sakanila dahilan para mapatahimik ang lahat.

"Almost, Achilles." Seryosong sambit ni Ryen.

"Somewhere in Between." Napapailing na sambit ni Noah.

I was silent the whole time. Hindi ko na rin halos nakwento sakanila kung bakit at paano sinabi ni kuya Iyo sa akin ang lahat.

I was caught off guard sa sinabi nila. Para akong tinutupo sa walo sa sakit ng nararamdaman ko.

Kung sana, sana umamin agad ako.

Kung sana ay hindi napangunahan ng takot.

"Ihahatid ko na siya pauwi." Seryoso kong sambit at marahang binuhat si Saraiah.

Nang makasakay na kami sa sasakyan ay doob ko lang narealize na hindi ko alam kung saan siya tumutuloy.

"Fúck." Reklamo ko sa aking sarili dahil sa katangahang nagawa.

I tried calling Ryen or Annaya pero walang sumasagot. Kahit ang dalawang kupal na si Noah at Davian hindi sumasagot so I was left with one option. Ang iuwi siya sa condo ko.

Nang makarating kami sa condo ko ay mahimbing pa rin ang tulog ni Saraiah. Mukhang sobra talagang nag lasing. At dahil pa talaga sa akin.

I was admiring her ng bigla siyang gumalaw kaya napa ayos ako sa aking kinatatayuan.

Sa master bedroom ko siya dinala. Kumuha lang ako ng damit ko at nagpunta na sa guest room para doon maligo at matulog.

I know when I wake up tomorrow, wala nanaman siya.

It was really nice talking and meeting her again. Pero hindi ko ginusto na sa ganitong paraan kami magkikita, na lasing siya at hindi ako matandaan or should I say, hindi ako kilala.

"Someone's safest secret." Muli ko nanamang naalala ang kaniyang sinabi.

I am her safest secret, dahil kung hindi siya nadulas kagabi ay mananatili akong misteryoso sa mga kaibigan namin.

Nang matapos akong maligo ay siya namang pag tawag pabalik ni Ryen sa akin.

"She's in my condo." Sambit ko.

"We know." Bungad agad ni Ryen kaya napatawa ako ng bahagya.

"Paniguradong maninibago yan, huwag mong bibihisan. Hayaan mong ganyan suot." Tumatawang sambit ni Annaya matapos kong ipakita si Saraiah sakanila.

"Aalis yan bukas agad, hindi familiar tinulugan e." Sambit ni Davian.

"Pero Achilles." Biglang pag seseryoso ni Ryen.

"Mhm?" Takang tanong ko.

"Walang maaalala yan pag gising niya, lahat ng sinabi niya, lahat ng inamin niya, hindi na niya matatandaan yon." Mahinang paliwanag ni Ryen.

"Which is totally understandable kasi lasing siya. Hindi nga ako nakilala e." Biro ko, trying to lift up the mood dahil nakakaramdam na ako ng tense at pag seseryoso sa usapan namin.

When in comes to Saraiah, palaging seryoso ang nagiging usapan. I don't want to talk about her kung hindi naman seryoso.

Kahit noong nasa Australia, nakamasid lang ako sakanya. I am not a creep, kuya Iyo helped me a lot. Pati ngayon na umuwi ako, siya ang rason.

"Hoy nakikinig ka ba." Sambit ni Annaya kaya napabalik ako sa wisyo.

"Layas na diyan, pag nagising yan ikaw ang madadale." Tumatawang sambit nito kaya napabuntong hininga nalang talaga ako.

"So nung umalis siya, sumunod ka?" Tanong ni Davian.

"Oo, kuya Iyo also booked a flight for me." Seryoso kong sambit.

"May condo sila kuya Iyo roon dahil dun sila nag wo-work ni ate Haya right? Doon nila ako ponag stay." Sambit ko.

"E yung work mo?" Tanong ni Ryen.

"Kaka graduate ko lang nung dumating ako sa Australia, walang trabaho or everything. Nagulat nga ako at alam pala ng pamilya ko na pupunta ako ron, nag paalam na agad si kuya Iyo." Napapailing kong sambit.

"Tinulungan niya ako, he's one of my biggest investor right now. Kung hindi dahil sakanya, hindi mabubuhay ang kumpanya ko at hindi ako makikilala ng mga tao. Hindi rin siguro ako mapapasama sa bilang ng mga personalidad na mayayayaman kuno ngayon." Sambit ko.

"So talagang sineryoso mo yung biruan nating 'Admiring her from a far' ha?" Napapailing na tanong ni Noah.

"Do I look like I have a choice?" Reklamo ko.

"Kuya Iyo told me hindi pa siya handa. Takot e, kaya hindi ako nagpaparamdam, hindi ako naglalakas ng loob kahit kaya ko naman." Sambit ko.

"Ngayon lang nag go signal si kuya Iyo. Not because nakikita niyang mas nagiging miserable si Saraiah, kundi dahil alam niyang mas may lakas na ng loob si Saraiah para harapin ang mga bagay bagay." Seryoso kong sambit.

"I have her family blessing. Nasa sa akin nalang kung paano ko siya mababawi pabalik, kung paano ko siya ma wi-win back ngayong iniiwasan pa rin pala ako." Natatawa kong sambit, but deep inside para akong pinipiraso.

Kailan ka kaya tatapang na harapin ako.

Na ipag laban din ako?

"Grabe, halos kalahating dekada kang tahimik. Admiring her from afar." Sambit ni Annaya.

"Daig pa ang the man who can't be moved niyan." Biro naman ni Davian kaya napailing nalang ako at bahagyang napatawa.

"Limang taon mo na siyang hinihintay maging handa, pero mas lalo lang atang tumutupi." Sambit ni Ryen.

"Kunat nga e, hindi ko mabali bali." Natatawa kong sambit.

"In God's time, if it's meant for you, it will." Seryosong sambit ni Ryen.