Chapter 1
1000 Words
Third person’s point of view…
Maagang na gising si Eleanor dahil sa katok na nang galing sa kwarto niya, hindi sila pareho ng kwarto mag asawa pagka tapos niyang magkaroon ng anak dahil iyon ang gusto ng asawa niya, ang hindi sila mag sama sa iisang kwarto.
Agad na bumangon si Eleanor para tignan kung sino ang kuma katok sa pintuan ng kwarto niya, nang ma buksan niya ang pintuan nang kwarto niya ay bumungad sa kanya ang biyenan niya.
“Ma, ano pong ginagawa niyo rito? Mano po.” agad na sambit ni Eleanor nang ma kita niya ang biyenan niya na seryosong naka tingin sa kanya.
“Anong oras na ba, Eleanor? At bakit tulog ka pa rin hanggang ngayon?” tanong nito kay Eleanor. Agad namang ngumiti nang tipid si Eleanor.
“Sorry po ma, napa tagal po tulog ko, nag overtime po kasi ako sa company,”
“Kahit na, ikaw ang asawa rito kaya dapat maaga kang na gigising para mag luto ng umagahan para sa asawa’t anak mo, ganyan ba ang gawain nang matinong asawa?” galit na tanong ng kanyang biyenan.
Agad namang napa yuko si Eleanor sa sinabi ng kanyang biyenan, agad siyang nahiya kahit na alam niyang sila lang naman dalawa ang naka rinig sa sinabi nito.
Pagod na pagod si Eleanor kagabi kaya nakalimutan niyang i set ang alarm niya para ma gising nang maaga para makapag luto.
“Ano nalang kakainin nila kung hindi ako dumating at nakapag luto ha?”
“Sorry ma, hindi na po ma uulit, sobrang pagod ko lang po talaga kagabi,” pag hinging paumanhin ni Eleanor.
Hindi naman na sumagot ang kanyang biyenan at agad siya nitong tinalikuran, doon palang naka hinga nang maluwag si Eleanor nang iwan na siya nang kanyang biyenan.
Nasanay nalang ito na ganoon ang ugali ng kanyang biyenan dahil umpisa palang naman ay alam na ni Eleanor na ayaw sa kanya nang kanyang biyenan.
Natatandaan pa niya noong boyfriend pa lang niya si Hugo ay ramdam niya ang paga disgusto nito sa kanya kapag dina dala siya ni Hugo sa kanila.
Lumaki si hirap si Eleanor, habang si Hugo naman ay nakaka angat angat sila sa buhay. Ang alam ni Eleanor ay galing din naman sa hirap ang mga magulang ni Hugo, at sinswerte lang naman sila sa buhay kaya bahagyang naka angat sila sa buhay.
Ang hindi maintindihan ni Eleanor ay parang may malubhang sakit ito para ayawan siya nang kanyang biyenan.
Umiiling nalang na bumalik si Eleanor sa kwarto niya para ma ligo, dahil may pasok pa siya mamaya. Pinayagan silang mag half day ngayon dahil halos silang lahat at nag overtime kagabi, at anong oras na rin sila naka uwi.
Pagka tapos niyang ma ligo ay agad din naman itong nag bihis ng damit pang trabaho niya dahil ayaw niyang ma traffic mamaya. Hindi siya hina hatid ni Hugo, at hindi rin siya pina pa hatid ng kanyang biyenan sa driver nila kapag nandito siya dahil ayon sa kanyang biyenan ay kaya namang i commute.
Hindi nalang pina pansin ni Eleanor ang mga pa tutyada ng kanyang biyenan dahil ayaw niyang makipag away.
Pagka tapos nitong mag ayos ay agad na bumaba si Eleanor at pumunta sa dining room, na datnan niya ang asawa’t anak niya na kuma kain na kasabay ang kanyang biyenan.
“You didn’t wait for me,” she stated the obvious.
Aagd namang tumaas ang kilay ng kanyang biyenan pero hindi na ito nag salita dahil agad na tumayo si Hugo para alalayan si Eleanor na umupo ka salo sila sa hapag kainan.
“I am sorry, na gugutom na kasi si mommy, kaya kumain na kami agad,” naka ngiting sambit ni Hugo, ang asawa ni Eleanor.
Hindi naman sumgot si Eleanor at tahimik nalang na kumain ka salo ang kanyang pamilya.
Araw na araw na pag titiis ang gina gawa ni Eleanor kapag nandito ang kanyang biyenan, wala namang gina gawa ang asawa nito para ipag tanggol si Eleanor dahil ayon dito ay makaka buti kay Eleanor ang sina sabi ng kanyang ina.
“Dapat maaga kang na gigising Eleanor, dahil ano nalang ang kakainin ng mag ama mo kung tulog mantika ka?” pag uumpisa ng biyenan.
Agad namang napa tigil sa pag kain si Eleanor dahil sa na rinig niya.
“Ma, sinabi ko na po na nag overtime po kami sa trabaho kaya hindi agad ako na gising kaninang umaga,” pasensyosang sagot ni Eleanor.
“Kahit na, may alarm naman,” sagot nito.
Napa buntong hininga naman si Eleanor sa sinabi nito pero hindi nalang ito sumagot dahil baka mas lumala lang.
Tumingin naman si Eleanor sa kanyang asawa, agad din namang napa tingin dito si Hugo nang nag tatakha.
“What is it?” tanong ni Hugo rito.
“You won’t say anything?” tanong ni Eleanor. Agad namang umiling si Hugo bolang sagot.
Agad na napa iling si Eleanor sa ginawa nang kanyang asawa.
“Huwag kang mang hingi ng tulong sa asawa mo, Eleanor dahil sina sabihan lang kita sa mga responsibilidad na kailangang gina gawa mo rito sa bahay niyo,” sagot ng biyenan.
Pa buntong hiningang humugot ng hininga si Eleanor at agad na ngumiti sa kanyang biyenan. Pagod na siya kagabi sa trabaho tapos ganito pa ang ibubungad sa kanya sa umaga dahil lang sa hindi siya nakapg luto.
Kaya namang nag luto ni Hugo, pero dahil sa sinasabi ng kanyang ina na hindi siya dapat kumi kilos sa bahay dahil trabaho iyon ni Eleanor bilang asawa ay ganon na nga ang nangyari hanggang sa naka sanayan nalang ni Hugo.
Wala silang pakielam kahit na pagod na pagod si Eleanor sa mag hapong trabaho. Pagod na pagod na tumayo si Eleanor at nilapitan ang kanyang anak na tahimik sa pag kain niya.
Hinalikan niya ang kanyang anak at dali dali na siyang lumabas ng dining room pa deretso sa labas ng bahay nila para pumasok na siya sa trabaho.
- Writer
