เป็นเวลากว่าสามวันที่วราลีถูกภูเบศกักกันไม่ยอมปล่อยไปไหน หญิงสาวร้องไห้จนน้ำตาแทบเป็นสายเลือด แล้วตระหนักได้ว่าไม่ควรเสียเวลานั่งคร่ำครวญให้กับโชคชะตาเลวร้าย ผู้ชายร้ายกาจพรรณนั้นไม่มีค่าพอต่อความเสียใจ เธอต้องเข้มแข็งและเดินไปข้างหน้า
วันนี้จึงขอพูดคุยกับเขาให้รู้เรื่อง
“หายโกรธกันแล้วใช่ไหม?” ภูเบศดีใจออกนอกหน้า เข้าใจผิดคิดว่าวราลีหายโกรธตน แต่พอสบสายตาเย็นชาที่อีกฝ่ายจ้องมองกลับมา ใบหน้ายิ้มระรื่นพลันหม่นหมองทันที
“ฉันอยากตกลงกับคุณ”
น้ำเสียงที่เปล่งออกมานั้นเต็มไปด้วยความชิงชังระคนรังเกียจ ภูเบศพยายามมองข้ามและคิดว่าแค่เธอยอมเสวนาด้วยก็นับว่าดีถมเถ
“ตกลงอะไรว่ามาสิ”
วราลีมองใบหน้าหล่อเหลาที่ซูบผอมกว่าตอนแรก ก็ไม่อยากจะเข้าข้างตัวเองนักหรอก แต่มันก็อดคิดไม่ได้ว่าเขาอาจจะเครียดเรื่องเธอจนพานให้ร่างกายซูบตอบลงไปมากภายในระยะเวลาเพียงไม่กี่วัน
“ปล่อยฉันไป”
คำพูดสั้นๆ แต่สั่นคลอน
