Lale
Odaya girip kapıyı yavaşça kapattım. Yatağımın kenarına oturduğumda ellerimi dizlerimin üstünde birleştirdim. Derin bir nefes alıp gözlerimi kapattım ama başımın içindeki uğultu dinmiyordu. İçimde, annemin sorularına cevap verememenin verdiği rahatsızlık vardı. Haklıydı, gözlerime bakıp gerçeği öğrenmek istiyordu. Ama ben… ben her şeyi anlatabilecek kadar güçlü müydüm?
Yatağa uzandım ve tavana baktım. Göz kapaklarım ağırlaştı, yorgunluğun etkisiyle zihnim bulanıklaşmaya başladı. Ne kadar süre geçti bilmiyorum, belki birkaç dakika, belki de birkaç saat. Ama derin bir uykuya dalamadım. O gece olanlar gözümün önüne geliyordu; sesler, yüzler, dokunuşlar… Kalbim sıkışıyor, nefes almakta zorlanıyordum.
Aniden doğruldum, odamın içindeki loş ışıkta nefesimi düzenlemeye çalıştım. Camı açıp
