Lale
İçimde bir fırtına kopuyor ama dışarıya hiç bir şey yansıtamıyordum. Gözlerimi kapatıp derin bir nefes aldım. Bütün bu yorgunluk, bu hengame, annemin üzerimdeki baskısı, beni benden alıyordu. Neredeyse her gün, annem yeni bir şey söyleyerek beni sıkıştırmaya devam ediyordu. Her hareketim, her kararım, onun onayına bağlıymış gibi. Sanki hayatımı yönlendirecek olan tek kişi oymuş gibi hissediyordum. Ama ben, ben artık buna dayanamıyordum.
Özellikle son zamanlarda, iş yerinde, Turan’la geçen her an daha da zorlaşıyor. O kadar çok şey var ki, içinde kayboluyordum. Turan... Ne kadar da uzaklaştı, değil mi? Önceleri, gözlerinde bir anlam vardı, bir ışık vardı. Ama şimdi? Şimdi, her şey sanki bir oyun gibi. O kadar mesafeli, o kadar soğuk... Ama belki de bu, benim algımda bir yanılgıdır. B
