Lale
Mutfakta, yalnızca Turan’la baş başa kalmanın huzurunu hissetmeye çalışıyordum. Ellerim, son derece dikkatli bir şekilde mutfak tezgahının etrafında gezinirken, içimdeki huzursuzluğu bir şekilde bastırmaya çalışıyordum. Her adımımda, Turan’ın gözlerindeki o derin sessizlikle karşılaşıyor, bu sessizliğin içerideki duygularımı daha da yoğunlaştırmasına engel olamıyordum. Her şey ne kadar da karmaşıktı. Onun varlığı, bana bir huzur getiriyor, ama aynı zamanda bir tuhaflık da hissettiriyordu. İçimde, her an her şeyin değişebileceği, bir adım daha atmanın bizi daha da yaklaştıracağı ama bir yanlış adımın her şeyi alt üst edebileceği bir korku vardı.
Birkaç saniye sonra, ellerim, bir tabak yerleştirirken istemsizce titredi. O an, gözlerimi Turan’dan kaçırmam gerekmiyordu, çünkü o an içind
