Lale
İstanbul’a geri döneli birkaç hafta olmuştu. Ama bana, yıllardır bir aradaymışız gibi hissettiren bir değişim vardı. Bütün bunlar, bana ait olmayan bir hayatı yaşamaya başlamış gibi hissettiriyordu. Her şeyin tersine döndüğünü hissediyordum. Sanki bir köyde geçirdiğim birkaç hafta, bana içsel bir huzur vermişken, İstanbul’a dönerken sanki o huzuru kaybetmiş gibi hissettim. Burada her şey aynıydı ama ben farklıydım. Düşüncelerim hep birbirine karışıyordu. Bir yanım Turan’ı, bir yanım Emir’i düşünüyordu.
Turan, her zaman mesafeli ve soğuk görünüyordu, ama ben onu daha fazla anlamaya başlamıştım. Her bakışında bir şeyler kayboluyordu; bir anlam, bir sıcaklık... Benimle ne kadar samimi olduğunu bazen anlayamıyordum. Bir yandan bana yaklaşmaya çalışıyordu, bir yandan da sanki beni itiyor
