สองผู้ใหญ่มองหน้ากัน
เหนือตะวันไม่ได้โทษใครที่ลูกถามแบบนี้ แต่กลับคิดว่าดีที่ลูกถามมันออกมาให้เขาได้อธิบาย แม้มะนาวจะเด็กแต่เธอเป็นเด็กที่เข้าใจง่าย ไม่งอแง ไม่ดื้อ ซึ่งถือว่ารมิดาเลี้ยงลูกได้ดีในระดับหนึ่งเลยทีเดียว “ฟังพ่อนะครับเจ้าหญิงน้อย” เขาลากเก้าอี้เข้าไปนั่งชิดกับลูกด้วยสีหน้าจริงจัง “ลูกรู้ใช่มั้ยครับว่าพ่อกับแม่รินไม่ได้รักกัน เหมือนที่ลูกก็รู้ว่าคนไม่รักกันจะอยู่ร่วมกันไม่ได้ แม่รินมีพ่อแจ็คเป็นคนรักใหม่ เหมือนพ่อที่รักน้าปริม เพราะฉะนั้นมะนาวจะเป็นคนพิเศษที่มีสองครอบครัว ถ้าอยู่กับพ่อ มะนาวจะมีน้าปริมเป็นแม่อีกคน”
“เหมือนพ่อแจ็คที่เป็นพ่ออีกคนของมะนาว”
“ใช่ครับลูก”
มะนาวพยักหน้าอย่างเข้าใจในแบบเด็กๆ “แต่มะนาวไม่ชอบพ่อแจ็ค” มองน้าปริมคนสวย “มะนาวชอบ แม่ปริม”
หัวใจของฉันเต้นแรงไปเลยสิคะ มะนาวเรียกฉันว่า แม่ปริม
“แม่คะ” กะพริบตาปริบๆ อย่างน่ารัก “เรียกได้ใช่ไหมคะ”
ฟ
