“เอามือออกไปจากหัวของเมียกูซะ” คนพูดกวาดลิ้นไปดันกระพุงแก้ม มองลูกน้องตาขวาง
“พ่อเลี้ยง”
“มึงไม่ได้ยินกูพูดใช่ไหม ว่าไง” เปรมรีบชักมือกลับเมื่อหายตกตะลึงกับประโยคสั่งแกมขู่ของเจ้านาย
“พ่อเลี้ยงเหรอหมายความว่าไงคะพี่เปรม”
“พ่อเลี้ยงศิลา เจ้าของไร่ธาราวาณิชย์ครับน้องอิง”
ไอ้ผู้ชายที่เธออยากจะหนีไปให้ไกลสุดขอบฟ้าต่างหากล่ะ แต่ทำไมกลับกลายเป็นว่ามาอาศัยอยู่ใต้ร่มใบบุญของเขากัน
“นี่มันเวรกรรมชัด!”
“เขาเรียกว่าพรหมลิขิตต่างหากครับเมีย”
เปรมมองหน้าเจ้านายของตัวเองสลับกับคุณหนูของตนอย่างสงสัย แต่เมื่อเห็นสีหน้าของอิงดาว คนอายุมากกว่าก็พอเข้าใจ
“สรุปว่าคนเป็นพ่อเด็กในท้องน้องอิง ก็คือพ่อเลี้ยงหรอกเหรอครับ”
“เออ ก็ใช่นะสิ...นี่มึงเข้าใจยากตรงไหน ห๊ะ”
“ถ้างั้น พี่กลับก่อนนะครับ”
ทั้งที่ในใจอยากจะซัดหน้าคนที่ทำให้คุณหนูของแม่เขาท้องแล้วทิ้งไปอย่างไร้เยื่อใยแทบแย่ แต่เพราะว่าพ่อเลี้ยงก็เ
