Chapter 18
"Poster"
The darkness slowly fades as the morning comes subalit kapansin-pasin ang makulimlim na kalangitan. Hindi nga nagtagal ay bumuhos ang mabining ulan. I sighed. I feel a lot better now. Tuloyan na ngang bumaba ang lagnat ko.
Juancho is sleeping peacefully beside me. His hand is on my waist, holding me close and tight. Hindi siguro ako magsasawang pagmasdan siya. I can imagine days waking up beside him. Hay nako Santina, ibang klase ka na talaga mangarap ngayon pataas ng pataas.
I thought romantic films and books are exaggerated pero ganito pala talaga. Nakakabaliw pero masaya. It’s like nothing can go wrong. Kaya siguro kapag dumating sa punto ng break up, masakit talaga. Hindi mo naman kasi maiisip ang masaktan gayong naguumapaw sa saya ang puso mo.
Ayaw
