โอเมก้า หัวใจไร้คู่

บทที่ 5 แอบชอบ

"นายจะพาฉันไปไหน"

"เอาน่า...เดียวพาไปกินของอร่อย" จีโฮยกแขนขึ้นเหมือนจะคล้องคอฉัน ฉันเลยเอี้ยวตัวหลบ

"เหงื่อนายเยอะมาก"

"ฮ่าๆๆ เหงือฉันไม่เหม็นนะ นายลองดมดูสิ" จีโฮเอาแขนของเข้ายื่นเข้ามาให้ฉันดม ฉันเลยต้องเดินหนีเค้า พร้อมกับหลบแขนเค้าไปด้วย หมอนี่เล่นเป็นเด็กจริงๆ

ฉันมาส่งจีโฮอาบน้ำที่ห้องอาบน้ำของโรงยิม ฉันจึงนั่งรออยู่ที่หน้าตู้ล็อกเกอร์ เพราะตอนนี้เป็นเวลาเรียน ห้องนี้เลยไม่มีคนเข้ามา ไม่นานนักจีโฮก็ออกมาจากห้องน้ำ เค้ากำลังเช็ดผมของตัวเอง แล้วยังใส่แค่ผ้าขนหนูผื่นเดียว รูปร่างของเค้าดีมาก ด้วยความที่เป็นนักกีฬา ทำให้เค้ามีซิกแพคที่หน้าท้อง ผิวขาวๆ ที่มีหยดน้ำติดตามตัว หมอนี่ดูดีเกินคาดเลย

"ฉันมีเวลาให้นาย 2 ชั่วโมง ขืนนายยังชักช้า ฉันจะไปอ่านหนังสือที่ห้องสมุด" ฉันพูดโดยไม่หันไปมองจีโฮ

"นี่ฉันรีบสุดแล้วนะ...จะรีบแต่งตัวเดียวนี้เลย" จีโฮพูดจบก็รีบเดินไปที่ล๊อกเกอร์ของเค้า ที่อยู่ด้านหลังฉัน ฉันจงใจนั่งหันหลังให้ เพราะเค้ามักจะออกมาแต่งตัวตรงนี้ ฉันเคยมาที่นี่กับจีโฮหลายครั้งแล้ว 2ปี ที่มีจีโฮเป็นเพื่อน รู้สึกเหมือนฉันเลี้ยงเด็กน้อยยังไงอย่างนั้นเลย

[มุนจีโฮ]

ตึกตัก! ตึกตัก!!

ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ ที่หัวใจของผมเต้นแบบนี้ ทุกครั้งที่ได้อยู่2 คน กับมินซอง ที่เป็นอัลฟ่าระดับS มันไม่น่าจะมีความรู้สึกแบบนี้ได้เลย ถ้าผมลองเข้าไปใกล้เค้ากว่านี้มันจะเต้นเร็วขึ้นมั้ยนะ

ผมหันไปมองมินซองที่กำลังนั่งหันหลังให้ผมอยู่ เค้ากำลังสนใจโทรศัพท์ ถ้าเป็นตอนนี้มินซองคงไม่รู้ตัวหรอกมั้ง

ผมค่อยๆ โน้มตัวลงไปใกล้ๆมินซองจากด้านหลัง กลิ่นฟีโรโมนอ่อนๆของเค้ามันหอมมาก ยิ่งเข้าใกล้ยิ่งเหมือนมีแรงดึงดูดแปลกๆต้นคอขาวๆและผิวที่เนียนระเอียดของเค้ามันยิ่งทำให้ใจผมเต้นแรงกว่าเดิม

"นายทำอะไร" เสียงของมินซองทำให้ผมตกใจ ทำไมเค้ารู้ตัวเร็วขนาดนี้ แล้วมินซองก็หันหน้ามามองหน้าผม ทำให้ใบหน้าเราห่างกันแค่ไม่กี่เซ็น ดวงตาสีเหลืองทองนั่นกำลังมองมาที่ผม ทำไม...ผมถึงรู้สึกอยากจะ...จูบเค้ากันนะ...

"จีโฮ...นายได้ยินที่ฉันถามมั้ย" เสียงมินซองดึงสติผมอีกครั้ง

"อะ...อ้อออ ฉันจะบอกว่าแต่งตัวเสร็จแล้วน่ะ" ผมยืดตัวขึ้น แล้วพยายามทำตัวให้เป็นปกติ

"อืม...ไปกันเถอะ" มินซองพูดจบก็ลุกขึ้นแล้วเดินนำผมออกมาจากห้อง

ตึกตัก!! ตึกตัก!!!! หัหัวใจมันแทบจะทะลุออกจากอกแล้ว

ผมพามินซองมาสวนสาธารณะ ใกล้ๆ มหาลัย ผมเคยพามาที่นี่แล้ว เค้าเคยบอกว่ามันดูสงบดี เพราะมินซองไม่ชอบที่คนเยอะและเสียงดัง ผมมองเค้าจากทางด้านหลัง รูปร่างของเค้าดูบอบบาง ผิวของเค้าที่ดูเหมือนจะเปล่งแสงได้ ทุกครั้งที่เราเจอกัน ผมต้องข่มความรู้สึกที่มีตลอด มันชอบเผลอใจเต้นแรงโดยไม่รู้ตัว

"เรื่องชมรมน่ะ ขอบใจนะ" มินซองพูดขึ้น

"อ่อออ ไม่เป็นไรเลย" ผมก้าวเท้ายาวๆเข้าไปเดินข้างๆเค้าเหมือนทุกที

"นายเคยบอกว่าที่นั้นเหมาะกับฉัน หมายความว่ายังไง" มินซองหันหน้ามาถามผมด้วยความสงสัย

"เพราะนายเป็นอัลฟ่าระดับS ไง ชมรมนั้นมีกฏว่ารับแต่อัลฟ่าชั้นสูงที่มีชื่อเสียงเท่านั้น ต่ำกว่าระดับAก็ไม่รับด้วย เพราะงั้นถึงมีตัวเลือกน้อยใช่มั๊ยล่ะ แล้วแต่ละปีต้องมีสมาชิกชมรม10คนขึ้นไป ถึงจะเรียกว่าชมรมได้ พวกรุ่นพี่เค้าก็เลยเล็งนายไว้ เพราะนายเป็นระดับS เหมือนกันไง "

"แล้วเพราะนายเป็นระดับA แถมยังเป็นนักกีฬาอันดับหนึ่งของมหาลัยด้วยสินะ ถึงเข้าที่นั่นได้" มินซองฉลาดเหมือนเคย เค้ามักจะเข้าใจอะไรง่ายๆ โดยไม่ถามเยอะ

"ใช่แล้วล่ะ ทุกคนที่อยู่ในชมรม ต่างก็เป็นคนมีชื่อเสียง ถ้าจะให้ไปเข้าชมรมอื่นๆ ที่ไม่ได้มีการแบ่งระดับ มันคงจะวุ่นวายมากเลยล่ะ รุ่นพี่ก็เลยตั้งชมรมนี้ขึ้นมา ให้พวกระดับสูงอยู่ด้วยกัน เพื่อลดความวุ่นวายจากพวกโอเมก้า แล้วยังได้ทำกิจกรรมสนุกๆด้วยกันได้ด้วย ฉันว่ามันดีออกนะ"

มินซองดูจะใช้ชีวิตลำบากเกินไป ไม่รู้ว่าจริงๆ เค้าเป็นใครกันแน่ ทำไมเค้าต้องใช้ชีวิตจืดชืดขนาดนี้ มันทำให้ผมอยากจะช่วยให้เค้าดีขึ้น ถึงแม้จะได้เห็นรอยยิ้มของเค้าน้อยมากก็ตาม

"แล้วตกลงนายพาฉันมาทำอะไรที่นี่"

"ฉันอยากกินไอศครีมน่ะ" ผมยิ้มให้มินซอง ที่ยังคงทำหน้านิ่งๆ เหมือนเดิม "อ๊ะ!....นั่นไงรถไอติม!!..." ผมมองเห็นรถไอศครีมที่อยู่อีกฝั่งของถนน ผมรีบก้าวเท้าตรงไปทันที

มับ!...

จู่ๆ มินซองก็ใช้มือน้อยๆ ของเค้าดึงแขนผมไว้ ทำให้ผมหยุดชะงัก ก่อนจะเห็นเด็กอายุประถมคนหนึ่งพึ่งปั่นจักรยานผ่านหน้าไป ผมเกือบทำให้เด็กคนนั้นเจ็บตัวแล้วสินะ

"นายดูถนนด้วยสิ ถึงจะเป็นในสวนสาธารณะ แต่ก็มีคนปั่นจักรยานอยู่เยอะ ระวังด้วย" มินซองปล่อยมือจากเแขนผม แต่ผมกลับรู้สึกอยากให้เค้าจับไว้ให้นานอีกหน่อย เค้าไม่เคยเป็นฝ่ายแตะตัวผมมาก่อนเลย แม้ว่าครั้งนี้จะเป็นเหตุจำเป็นก็เถอะ

ผมกับมินซองสั่งไอศครีมคนละอัน ระหว่างรอไอศครีม ผมก็แอบมองใบหน้าของมินซองไปด้วย ที่ผมเป็นแบบนี้คงเพราะมินซองดูดีมากละมั้ง เป็นผู้ชายที่มีใบหน้าที่สวยมาก จนผมหยุดมองเค้าไม่ได้เลย

พลั่ก!... แผล่ะ...

" อะ...ไอติมของผม" เด็กคนนึงรีบวิ่งเลยไม่ทันได้สังเกตุเห็นผมที่ยืนอยู่ข้างหลังมินซอง เลยชนผมเข้า จนทำให้ไอศครีมของเค้าก็ตกลงกับพื้น

"เออ..." ผมเห็นเด็กเริ่มจะมีน้ำตาคลอ เหมือนกำลังจะร้องไห้แล้วผมจะทำยังไงดีละ ถ้ามาร้องไห้ตรงหน้าผมแบบนี้คนอื่นคงคิดว่าผมรังแกเด็กน่ะสิ

"อะนี่....เอานี่ไปสิ" จู่ๆ มินซองก็ถือไอติมมายื่นให้เด็กคนนั้น พร้อมกับรอยยิ้มอ่อนๆ ด้วย ช่างเป็นภาพที่เห็นได้ยาก เพราะผมไม่เคยเห็นเค้ามีรอยยิ้มอ่อนโยนแบบนี้เลยสักครั้ง

"ขะ..ขอบคุณครับ พี่ชาย" เด็กพูดแล้วเช็ดน้ำตาตัวเอง ก่อนจะเดินจากไป มินซองเลยหันมามองที่ผมแทน

"นาย..." อ๊ะ..หรือว่ามินซองจะรู้ตัวว่าผมกำลังคิดไม่ซื่อกับเค้าอยู่ ไม่ได้การ..ถ้าเค้ารู้ขึ้นมาคงไม่เป็นเพื่อนกับผมต่อแน่

"ฉันไม่ได้ทำอะไรนะ เด็กวิ่งมาชนฉันเอง" ผมพูดพร้อมกับโบกมือปฏิเสธไปด้วย ทำตัวให้เป็นปกติ

"พอดีว่าฉันเอาไอศครีมรสของนาย ให้เด็กไปน่ะ เห็นว่าไอศครีมที่เด็กทำตกเป็นรสเดียวกับของนายพอดี" มินซองพูดหน้านิ่ง

"ก็ไม่เป็นไรนี่ ซื้อใหม่อีกอันก็ได้" มินซองเหมือนเค้ารู้สึกผิดเลย เรื่องแค่นี้เอง

"แต่ไอศครีมมันหมดที่เราสองคนพอดี งั้นนายเอาของฉันไปกินเถอะ" มินซองยื่นไอศกรีมของตัวเองมาให้ผม แต่สายตาของเขากลับดูเสียดายไอศกรีมในมือมาก เพราะเค้าชอบกินไอศครีมรสสตอเบอรี่ ครั้งแรกที่ฉันพาเค้ามา ฉันเป็นคนเลือกรสนี้ให้ เพราะอยากให้เขาได้ลองรสชาติใหม่ๆ บ้าง แล้วเค้าก็ดูจะชอบมันมากด้วย

"ไม่เป็นไร นายกินเถอะ ถือว่าฉันชดใช้ให้เด็กคนนั้นแล้วกัน" ผมพูดยิ้มๆ ให้มินซองรู้สึกดีขึ้น

มินซองไม่ได้พูดอะไรต่อ เขาก้มลงกินไอศครีมของตัวเอง ผมมองท่าทางของเขาเหมือนเด็กเลย มันน่ารักไปหมด จนผมหุบยิ้มไม่ได้

"นายอยากกินหรอ" มินซองเงยหน้าขึ้นมา คงเห็นว่าผมกำลังมองเค้าอยู่

"ก็ฉันมาที่นี่เพราะอยากกินไอติมนี่นาาา" ผมตอบพร้อมกับยิ้มแห้งๆ กลบเกลื่อน

"งั้นก็กินสิ..." มินซองยื่นไอศครีมส่วนที่เหลือมาให้ผม คำพูดและท่าทางของเค้า ทำให้ใจเต้นแรงอีกครั้ง ไอศครีมที่เค้าเพิ่งกัดไป ถ้าผมกินมัน เท่ากับว่าเราจูบกันทางอ้อมมั้ยนะ งั้นขอผมลิ้มรสความสุขนี้สักหน่อยแล้วกัน

งั้บ!!

ผมโน้มตัวลงไปแล้วใช้ปากงับไอศครีมในมือของมินซอง สายตาของผมมองไปที่เค้า เค้าเองก็ดูจะตกใจเล็กน้อย แค่นี้ผมก็พอใจแล้ว ผมเอามือหยิบไอศครีมมาจากมือเขามินซอง ก่อนจะยืดตัวขึ้น ในใจผมตอนนี้มันฟูมากมันรู้สึกพองโตจนบอกไม่ถูก ใบหน้าของมินซองเริ่มเปลี่ยนเป็นสีชมพูอ่อนๆ ทำให้เขาดูน่ารักขึ้นไปอีก นี่เขากำลังเขินใช่ไหมนะ ผมอยากถ่ายภาพเขาตอนนี้เก็บไว้จัง

อัลฟ่าระดับ S ที่สามารถดึงดูดอัลฟ่าระดับต่ำกว่าได้ ผมพึ่งเคยเจอคนแรกนี่แหละ

[คิมมินซอง]

หลังจากได้คุยกับจีโฮมา ก็ได้รู้ถึงจุดประสงค์ที่แท้จริงของชมรมนั้น แต่ฉันก็ไม่ได้ถามเรื่องฮยอนมิน เพราะคิดว่าสิ่งที่จีโฮรู้ คงจะน้อยกว่าที่ฉันรู้แน่ แต่วันนี้จีโฮดูแปลกๆ แถมยังทำตัวเป็นเด็กกว่าเดิม ถึงจะเป็นเพื่อนกัน แต่เค้าก็ไม่เคยถามถึงอดีตของฉันมาก่อน คิดไม่ผิดที่คบเขาเป็นเพื่อน

"วันศุกร์นี้เตรียมของให้ฉันด้วยนะ ฉันจะไปค้างคืนต่างจังหวัดสัก 2 วัน" ฉันพูดกับแชจินที่กำลังเก็บจานบนโต๊ะอยู่หลังจากพึ่งกินข้าวเย็นกันเสร็จแล้ว

"จะไปกับทางชมรมสินะครับ" ฉันเล่าเรื่องเกี่ยวกับชมรมให้แชจินฟังหลังจากที่เขาไปรับฉันที่สวนสาธารณะ

"ใช่"

"ให้ผมตามไปด้วยไหมครับ"

"ไม่ต้องหรอก ฉันไปเองได้" ฉันเข้าใจในความเป็นห่วงของแชจิน เพราะฉันแทบไม่เคยไปที่อื่น นอกจากมหาลัย กับบ้าน ถ้ามีคนคิดจะสังหารฉัน นี่คือโอกาสที่ดีเลย

"งั้นผมจะเตรียมการให้ครับ"

[พัคแทซัน]

ผมได้รับการเชิญจากรุ่นพี่ซอฮยอนอูที่เป็นอัลฟ่าระดับS มาเข้าชมรมด้วย ผมก็พึ่งเคยเข้าชมรมแบบนี้เป็นครั้งแรก รุ่นพี่บอกมาว่าวันนี้มีกิจกรรมนอกสถานที่ ค้างคืน 2 คืน ฉันไม่พลาดเรื่องสนุกแบบนี้แน่ หลังหยุดเรียนไป 4 วัน เพราะเป็นช่วงฮิทของฉัน เลยพึ่งได้มาเรียน ก็เลยไม่ได้เจอมินซองเลย ผมก็แอบเหงาอยู่เหมือนกัน

เมื่อผมมาถึง เลขาอีก็เดินมาเปิดประตูรถให้ผม ผมมองไปยังกลุ่มคนที่กำลังยืนอยู่

"มาแล้วสินะ แทซัน ฉันนึกว่านายจะไม่ซะอีก" รุ่นพี่ซอฮยอนอู ผู้ชายใส่แว่นรูปร่างสูงโปร่งผมสีดำสนิท เดินเข้ามาหาผม

"ต้องมาอยู่แล้วสิครับ เรื่องน่าสนุกขนาดนี้"

"ฉันจะแนะนำให้รู้จักทุกคนนะ " รุ่นพี่เดินนำฉันมายังคนอื่นๆ

"ว้าววว คนนี้ หรอที่นายเล่าให้ฉันฟังน่ะ....สวัสดีฉันซองจีฮุนเป็นรองประธานชมรม อยู่ปี 4 ยินดีที่ได้รู้จักนะครับ" ผู้ชายหน้าตาดี มีผมยาวสีขาว การแต่งตัวค่อนข้างดูทันสมัย เคา้ยิ้มมาให้ผมอย่างเป็นมิตร

"สวัสดีครับ ผมพัคแทซัน ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะครับ"

"ทำตัวตามสบายเลยนะ" รุ่นพี่จีฮุนยิ้มให้ ก่อนจะหันไปคุยโทรศัพท์ต่อ

"สวัสดีครับ ผมจีโน่ครับ ไม่มีชื่อเกาหลี แต่ผมพูดเกาหลีได้คล่องนะครับ อยู่ปี 2 ฝากตัวด้วยครับ" รุ่นน้องผมสีน้ำตาลเข้มหน้าตาลูกครึ่ง สูงไม่มาก น่าจะพอๆ มันมินซอง

"สวัสดีครับ"

"ผมดีอ้อน ปี2 ครับ" รุ่นน้องคนนี้หน้าตาลูกครึ่ง นัยตาสีส้มอมแดงตัดกับผมสีขาว เป็นเอกลักษณ์ดี สูงกว่าจีโน่นิดหน่อย ดูแล้วเป็นคนพูดน้อยสินะ

"แล้วทางนั้นก็ โอซูจิน ปี 2เหมือนกันครับ" จีโน่ผายมือไปยังรุ่นน้องผู้ชายผมสีแดงนัยตาสีเหลืองสวมหูฟังอยู่ เค้ากำลังก้มเล่นเกมในโทรศัพท์ คงไม่ได้สังเกตุเห็นผมสินะ...ผมยิ้มรับไว้ละกัน