“นายรู้แล้วสินะ..ที่ฉันเป็นโอเมก้า”
“ก็ไม่เห็นเป็นไรนี่ครับ ยังไงพี่ก็คือผู้มีพระคุณของผม ถ้าพี่ไม่อยากให้ใครรู้ผมก็จะช่วยพี่ปิดเองครับ” ฮยอกิลก็รู้เรื่องนี้แล้ว ไม่ว่าเค้าจะรู้มาจากหมอของฉัน หรือว่าความบังเอิญจากเรื่องซูจิน ยังไงสักวันก็ต้องรู้อยู่ดี แต่ถึงยังไงก็ต้องปิดไว้ก่อน
“ไม่ต้องพูดออกไปก็พอ หมอนั่นคงทำได้แค่สงสัยนั่นแหละ”
“พี่หมายถึงคนๆนั้นใช่มั้ยครับ ที่นามสกุลเดียวกันกับพี่ ผมรู้ผมไม่มีสิทธิ์รู้เรื่องของพี่ แต่ถ้าพี่อยากพูดผมรับฟังได้นะครับ”
“นายไม่รู้นั้นแหละ ดีกับตัวนายที่สุดแล้ว”
หลังจากนั้นเราก็นั่งกินโดยที่ซูจินชวนฉันคุยเรื่องอื่นๆ ทำให้บ้านหลังนี้มีเสียงพูดเสียงหัวเราะแบบที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
2 อาทิตย์ต่อมา
หลังจากเรื่องของซูจินจัดการเรียบร้อยดีแล้ว ก็ได้ส่งซูจินกลับไป ทำให้บ้านกลับมาเป็นเหมือนเดิม
“ผมได้รับบัตรเชิญจากคุณซอวอนกุก เชิญนายน้อยไปร่วมงานเลี้ยงที่โรงแรมข
