โอเมก้า หัวใจไร้คู่

บทที่ 6 กิจกรรมชมรม

"ยังมีเพื่อนผมอีกคนชื่อโฮอึนซอง วันนี้ไม่ได้มาด้วย ไว้เจอกันครั้งหน้า จะแนะนำให้รู้จักนะครับ" รุ่นน้องจีโน่คนนี้ดูเป็นคนอัธยาศัยดีใช้ได้เลย

"ครับ" ดูจากที่มีสีผมเป็นเอกลักษณ์ของทั้ง 3 คน คงเป็นอัลฟ่าระดับAสินะ เพราะคนที่เป็นอัลฟ่าระดับสูงส่วนใหญ่มีสีผมที่โดดเด่นกว่าคนอื่น เพราะมีฮอร์โมนที่เข้มข้นกว่าคนปกติ แต่ถ้าเป็นระดับ S จะมีแรงกดเหมือนแรงโน้มถ่วงรอบๆ ตัวอยู่ แต่พวกเค้าไม่มี เรียกอีกอย่างคือ เพราะผมมีระดับสูงกว่าเลยไม่รับรู้ถึงแรงกดของพวกเค้า

"ยังมีสมาชิกของชมรมคนที่ไม่ได้มาวันนี้อีก คราวหน้าอาจจะได้เจอกันก็ได้นะ" รุ่นพี่ฮยอนอูตบไหล่ผมเบาๆ ผมจึงยิ้มรับ

"ซูจิน นายก็เลิกเล่นได้แล้ว เราจะเดินทางกันแล้วนะ" จีโน่หันไปดุซูจิน

" เอ๊ะ....นี่ใครกัน?!" ซูจินละสายตาจากโทรศัพท์พร้อมกับเอาหูฟังออกจากหู เหมือนจะตกใจเมื่อเห็นผม ไม่ได้สังเกตเห็นผมจริงๆ สินะ

"เค้าเป็นรุ่นพี่ปี 3 สมาชิกชมรมคนใหม่ ฉันแนะนำนายไปเมื่อกี้แล้วนะ ทำไมไม่ฟังกันบ้าง!!"

"โอ้ย!!! ผมฉันเสียทรงหมดแล้ว" ซูจินร้องขณะจีโน่เอาแขนล๊อคคอซูจินไว้ ดูสนุกสนานกันดีจัง

"ชื่อพัคแทซันครับ ฝากตัวด้วย"

"ครับ...ฝากตัวด้วยนะครับ" ซูจิน ก้มหัวให้ผมผงกๆ ขณะโดนจีโน่ล็อกคออยู่

"น่าจะใกล้ถึงแล้วนะ...เอ๊ะ มาพอดีเลย!" รุ่นพี่จีฮุน ที่เป็นรองประธานพูดขึ้น พร้อมกับหันไปมองรถหรูคันสีดำ ที่กำลังเลี้ยวเข้ามาจอดหน้าลาน

ผู้ชายสวมแว่นตาตัวสูงโปร่ง ผิวสีขาวซีด ดูเหมือนจะสูงกว่าผมอีก ผมตรงยาวสีขาว ที่มัดไว้แค่ครึ่งหัว กำลังดึงดูดสายตาทุกคนในที่นี้ ด้วยรูปร่าง ส่วนสูง หน้าตาที่หล่อเหล่าภายใต้แว่นตานั้น ช่างสะดุดตาคนอื่นจริงๆ แต่ผมเคยเห็นเขามาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน เค้าเป็นบอดี้การ์ด... แล้วยังเปนัอลฟ่าระดับS

"โห...เค้าเหมือนหลุดมาจากนิยายเลย"<จีโน่

"นั่น...คนใช่มั้ย หล่อเกินไปแล้ว"<รุ่นพี่จีฮุน

เค้าเดินลงมาเปิดประตูรถฝั่งเบาะหลัง แค่เห็นเค้าผมก็รู้ได้ทันที ว่าคนในรถคือ....คิมมินซอง

ผู้ชายรูปร่างเรียวบางผมสีทองนับตาสีเหลืองผิวขาวอมชมพู กับสีหน้าเย็นชานั่น กำลังก้าวลงจากรถแล้วเดินมาทางนี้ เขาสวมเพียงเสื้อแขนยาวบางๆ สีขาว กับกางเกงขายาวสีครีม ธรรมดาๆ แต่กลับดึงดูดสายตาทุกคนได้ ใบหน้าของเค้างดงาม เหมือนพระเจ้าตั้งใจปั้นเขามาเป็นอย่างดี

"คนนั้นใครกัน...ทำไมสวยขนาดนี้" <จีโน่

"สะ...สวยมาก" <ซูจิน

"เออ...นิ...นี่ สมาชิกใหม่อีกคนของพวกเรานะ ชื่อคิมมินซอง เรียนอยู่ปี 3 ทุกคนทำความรู้จักไว้กันนะ" รุ่นพี่จีฮุนพึ่งดึงสติได้ แม้แต่ดีอ้อน ที่ตอนแรกดูเหมือนจะเย็นชาก็ยังตะลึงในความงามนี้

"สวัสดีครับ" มินซองเหลือบมองมาที่ผมนิดนึง ก่อนจะหันไปพูดกับทุกคน

"อะ...สวัสดีครับ ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะครับ" จีโนปล่อยซูจินจากพันธนาการเมื่อกี้ แล้วโค้งทักทายมินซอง

"ฉันซอฮยอนอูปี 4 เป็นประธานชมรม เราเพิ่งเคยเจอกัน ฝากตัวด้วยนะครับ" ด้วยส่วนสูงที่สูงกว่า รุ่นพี่ฮยอนอูจึงโน้มตัวลงมาพูดกับมินซอง แล้วทำไมผมต้องรู้สึกไม่พอใจด้วยล่ะเนี่ย

"ฝากตัวด้วยนะครับ" มินซองโค้งตัวให้รุ่นพี่ฮยอนอูเล็กน้อย

"จริงสิ ทั้งสองคนอยู่ปีเดียวกัน ทั้งยังเรียนคณะเดียวกันด้วยใช่ไหม คงรู้จักกันอยู่แล้วสินะ"

"ครับ" ผมหันไปตอบรุ่นพี่

"....." มินซองกำลังมองมาที่ผม ด้วยสายตาที่เย็นชายิ่งกว่าเดิม หรือผมพูดอะไรผิด...

"เอาล่ะในเมื่อทุกคนมาครบแล้ว งั้นเราก็ขึ้นรถกันเถอะ ต้องใช้เวลาเดินทาง 2 ชั่วโมงกว่าจะถึงที่หมาย" รุ่นพี่จีฮุนพูดขึ้น

"ครั้งนี้เราจะไปที่ไหนกันหรอครับ" จีโน่เดินเข้ามาข้างรุ่นพี่ฮยอนอู

"นายจำกฎของเราไม่ได้หรอ ไม่ถามสถานที่ที่จะไป ถึงเดี๋ยวก็รู้เอง" มีกฎแปลกๆอย่างี้ด้วยหรอ ดูน่าสนุกดี

วันนี้มินซองดูดีมาก แล้วต้องมาอยู่กับพวกอัลฟ่า อีกหลายคน หรือว่าปิดบังมานานเลยชินกับการอยู่ร่วมกับอัลฟ่ากันนะ แต่มันก็ไม่ปลอดภัยกับโอเมก้าอยู่ดี

"นายเป็นญาติกับฮยอนมินใช่ไหม เสียดายจังนะวันนี้เขาไม่ว่าง ถ้ามีคนรู้จักไปด้วยก็จะดีใช่ไหมล่ะ" รุ่นพี่ฮยอนอูหันหน้าไปพูดกับมินซองอีกครั้ง ญาติของมินซองงั้นหรอ ไม่ยักรู้ว่ามินซองมีญาติเรียนอยู่ที่นี่ด้วย แล้วทำไมชื่อฮยอนมิน มันฟังแล้วรู้สึกไม่ชอบขึ้นมาเลย

[คิมมินซอง]

ฉันเลือกนั่งติดหน้าต่าง แล้วมีรุ่นน้องเหมือนจะชื่อดีอ้อนนั่งข้างๆ ดีที่เป็นคนไม่ค่อยพูด ฉันจะได้นั่งรถอย่างสบายใจ ในนี้มีที่นั่งมีประมาน 12 ที่ ถึงภายนอกจะดูใหญ่แต่เพราะภายในใช้เก้าอี้ที่มีรูปร่างคล้ายโซฟา จึงทำให้กินพื้นที่ในรถอยู่มาก แต่ก็ทำให้นั่งสบายมากขึ้น

"รุ่นพี่จีโฮไม่มาด้วยหรอครับ" จู่ๆ รุ่นน้องดีอ้อนก็พูดขึ้น

"จีโฮเข้าช่วงฮีทพอดีน่ะ เค้าเองก็เสียใจอยู่ ที่ไม่ได้ไปด้วย" จีโฮก็เพิ่งโทรมาบ่นกับฉันเมื่อวานเรื่องนี้ 'อุตส่าห์จะได้ทำกิจกรรมด้วยกันแท้ๆ ดันมาฮีทตอนนี้ซะได้ อิจฉาคนอื่นที่ได้เที่ยวกับนายชะมัด'

"อ่อครับ" พูดจบเค้าก็นั่งนิ่งๆ

ฉันพึ่งเคยทำอะไรแบบนี้เป็นครั้งแรก ตั้งแต่เกิดมาก็ต้องอยู่ในกฎระเบียบ พอเริ่มโต ก็ต้องฝึกเป็นนักฆ่า รร.ที่เคยเรียนก็มีเพื่อเรียนรู้เรื่องต่างๆเท่านั้น การออกมาสัมผัสประสบการณ์แบบนี้ก็ดูแปลกดี แต่ฉันก็ตกใจนะ ที่เห็นแทซันอยู่ที่ชมรมนี้ด้วย แต่พอนึกถึงเรื่องที่จีโฮเคยบอกเรื่องชมรมรับแต่ตัวท๊อป ก็เลยพอจะเข้าใจได้ ช่างเหอะเค้าคงไม่มายุ่งอะไรกับฉันหรอก ดีที่รุ่นพี่ฮยอนอูเรียกให้เค้าไปนั่งด้วย ไม่งั้นคงจะมาหาเรื่องกวนโมโหกับฉันแน่

เรานั่งรถ 2 ชั่วโมงกว่า ก็มาถึงหมู่บ้านนึง ที่มีทิวทัศน์สวยมาก แถมที่พักก็อยู่ติดภูเขาด้วย อากาศที่นี่ก็ดี ทำให้หายใจโล่งขึ้นเยอะเลย

"พอดีมีห้องพักอยู่ 4 ห้อง แต่เรามีกัน7 คน งั้นเรามาจับฉลากเลือกห้องกันก่อนดีกว่า" หลังจากเข้ามาในบ้านพัก รุ่นพี่จีฮุน ก็เรียกพวกเรามารวมตัว ฉันนึกว่าจะมีห้องเดี่ยวซะอีก กลายเป็นว่าต้องมานอนรวมกับคนอื่น แต่ก็ช่างเถอะขอแค่ไม่ใช่แทซันก็พอ

หลังจากจับฉลากเสร็จแล้ว แทซันอยู่กับซูจิน จีโน่อยู่กับดีอ้อน รุ่นพี่จีฮุนอยู่กับรุ่นพี่ฮยอนอู สรุปว่าฉันได้นอนห้องเดียว โชคดีอะไรอย่างนี้

รุ่นพี่จีฮุนเป็นคนจัดการทุกอย่าง ทั้งเรื่องที่พักก็วิวดีมาก เรื่องอาหารก็จ้างเชฟมาโดยเฉพาะ แล้วยังมีแม่บ้านคอยทำความสะอาดให้ด้วย ดูแล้วพวกนี้ใช้เงินกันเป็นว่าเล่นเลย ฐานะทางบ้านคงดีใช้ได้ รุ่นพี่ฮยอนอูบอกว่าคืนนี้ให้พักกันก่อน พรุ่งนี้จะออกเดินทางกันแต่เช้า

วันต่อมา

พวกเรานั่งรถมาจนถึงทุ่งดอกทานตะวัน ที่กว้างมากๆ ดอกทานตะวันกำลังบานแข่งกัน ฉันเอากล้องที่แชจินเตรียมไว้ให้มาด้วย ขึ้นชื่อว่าชมรมถ่ายรูปจะไม่มีกล้องได้ยังไง เราเดินมาถึงหน้าลานที่มีของขาย และมีที่นั่งพัก เหมือนว่าพวกรุ่นพี่กำลังยุ่งๆ กันอยู่ พวกเราก็เลยต้องนั่งรอกันก่อน

"ใจดำตลอดเลยนะนายน่ะ" อยู่ๆ แทซันก็เดินเข้ามาหาเรื่อง ตั้งแต่เมื่อวานที่เจอเค้า เราก็ไม่ได้คุยกันเลย ฉันหาทางหลีกเลี่ยงเค้าตลอด ก็เค้ามีดีแค่หาเรื่องฉันนั้นแหละ

"......" ไม่ตอบดีที่สุด

"ไม่ทักกันเหมือนเดิม แล้วเหมือนจะไม่พอใจฉันด้วย เพราะเรื่องอะไรกัน" แทซันที่ยืนอยู่เอามือเท้ากับโต๊ะแล้วยื่นหน้ามาหาฉัน หมอนี่ท่าจะบ้าจริงๆ ที่ฉันไม่สบอารมณ์ก็เป็นเพราะเค้านั่นแหละ ยังไม่รู้ตัวอีก

"เก็บหน้าของนายไปซะ...ฉันไม่ชอบ"

"ไม่สนุกเลย" ทำไมอยู่ๆ หมอนี่ก็เปลี่ยนไป เมื่อกี้ยังดี้ด้าอยู่เลย เป็นเพราะคำพูดของฉันงั้นหรอ ไม่ใช่มั้ง หมอนี่ไม่ได้บอบบางขนาดนั้นซะหน่อย

"งั้นเรามาเริ่มจับฉลาก หัวข้อการถ่ายภาพกัน" หลังจากพวกรุ่นพี่คุยธุระกันเสร็จ รุ่นพี่จีฮุนกับรุ่นพี่ฮยอนอูก็เดินเข้ามาที่โต๊ะ พร้อมกับแก้วที่มีกระดาษพับอยู่ด้านใน

"อ่ะ....ผมขอจับๆ" รุ่นน้องซูจินรีบเด่งตัวขึ้นแล้วเดินไปทางรุ่นพี่จีฮุนด้วยท่าทางตื่นเต้น

"นี่เป็นวิธีสุ่มเลือกหัวข้อของชมรมเราน่ะ เพื่อหลีกเลี่ยงการเถียงกัน เพราะแต่ละคนก็ชอบถ่ายถาพคนละแนว วิธีนี้ดีที่สุด" รุ่นพี่ฮยอนอูเดินมายืนข้างฉัน คงจะมองออกว่าฉันกำลังสงสัยว่าทำไมไม่เลือกหัวข้อกันก่อนจะมาสินะ

"อ่อครับ"

"สงสัยตรงไหนก็ถามได้นะ" เค้ายิ้มให้ฉันอย่างเป็นมิตร

"ครับ ผมพึ่งเคยทำกิจกรรมแบบนี้ครั้งแรก เลยไม่ค่อยชินนิดหน่อย"

"ฉันดูออกเลยล่ะ แต่ดูจะคุ้นชินกับกล้องดีเลยนะ ชอบถ่ายรูปเหมือนกันหรอ" เรื่องนั้น เพราะฉันเคยถ่ายภาพสถานที่ต่างๆ เพื่อหาทางเข้าไปฆ่าคนโดยไม่ให้โดนจับได้ต่างหากล่ะ

"เคยถ่ายรูปอยู่บ้างน่ะครับ แต่ไม่ได้ถ่ายนานแล้ว"

"อ่ะ..รู้สึกว่าตอนฉันถามฮยอนมินเค้าก็ตอบแบบนี้เหมือนกันเลย คงเพราะสายเลือดเดียวกันสินะ ฮ่าๆๆ" ก็อยู่แก๊งเดียวกันนิ การศึกษาข้อมูลการกลบหนี ช่องทางการเข้าถึงเป้าหมาย ถ้ามีรูปภาพประกอบ จะทำงานได้ง่ายขึ้น เป็นพื้นฐานของการทำงานเลยก็ว่าได้

"คงงั้นมั้งครับ"

"ได้มาแล้ว ผลการจับฉลากวันนี้ คือ....ถ่ายภาพบุคคลครับ" รุ่นพี่จีฮุนพูดขึ้น ส่วนคนที่จับได้ก็ดูจะตื่นเต้นเอามากๆเลย

"ไม่ได้หัวข้อนี้มานานแล้วแหะ...แล้วเราจะเอาใครเป็นแบบหรอครับ" <จีโน่

"นั่นน่ะสิ ครั้งสุดท้ายที่เคยถ่าย เราใช้ดีอ้อนเป็นแบบสินะ" <รุ่นพี่จีฮุน

"ครั้งเดียวก็เกินพอแล้ว" <ดีอ้อน

"ผมขอเสนอ พี่คิมมินซองครับ!...." <ซูจิน

ไหงหวยมาลงที่ฉันละเนี้ย หลังจากที่ซูจินเสนอฉันเป็นแบบ ทุกคนก็พร้อมใจกันหว่านล้อมฉัน สรุปฉันเลยต้องมาเป็นแบบให้พวกเค้าถ่ายรูป ถ้าเป็นเมื่อก่อนฉันอยากจะจับหัวซูจินโขกกับพื้นแล้วถามทุกคนว่ายังจะเอาฉันเป็นแบบอยู่มั้ย แต่....ตอนนี้ฉันก็กำลังยืนเป็นแบบอยู่ ความคิดนั่นเลยต้องเก็บลงหลุมไปซะ

"สวมนี่ด้วยนะ มันเข้ากับนายมากเลย" รุ่นพี่ฮยอนอูเอาหมวกสานมาสวมให้ฉัน ส่วนรุ่นพี่จีฮุนก็กำลังจัดท่าให้ฉันอยู่

"ไหน ลองถือนี่หน่อย" รุ่นพี่จีฮุนส่งดอกทานตะวันมาให้ฉันถือไว้

"ใช้ได้เลย เมื่อกี้ฉันก็ว่ามือมันว่างๆไปหน่อย ถึงว่าจัดท่าไหนก็ไม่เข้าสักที.... แต่ตอนนี้ perfect มากเลย" รุ่นพี่จีฮุนยิ้มอย่างภูมิใจ

"เริ่มถ่ายกันเลย มินซองมองไปทางอื่นได้เลยนะ จะก้มหน้าหรือว่าเงยหน้าก็ได้ ทำตัวให้เป็นธรรมชาติเข้าไว้" รุ่นพี่จีฮุนพูดก่อนจะเดินถอยไป ตอนนี้ทุกคนกำลังใช้กล้องส่องมาทางฉัน รีบถ่ายรีบจบเหอะ รู้สึกขายหน้าชะมัด ฉันเป็นนักฆ่าNo.1ของแก๊งค์ ทำไมต้องมาทำอะไรแบบนี้ด้วยนะ

"รุ่นพี่มินซอง ช่วยยิ้มให้หน่อยได้มั๊ยครับ นิดเดียวก็ได้...แต่ไม่ต้องมองกล้องนะครับ" รุ่นน้องจีโน่พูดขณะมือถือกล้องเล็งมาที่ฉัน เอาว่ะ นี่ก็ขายหน้ามากพอแล้ว ยิ้มให้หน่อยก็ไม่เสียหน้าเพิ่มขึ้นหรอก