โอเมก้า หัวใจไร้คู่

บทที่ 4 คนคุ้นเคย

ตึก...! เสียงฝีเท้าหยุดลง

แปลกนะ....พอได้ยินชื่อฉันแล้ว ทำไมเค้าถึงหยุดเดิน คนๆ นี้ ตั้งแต่ได้ยินเสียงฉันก็รู้สึกว่าคุ้นแล้ว พอมาเจอแบบนี้ ทำให้ฉันมั่นใจได้ว่า เค้าคนนี้ต้องเป็นคนรู้จักเก่าของฉันแน่!

ฉันลุกจากโซฟา แล้วหันไปหาผู้ที่มาใหม่ ผู้ชายตัวสูงโปร่ง มีผมสีดำหยักโศก นัยตาสีเหลืองเหมือนกับเหยี่ยว กำลังมองมาที่ฉัน เค้าคือ....หัวหน้าหน่วยที่ 5 จองฮยอนมิน!! ทำไมเค้า...มาอยู่ที่นี่!!?

"มิน...ซอง" ฮยอนมินมีท่าทีตกใจไม่น้อยที่เห็นฉัน หรือเค้าไม่รู้ว่าฉันก็เรียนอยู่ที่นี่ อีกอย่างเค้าไม่เคยเรียกชื่อฉันตรงๆ มาก่อน เพราะปกติอยู่ในแก๊ง มักจะเรียกฉันว่านายน้อย

"พวกนายรู้จักกันหรอ..?" รุ่นพี่ซองจีฮุนเอยขึ้น เค้าคงดูออกจากท่าทางของจองฮยอนมิน

"ครับ...เค้าเป็นญาติห่างๆ ผมเอง" ฉันเลือกที่จะเป็นฝ่ายพูดก่อน ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลอะไรที่เค้ามาอยู่ที่นี่ ฉันต้องสืบให้รู้ให้ได้

"อ่ออออ ..ไม่เห็นฮยอนมินเคยพูดถึงเลย ว่ามีญาติเรียนอยู่นี่ด้วย งั้นก็มาจากประเทศTเหมือนกันสินะ"

"ฉันก็พึ่งรู้ตอนนี้แหละ ว่ามีญาติ!....มาเรียนอยู่ที่นี่ด้วย" ฮยอนมินเดินเข้ามาแล้วโน้มตัวมาใกล้ฉัน พร้อมกับแสยะยิ้มให้ฉัน ฉันดูออกว่าเค้ากำลังคิดอะไรสนุกๆอยู่ในหัวแน่ๆ

"งั้นก็คนกันเองนี่นา ดีจังเลยเนาะมินซอง"จีโฮพูดขึ้นพร้อมกับยิ้มแห้งๆมาให้ฉัน จีโฮอาจจะดูออกว่าฉันกับฮยอนมินไม่ค่อยถูกกัน ฮยอนมินคนนี้เป็นคู่ต่อสู่ที่น่ากลัวทีเดียวเลย

"วันนี้ฉันไม่สู้กับนายหรอก เก็บแรงของนายไว้เหอะ" ฮยอนมินยืดอกขึ้นพูด แล้วเดินผ่านไป "ไว้วันหลังแล้วกันนะ ....มินซอง.." ฉันมองตามหลังเค้า แต่เค้าก็ยังหันมาส่งสายตาให้ฉันก่อนจะเดินเข้าประตูไปอีกห้องนึง

"ทั้งคู่พูดเรื่องอะไรกันน่ะ สู้อะไรกันหรอ ปกติญาติกันเค้าทักกันแบบนี้หรอ?!" รุ่นพี่จีฮุนมองหน้าฉันด้วยความสงสัย

"ครับ แค่ทักทายกัน"

ฉันนั่งลงกรอกใบสมัครจนเสร็จ ตอนแรกๆก็ลังแลอยู่นิดหน่อยว่าจะเข้าชมรมนี้ดีมั้ย แต่พอได้เจอฮยอนมิน ทำให้ฉันตัดสินใจได้ การที่เค้ามาอยู่ที่นี่เป็นเรื่องที่เกินคาดมาก ถ้าได้เข้าชมรมเดียวกัน อาจจะได้รู้จุดประสงค์ที่แท้จริงของหมอนี่ก็ได้ แล้วถ้าหมอนี่มาเพื่อฆ่าเราจริงๆ แน่นอนว่าทำในมหาลัยไม่ได้แน่นอน อย่างน้อยให้เค้าอยู่ในสายตา เป็นดีที่สุด

"โอเค...ตอนนี้นายก็เป็นสมาชิกใหม่ของชมรมเราแล้ว อีกสักพักสมาชิกคนอื่นๆ ก็คงจะมากัน นั่งเล่นได้ตามสบายเลยนะ...จีโฮนายก็พามินซองไปเดินดูห้องอื่นๆ ด้วยล่ะ ฉันจะขอไปทำงานต่อก่อนล่ะ "รุ่นพี่ซองจีฮุนพูดพร้อมยิ้มให้อยากเป็นมิตร

"ผมขอตัวก่อนดีกว่าครับ พอดีวันนี้ผมมีนัดน่ะครับ" ฉันยืนขึ้นแล้วโค้งให้รุ่นพี่จีฮุนเพื่อเป็นการบอกว่าขอตัวก่อน

"อ่อ...เอางั้นก็ได้ งั้นอาทิตย์หน้า เตรียมตัวไปทำกิจกรรมด้วยนะ เดียวจะบอกผ่านจีโฮไปละกัน"

"งั้นขอตัวก่อนนะครับ"

"นัดอะไรของนาย ก่อนจะมาไม่เห็นนายบอกว่ามีนัดเลยนี่ นายไม่พอใจอะไรญาตินายคนนั้นใช่มั้ย ถ้านายไม่อยากเข้าชมรมนี้จะเปลี่ยนก็ได้นะ ฉันแค่เห็นว่านายเป็นอัลฟ่าระดับ S ถ้านายไปชมรมอื่น นายอาจโดนโอเมก้าคนอื่นรุมทึ้งก็ได้ ฉันเลยชวนนายมาที่นี่น่ะ" ดูท่าแล้วจีโฮก็แค่หวังดีกับฉัน งั้นแปลว่าชมรมนี้คงมีแต่อัลฟ่าสินะ

เค้าเดินตามมาส่งฉัน แต่พูดไม่หยุดเลย ไว้ค่อยส่งข้อความไปแล้วกัน ตอนนี้มีเรื่องที่สำคัญกว่าต้องทำ

"คุณมินซอง เชิญครับ" ฉันส่งข้อความให้แชจินมารับฉันที่หน้าตึก เค้ากำลังยืนอยู่ข้างรถ รอเปิดประตูให้ฉันเหมือนอย่างเคย เพราะกลัวฮยอนมินจะเล่นอะไรแผลงๆ แบบที่เคยทำตอนอยู่ที่แก๊ง ถึงจะคิดว่าเค้าคงไม่ทำอะไรในมหาลัยก็เหอะ แต่ถ้าแค่เล่นเอาให้เจ็บตัวเฉยๆ ก็ใช่ว่าหมอนี่จะทำไม่ได้ ระวังไว้ดีที่สุด

"ฉันมีนัดจิงๆ ...ไปก่อนนะ ไว้จะส่งข้อความหา"

"......"อึ้ง!! เหมือนว่าจีโฮจะไม่ได้สนใจที่ฉันบอก เค้ากำลังตกใจที่เห็นแชจิน หมอนี่พึ่งเคยเจอแชจินครั้งแรกสินะ เพราะก่อนหน้านี้แชจินจะไม่ค่อยลงจากรถเพราะฉันกำชับไว้ เพื่อไม่ให้คนในมหาลัยแตกตื่น ดูจากรูปร่างหน้าตาการและแต่งตัวของแชจินแล้ว ก็ไม่แปลกใจถ้าหมอนี่จะตกใจขนาดนี้

ฟี้ววววว ปักกกกก!! เสียงกระสุนชนกับกระจกนิรภัยของรถ ขณะที่รถกำลังเคลื่อนที่ออกจากตึก ทิศทางของกระสุนตรงมาที่หน้าอกข้างซ้ายของฉันพอดี ฉันว่าแล้ว..หมอนี่มันต้องเล่นตุกติกแน่ ไว้ใจไม่ได้จริงๆ ถ้ารถไม่กันกระสุน ตอนนี้ชั้นคงตายไปแล้ว

ฉันมองผ่านกระจกที่ร้าวเป็นวงขึ้นไปยังต้นทางของกระสุน เห็นฮยอนมินถือปืนสั้นที่ใส่ปรอกเก็บเสียงกำลังโบกมือให้ฉัน จากชั้น 5 ของตึก พร้อมกับรอยยิ้มที่บอกว่ารอบนี้เค้าชนะฉัน เป็นถึงหัวหน้าหน่วยที่น่าเกรงขาม แต่ก็ยังชอบเล่นอะไรเป็นเด็ก เพราะไม่มีทางที่เค้าจะดูไม่ออกว่ารถคันนี้กันกระสุน เค้าจงใจหยอกฉันเล่นชัดๆ

"เป็นอะไรมั้ยครับนายน้อย" แชจินที่ขับรถอยู่หันมาถาม

"ไม่เปนไร" ฉันพูดด้วยท่าทีเรียบเฉย ไม่ใช่ครั้งแรกที่ฉันเจอแบบนี้ และนี่ก็เป็นแค่การเล่นเท่านั้น ฉันรู้จักนิสัยฮยอนมินดี เพราะฉันเห็นเค้ามาตั้งแต่เด็ก

"นายช่วยสืบให้หน่อย ฮยอนมินมาทำอะไรที่นี่ แล้วมาตั้งแต่เมื่อไหร่"

"ครับ ผมจะรีบสืบให้เร็วที่สุด"

จองฮยอนมิน ถ้านายมาที่นี่เพื่อฆ่าฉัน ฉันก็ไม่ถือสาหรอกนะ...ที่จะฆ่านายด้วยมือฉันเอง...

เช้าวันต่อมา...

แกร็ก!... (เสียงปิดประตู)

ฉันกำลังนั่งไถโทรศัพท์อยู่ที่โซฟา ขณะรอแชจินออกไปคุยโทรศัพท์ ไม่นานแชจินก็เข้ามา เค้าเดินมานั่งที่โซฟาตัวข้างๆ พร้อมกับดูมือถือไปด้วย

"ผมสืบเรื่องคุณฮยอนมินแล้วนะครับ เหมือนว่าจะแค่มาเรียนเฉยๆ ครับ"

"ทำไมฉันไม่รู้เรื่องนี้เลย" ปกติแชจินเป็นคนรอบคอบ ทำไมถึงพลาดเรื่องฮยอนมินได้

"ผมต้องขอโทษด้วยครับ ก่อนหน้านี้ไม่ได้มีรายงานว่าคุณฮยอนมินเข้าประเทศมา เลยไม่ได้มีคนจับตาดูครับ" แชจินทำหน้าสำนึกผิด ฉันเองก็แอบคิดจะว่าแชจินทำงานสะเพร่า แต่เรื่องนี้ก็พอเข้าใจได้

"ครั้งสุดท้ายที่เจอหมอนั่น คือ 2 อาทิตย์ก่อนที่เราจะบินมาที่นี่ เป็นไปได้ว่าเค้าอาจจะมาก่อนเราก็ได้"

"ผมให้คนไปเช็ดแล้วครับ เค้ามาหลังการประชุมที่คฤหาสน์แค่3 วัน หลังจากนั้นเค้าก็ไม่ได้กลับไปประเทศTเลยครับ เหมือนว่าเขาจะส่งต่องานให้กับคนอื่นแล้วด้วยครับ"

"งั้นก็แปลว่าเขาออกจากแก๊งค์แล้วงั้นหรอ" ตอนเจอเค้าที่คฤหาสน์ ก็ไม่ได้มีท่าทีว่าจะออกจากแก๊งค์เลย

"อันนั้นผมก็ไม่แน่ใจ จะให้ผมไปสืบดูมั๊ยครับ"

"ช่างเถอะ ขอแค่เค้าไม่ได้มาฆ่าฉันก็พอ"

"ต่อจากนี้จะเอายังไงดีครับ จะให้ผมตามไปดูแลที่มหาวิทยาลัยด้วยดีไหมครับ" ฉันหันมองแชจิน ดูจากรูปร่างหน้าตาของเขา ถ้าตามฉันไปมหาลัย คงจะเป็นที่สะดุดตาเกินไป

"ไม่ต้องหรอก ถ้าเค้าจะทำร้ายฉัน เค้าคงทำไปนานแล้ว" ฉันหันกลับมาสนใจโทรศัพท์ในมือต่อ

"ครับ... นายน้อย"

จองฮยอนมิน ถ้าเค้าคิดจะฆ่าฉัน คงไม่รอเวลามานานขนาดนี้ ถ้าเป็นแค่เรื่องเรียนจริงๆ ก็ดีไป เพราะถึงฉันกับเค้าจะไม่ค่อยชอบขี้หน้ากัน เค้าก็ไม่เคยคิดไม่ซื่อต่อฉันเลย เค้าก็เป็นลูกน้องที่ซื่อสัตย์ของพ่อคนนึง ที่ได้นั่งตำแหน่งหัวหน้าหน่วยที่ 5 ก็ด้วยฝีมือของตัวเค้าเองล้วนๆ ในเมื่อเค้าไม่ได้มีเจตนาร้าย ก็ไม่จำเป็นต้องไปสนใจมาก แค่ระวังเค้าเอาไว้ก็พอ

ณ.มหาลัย

จีโฮส่งข้อความบอกให้ฉันมาหาที่สนามเทนนิส ฝากให้ฉันซื้อน้ำเปล่ามาให้ เคา้มักจะคอยเป็นห่วงฉันเสมอ เพราะฉันไม่รู้ว่าต้องปฏิบัติกับความเป็นเพื่อนยังไง การที่ทำเรื่องที่เค้าขอ มันก็คือการชดเชยอย่างนึงของฉัน

ฉันเดินตามทางมาจนถึงสนามเทนนิส เห็นจีโฮในเสื้อยืดสีขาว กางเกงขาสั้นสีขาวแทบฟ้า และใส่ผ้าคาดหัวสีขาว กำลังเล่นเทนนิสอยู่ในสนาม ที่ข้างสนามมีเหล่าโอเมก้ายืนดูอยู่

หมอนี่เคยบ่นกับฉันว่าไม่มีโอเมก้าสนใจ ดูจากที่เห็นก็ไม่น่าจะใช่ ฉันเดินมาข้างสนาม มีโอเมก้าเห็นฉันแล้วเริ่มซุบซิบพร้อมกับส่งยิ้มอย่างเขิลอายมาให้ฉัน

"ขอน้ำหน่อย....แฮ่กๆ" จีโฮเล่นเสร็จก็วิ่งตรงมาหาฉันที่ยืนอยู่นอกสนาม ฉันหยิบน้ำขึ้นมาจากถุง แล้วพึ่งสังเกตว่าตาข่ายของสนามมันมีช่องเล็กกว่าขวดน้ำ ฉันเงยหน้ามองข้างบน เผื่อว่าจะโยนน้ำไปให้เค้า แต่ก็สูงมาก ถ้าโยนไปมีหวังขวดน้ำแตกพอดี

"นายเดินออกมากินได้มั้ย" จีโฮมองตามสายตาฉัน ที่กำลังหาทางส่งน้ำให้เค้า ตรงทางเข้าสนามก็มีเหล่าโอเมก้ายืนออกันอยู่ ฉันคงไม่เดินฝ่าเพื่อเอาน้ำไปให้เค้าแน่

"ฮ่าๆๆๆ" จีโฮหัวเราะออกมาทั้งที่ยังไม่หายเหนื่อย ท่าทางของฉันมันดูตลกหรือไง

"งั้นก็ไม่ต้องกิน" ฉันทำท่าจะเก็บน้ำใส่ถุงเหมือนเดิม

"อ่าา กินสิ ฉันหิวน้ำมากเลยนะ วันนี้ฉันลืมหยิบขวดน้ำมาน่ะ นายช่วยเอาหลอดเสียบแล้วลอดไอ่นี่มาให้ฉันกินได้มั๊ย....น้าาาา" จีโฮ เอานิ้วจิ้มที่ตาขาย แล้วส่งสายตาอ้อนวอนฉัน ฉันก็ต้องทำสินะ

ฉันเปิดขวดแล้วเอาหลอดที่ได้มาตอนไปซื้อเสียบไว้ ก่อนจะเอาตรงหลอดยืนผ่านตาข่ายเข้าไปให้จีโฮ จีโฮรีบงับหลอดทันที ดูท่าคงจะหิวมาก

ฉันมองดูจีโฮดูดน้ำจากหลอด จู่ๆ เค้าก็เงยหน้าขึ้นมามองฉัน ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนช่างเข้ากับผมสีน้ำตาลที่พอโดนแดดก็ออกเป็นสีทอง แก้มที่เป็นสีชมพู และเหงือที่ไหลลงมาตามโครงหน้าของเค้า มันทำให้เค้าดูดีมาก จนฉันเผลอมองเค้าอยู่พักนึง

"ชื่นใจจัง...ขอบใจนะ" จีโฮยืดตัวขึ้น แล้วก้มหยิบผ้าขนหนูที่วางอยู่ใกล้ๆ มาซับเหงือ

"อือ"

"บ่ายนี่ไม่มีเรียนแล้ว นายมีธุระไปไหนอีกรึป่าว" จีโฮถามขึ้นพร้อมกับเก็บของใส่กระเป๋า

"ก็ไม่มีหรอก" แชจินบอกวันนี้จะมารับช้าหน่อย เพราะต้องไปทำธุระให้ฉันก่อน ก็คงต้องหาอะไรทำฆ่าเวลาแหละ

"งั้นก็ดี" จีโฮยิ้ม เค้าเก็บของเสร็จแล้วก็รีบวิ่งฝ่าเหล่าโอเมก้า กว่าจะเดินผ่านออกมาได้เหมือนจีโฮจะโดนรุมทึ้งไปไม่น้อย แล้วยังบอกว่าตัวเองไม่ฮอตอีก ก่อเค้าจะวิ่งช้าๆ มาหาฉัน

"นายจะพาฉันไปไหน"