โอเมก้า หัวใจไร้คู่

บทที่ 1 การเริ่มต้นใหม่

ซ่าาา....ซ่าาาา... (เสียงฝนตก)

ณ.สุสาน

ท่ามกลางฝนที่กำลังตกกระหน่ำ ชายหนุ่มผมสีเหลืองทอง นัยตาสีทอง กำลังทอดมองไปยังป้ายหลุมศพของผู้เป็นพ่อ โดยที่ไม่มีน้ำตาสักหยด

ฉันเป็นลูกชายคนเดียวของหัวหน้ากลุ่มอิทธิพลขนาดใหญ่ ที่เรียกกันว่ามาเฟีย เค้าพึ่งเสียชีวิตลงด้วยโรคประจำตัว ฉันถูกเลี้ยงมาเป็นมือสังหาร และได้รับมอบหมายให้ดูแลแก๊งค์ต่อจากพ่อ นั่นไม่ใช่สิ่งที่ฉันต้องการ ขุมนรกที่ฉันใช้ชีวิตอยู่มาตลอด 19 ปี การตายของเค้า คือการหลุดพ้นของฉัน

"นายน้อยครับ คุณอยู่ตรงนี้มานานมากแล้ว กลับกันเถอะครับ" แชจิน ผู้ชายรูปร่างสูงโปร่งผมยาวตรงสีขาวที่มัดไว้ครึ่งหัว สวมชุดกั๊กสูทกับแว่นตาที่ไม่สามารถปิดบังความหล่อของเค้าได้เลย เค้าคือบอดี้การ์ดส่วนตัวของฉัน แชจินพูดขึ้นขณะยืนถือร่มให้ฉันจากทางด้านหลัง

"อืม" ฉันหันหลังเดินออกมา โดยมีแชจินเดินตาม

"นายน้อย....ตอนนี้หัวหน้าหน่วยทุกคนกำลังรออยู่ที่คฤหาสน์ครับ พวกเค้าต้องการเลือกหัวหน้าคนใหม่ ตอนนี้คนในแก๊งค์แยกเป็น 2 ฝ่าย ส่วนหนึ่งต้องการให้นายน้อยรับหน้าที่ดูแลต่อจากนายท่าน อีกฝ่ายคือคนของคุณคิมฮยอกิลครับ การแตกแยกของพวกเค้าทำให้งานต่างๆ หยุดชะงักส่งผลกระทบต่อธุรกิจที่กำลังเติบโตเป็นอย่างมากครับ” คิมฮยอกิลเป็นน้องชายต่างแม่ของพ่อ และเป็นอาของฉัน ที่จ้องจะฮุบตำแหน่งหัวหน้ามานานแล้ว

"คุณอาก็เป็นคนเก่งจริงๆนั้นแหละ เค้ามีคุณสมบัติมากพอที่จะนั่งตำแหน่งนั้น"

"ถึงนายน้อยจะยกตำแหน่งให้คุณคิมฮยอกิล เค้าก็คงไม่ปล่อยนายน้อยไปง่ายๆ แน่ ผมจะเตรียมการเอาไว้เนิ่นๆ เองครับ" แชจินเป็นคนเดียวที่อยู่เคียงข้างฉัน ไม่ว่าฉันจะทำอะไรเค้าก็พร้อมสนับสนุนฉันเสมอ

"แต่ถ้าเค้ารู้ว่าจริงๆ แล้วฉันคือโอเมก้าระดับS แต่เป็นเพราะคุณพ่อใช้ฉันเป็นหนูทดลองจนทำให้ฉันมีฟีโรโมนกับฮอร์โมนเทียบเท่าอัลฟ่าระดับS ละก็ คงจะจับฉันมาครอบครองมากกว่า เค้าไม่เคยสนเรื่องศีลธรรมอยู่แล้ว เพราะงั้นเรื่องที่ฉันเป็นโอเมก้า ห้ามให้ใครรู้เด็ดขาด"

"ครับนายน้อย ผมจะรีบจัดการให้เร็วที่สุด" แชจินเป็นเพียงคนเดียวที่รู้ความจริง พ่อฉันรับไม่ได้ที่ฉันเป็นโอเมก้าทั้งที่เค้าเป็นอัลฟ่าระดับ S จึงทำเรื่องแบบนั้น เพื่อทำให้ทุกคนก็เข้าใจว่าฉันเป็นอัลฟ่า

"เรื่องที่ฉันจะไปเกาหลี เตรียมการไปถึงไหนแล้ว"

"ผมได้ให้คนซื้อบ้านและตกแต่งเรียบร้อยแล้วครับ สามารถเข้าอยู่ได้เลย ส่วนเรื่องเรียนก็กำลังดำเนินการครับ คาดว่าอีก 2-3 วันน่าจะเรียบร้อย"

"ดี" การเริ่มต้นใหม่ของฉัน คิมมินซอง...กำลังจะเริ่มแล้วสินะ

ณ.คฤหาสน์หลังใหญ่

ฉันเดินลงรถโดยมีแชจินเปิดประตูรถและคอยถือร่มกันฝนให้ มีลูกน้องยืนตากฝนอยู่ทั้ง 2ข้าง ยาวไปจนถึงประตูของคฤหาสน์ เป็นแบบนี้ประจำตั้งแต่พ่อยังอยู่ ฉันเห็นเรื่องแบบนี้เป็นเรื่องปกติไปแล้ว

ในห้องโถงของคฤหาสน์

ในนี้เป็นห้องขนาดใหญ่ที่ตกแต่งหรูหราทั้งเก้าอี้และโต๊ะที่ทำจากไม้และเคลือบตรงมุมด้วยทอง แล้วยังมีเฟอร์นิเจอร์และเครื่องใช้ที่มีราคาแพง หน้าต่างเป็นกระจกบานใหญ่ ที่มีผ้าม่านสีแดงเข้มผืนใหญ่แขวนอยู่ ความหรูหราฟู่ฟ่านี้ ใครอยากได้ก็เอา ฉันไม่เคยต้องการมันเลย

ทันทีที่ฉันเดินเข้ามาลูกน้องคนอื่นๆก็ได้โค้งเคารพฉันเหมือนอย่างเคย ส่วนพวกหัวหน้าหน่วยที่นั่งประจำที่แล้ว ก็ต่างมองมาที่ฉันเป็นตาเดียว

"มาได้สักทีนะ หลานชาย..." คิมฮยอกิลผู้ชายตัวสูงมีผมสีเทารูปร่างค่อนข้างดี ใช้สายตาเจ้าแล่ห์มองผ่านแว่นตามาที่ฉัน เค้าอายุราวๆ 40 และเป็นหัวหน้าหน่วยที่ 1 พูดขึ้นขณะฉันเดินมานั่งประจำที่

"สวัสดีครับ....คุณอา" ฉันทักตอบด้วยน้ำเสียงและสีหน้าที่เย็นชาเหมือนเคย

"วันนี้เราต้องได้คนที่จะมาเป็นผู้นำคนใหม่ ที่เรียกทุกท่านมาก็เพื่อที่จะมาตกลงกันลงกันว่าจะให้ใครจะมารับหน้าที่นี้.....ผมขอเสนอคุณคิมฮยอกิล เป็นผู้นำคนต่อไปครับ"

"ผมก็คิดว่าคุณคิมฮยอกิล เหมาะจะทำหน้าที่นี้ที่สุดครับ ด้วยประสบการณ์ และความอวุโส ทั้งยังเป็นน้องชายของหัวหน้าด้วย ไม่มีอะไรไม่เหมาะสม...ใช่มั๊ยครับ?"

"แต่ก่อนหัวหน้าจะเสีย ก็ได้เลี้ยงดูนายน้อยเพื่อให้มารับตำแหน่งนี้นะครับ เราควรทำตามความต้องการของหัวหน้าครับ"

"ผมก็เห็นด้วยครับ นายน้อยถูกหัวหน้าปลูกฝั่งมา ทั้งยังได้รับการฝึกมาอย่างดี เดิมทีแล้วตำแหน่งนี้ก็ควรเป็นของนายน้อยอยู่แล้ว จะให้คนอื่นเอาไปได้ยังไงครับ"

"ดูเหมือนคุณจะหัวอ่อนไปหน่อยนะครับ มองสถานการณ์ตอนนี้ไม่ออกหรอครับ ถ้าให้คนที่ไม่มีประสบการณ์มาบริหาร คิดว่าพวกเราจะไปรอดหรอครับ คนที่จะมาเป็นหัวหน้าต้องชี้นำทุกคนได้ ผมว่าประสบการณ์เป็นเรื่องที่สำคัญนะครับ สำหรับผมคุณคิมฮยออิลเหมาะสมที่สุดแล้วครับ" หัวหน้าหน่วยที่ 4

ตอนนี้เสียงเท่ากับ 4-2 เหลือหัวหน้าหน่วยที่5 ที่ยังนิ่งเงียบ ในแก๊งค์จะแบ่งเป็น 7 หน่วย หัวหน้าหน่วยแต่ละคนเป็นอัลฟ่าระดับ S และA ที่มีอายุไม่เกิน 45 สักคน ทุกคนมีมาดของการเป็นผู้นำ และความทะนงตนของคนเป็นอัลฟ่าระดับสูง

"ผม..ไม่มีความคิดเห็นครับ ขอแค่มีคนขึ้นมาบริหารงานเร็วๆ ก็พอ ผมไม่ได้มีเวลาว่างมากขนาดนั้น" ผู้ชายผมสีดำหยักศก นัยตาสีฟ้าหางตาคมเหมือนเหยี่ยวกำลังมองมาที่ฉัน เค้าเป็นหัวหน้าหน่วยที่ 5 จองฮยอนมิน เป็นคนที่อายุน้อยที่สุดในกลุ่มหัวหน้าทั้งหมด

"หลานชาย...ฉันคิดว่า นายสามารถนั่งตำแหน่งนี้ได้นะ ฉันไม่ขัด ถ้าเกิดปัญหา...ลูกน้องไม่เชื่อฟัง... ก็มาปรึกษาอาได้ อาพร้อมให้คำแนะนำเสมอ " คิมกยอกิล พูดขึ้นพร้อมแสยะยิ้มให้ฉัน

"ขอบคุณครับคุณอา ที่ไว้ใจผมขนาดนี้ ผมเองก็พึ่งอายุ19 ไม่ทราบว่า หัวหน้ากลุ่มทุกท่าน ยินดีจะรับคำสั่งของเด็กอายุ 19 อย่างผมมั้ยครับ?"

"........" ไม่มีคำตอบ แค่นี้ก็ชัดเจนอยู่แล้ว

"ผมไม่มีความคิดจะเป็นหัวหน้าครับ ให้คุณอาเป็นเถอะครับ ผมไม่มีความสามารถที่จะคุมทุกคนได้ ถึงคุณพ่อจะสั่งสอนผมมาก็เถอะ แต่!...ถ้าวันไหนที่คุณอาบริหารไม่ดี ทำให้คุณพ่อที่ตายไปต้องผิดหวัง วันนั้นผมจะมาทวงสิทธิ์ของผมคืนเองครับ!!." ฉันพูดพร้อมกับสบตาคิมฮยอกิล ก่อนจะลุกเดินออกมา โดยมีแชจินเดินตามมาอย่างเงียบๆ

ตอนนี้ในใจของคิมฮยอกิลคงจะแทบลุกเป็นไฟ เพราะคำพูดที่ฉันเป็นคนจุดฉนวน เพราะในวงการนี้ไม่ใช่พูดเพียงคำว่าไม่อยากเป็นแล้วทุกอย่างจะจบ ถ้าหากทำตัวอ่อนแอ มีแต่จะโดนเอาเปรียบท้ายสุดคือการโดนฆ่า ยิ่งอยู่ในตำแหน่งสูง ยิ่งเป็นเป้าได้ง่าย การอ่อนข้อไม่ใช่สิ่งที่ฉันควรทำ แม้ว่าหลังจากนี้เขาจะส่งคนมาเก็บฉัน มันก็ไม่ใช่ปัญหาสำหรับฉันอยู่แล้ว

เดิมทีคฤหาสน์หลังนี้ก็ไม่ใช่บ้านอยู่แล้ว เป็นเพียงที่อยู่ของผู้ที่นั่งตำแหน่งหัวหน้าแก๊งเท่านั้น แล้วมันยังเปรียบเสมือนเป็นกรงขังของฉันตลอด19ปี มันเป็นสถานที่ที่มีแต่ความทรงจำอันแสนเจ็บปวดและทรมานเท่านั้น

3 ปีผ่านไป

ณ.มหาลัย......

วันนี้เป็นวันปฐมนิเทศของทางมหาลัย สถานที่คนเยอะแถมอากาศร้อน ทำให้ฉันรู้สึกร้อนมาก ตอนนี้ฉันกำลังจะขึ้นปี 3 ได้รับกานไหว้วานจากรุ่นพี่ปี 4 ให้มาช่วยเซ็นเอกสารให้เด็กใหม่ ถ้าเลือกจะใช้ชีวิตธรรมดา เรื่องนี้แค่ก็ต้องทำได้อยู่แล้ว

จู่ๆฉันก็มีความรู้สึกว่ารอบตัวฉันมันร้อนมาก ร้อนจนผิดปกติ เหมือนว่าร่างกายฉันมันกำลังมีการเปลี่ยนแปลง

"ซอยอน...มาทำแทนฉันที เดียวฉันมา" ฉันหันไปขอความช่วยเหลือจากรุ่นน้องปี 2 ที่อยู่ข้างๆ

"ได้ค่ะรุ่นพี่....เชิญคนต่อไปเลยค่ะ" ฉันลุกจากเก้าอี้แล้วรุ่นน้องก็มานั่งแทน ฉันรีบเดินออมาทันที เพราะฉันเริ่มรู้สึกว่าจะคุมฟีโรโมนของตัวเองไม่อยู่แล้ว ฉันต้องออกห่างจากพวกเค้า เพื่อไม่ให้มีใครเดือดร้อนเพราะกลิ่นฟีโรโมนของฉัน

นี่เป็นอาการที่มักจะเกิดในช่วงฮีท อุณหภูมิร่างกายจะร้อนขึ้น ทำให้ไม่สามารถควบคุมฟีโรโมนได้ ระยะห่างของช่วงฮิทแต่ละครั้งไม่เท่ากัน จึงไม่สามารถรู้ล่วงหน้าได้เลยว่าจะมาช่วงไหน วันนี้ก็เช่นกัน

ซ่าาาาา (เสียงน้ำจากก๊อก)

ฉันมองหน้าตัวเองจากกระจกในห้องน้ำ ฉันล้างหน้าไปหลายรอบแล้ว แต่ยังรู้สึกร้อยจากข้างในออกมาอยู่เลย เหมือนว่าครั้งนี้มันจะรุนแรงกว่าทุกที หรือเป็นเพราะอากาศที่ร้อน เลยทำให้ฉันไม่มามารถควบคุมตัวเองได้กันนะ ทั้งห้องน้ำตอนนี้คงมีแต่กลิ่นฟีโรโมนของฉัน ดีนะที่ฉันเลือกมาเข้าห้องน้ำตึกหลัง เลยไม่มีใครเดินผ่านมา

ตูดดด...ตูดดด....

ฉันกดโทรศัพท์โทรออกหาแชจิน

"ฮัลโหลครับ..นายน้อย"

"มารับฉันหน่อย...ที่ตึกหลัง ตอนนี้เลย.." ต้องให้แชจินเข้ามารับโดยด่วน เพราะฉันไม่สามารถออกไปข้างนอกในสภาพนี้ได้ ตอนนี้ยิ่งออกจากที่นี่เร็วเท่าไหร่ยิ่งดี

[พัคแทซัน]

"ทำไมฉันต้องมาเองด้วยเนี้ย ให้ลูกน้องมาแทนก็ได้แท้ๆ" ผมโดนตาแก่ที่บ้าน(พ่อ) บังคับให้มาลงทะเบียนที่มหาลัยด้วยตัวเอง บอกว่าให้มาทำความคุ้นเคยกับมหาลัยและวัฒนธรรมของที่นี่ เพราะผมพึ่งย้ายมาเรียนที่ประเทศนี้เป็นครั้งแรก

"ขอโทษนะครับ....ห้องน้ำไปทางไหนครับ" ผมหันไปถามทางกับน้องผู้หญิงที่ทำลังมองมาที่ผมด้วยสายตาหวานหยาดเยิ้ม

"เออ...ตอนนี้ห้องน้ำตึกหน้าน่าจะเต็มคะ งั้น..เดินตรงไปที่ข้างตึกนี้เลยค่ะ แล้วจะเจอตึกสีเขียวข้างหลัง ใต้ตึกจะมีป้ายบอกอยู่ค่ะ" น้องผู้หญิงตอบผมด้วยท่าทีเขิลอาย

"ขอบคุณครับ" ผมยิ้มให้แล้วรีบเดิยออกมาทันที ผมก็ไม่ได้ปล่อยฟีโรโมนดึงดูดนะ ทำไมโอเมก้าต้องมองผมเหมือนอยากจะกินผมขนาดนั้นด้วย แปลกดีเหมือนกัน

ผมว่าจะหาที่เงียบๆ นั่งเล่นสักพักก็น่าจะดี ถือโอกาศนี้เดินดูรอบๆ ด้วยเลยแล้วกัน

โชยยย...!

"หื้อ!...ทำไมมีกลิ่นฟีโรโมนรุนแรงขนาดนี้ เหมือนว่ามีอัลฟ่าระดับ S ที่กำลังฮีทอยู่แถวนี้ด้วย แต่ทำไมคุ้นกลิ่นนี้นักว่ะ" ผมบ่นพึมพัมกับในข้อสงสัยของตัวเอง

ผมเดินมาจนถึงห้องน้ำ ที่ตอนนี้มีฟีโรโมนเข้มข้นกำลังลอยออกมา ผมเห็นผู้ชายผมสีทองกำลังฟุบอยู่ที่อ่างล้างมือ เป็นอัลฟ่ากำลังอยู่ฮีทจริงๆด้วย ขืนมีโอเมก้าผ่านมาได้เป็นเรื่องแน่

"นี่...นาย เป็นอะไรรึป่าว" ผมเข้ามาจับแขนเค้าแล้วดันตัวเค้าขึ้น เค้าค่อยๆ เงยหน้า เผยให้เห็นใบหน้าเรียวขาวอมชมพู แก้มมีสีแดงระเรื่อ นัยตาสีทองเหลือบมองมาที่ผม หัวใจของผมสั่นไหว ผมจำใบหน้านี้ได้ดี แม้เวลาจะผ่านไป 3 ปีแล้ว หมอนี่เป็นอัลฟ่า ระดับ S!

"คิม...มินซอง...." ถึงผมจะมีคำถามในหัวว่าทำไมเค้าถึงมาอยู่ที่นี่ แต่ตอนนี้ต้องหาทางช่วยเค้าก่อน

"ฉัน ..ฉันจะ....ไม่ไหวแล้ว..." มินซองใช้สายตาอ่อนแรงนั้นมองมาที่ผม ใบหน้าที่สวยนั้นกำลังทำให้หัวใจของผมสั่นไหว จนผมไม่สามารถละสายตาไปจากใบหน้าของเค้าได้เลย

ตึกตักๆๆ!!

ใบหน้าที่งดงามของหมอนี่ ทำให้ผมใจเต้นแรงขึ้น กลิ่นฟีโรโมนนี่ก็ด้วยเหมือนจะมีแรงดึงดูดบางอย่าง เหมือนว่าผมกำลังจะควบคุมตัวเองไม่ได้

"นี่นายเหงื่อออกรึว่าเอาน้ำรดตัวเองเนี้ย ทำไมนายเสื้อเปียกไปหมดแบบนี้ห่ะ" ผมพยายามหลบสายตาของมินซอง แล้วเหลือบไปเห็นเสื้อสีขาวที่เปียกไปหมด เผยให้เห็นร่างบางๆ ของเค้าอย่างชัดเจน

ระหว่างที่ผมกำลังพยุงมินซองอยู่นั้น หมอนี่ก็เริ่มซน เอาหน้ามาคลอเคลียที่คอของผมไปมา จนน้ำบนตัวของเค้าทำให้เสื้อผมเปียกชุ่มไปด้วย

"เดี๋ยวนะ!...มินซอง...นายตั้งสติหน่อยสิ!!....ทำไมกลิ่นฟีโรโมนของนายถึงทำให้ฉันเริ่มควบคุมตัวเองไม่ได้เนี้ย" ผมอยากจะผลักมินซองออก แต่กลับรู้สึกเหมือนไม่มีแรงซะงั้น

"ฉัน...ได้กลิ่น...นายเป็นอัลฟ่า " มินซองพูดขึ้นพร้อมกับเงยหน้าขึ้นมามองผม ก่อนจะดันตัวผมจนติดกำแผง

"ใช่...ฉันเป็นอัลฟ่า....นายเองก็เป็นอัลฟ่า หยุดทำแบบนี้สักที!" ผมรวบๆ สติและแรงทั้งหมด จับแขนทั้ง 2 ข้างของมินซองชูขึ้น เพื่อไม่ให้เข้าใช้มือลูบไล้ไปมากว่านี้