โอเมก้า หัวใจไร้คู่

บทที่ 2 ฉันเป็นอัลฟ่า

"ฉัน....ไม่ใช่อัลฟ่า ...."มินซองพูดเสียงเบาด้วยสีหน้าอ่อนแรง

"ห่ะ...นายพูดอะไร? ตั้งสติหน่อยสิ....คิมมินซอง!" ผมพูดให้เสียงดังขึ้นเพื่อเรียกสติมินซองกลับมา

"ทำไมต้องให้ฉันเป็นอัลฟ่า....ทำไมฉันจะเป็นโอเมก้าไม่ได้!!!" ผมชะงักไปทันที ถึงจะสับสนกับสิ่งที่หมอนี่พูด แต่ด้วยสีหน้าจิงจังกับแววตาที่เสียใจนั้น ทำให้ผมเหมือนตกอยู่ในภวังค์อยู่ครู่หนึ่ง

"ห่ะ..?" มินซองดิ้นจนมือที่ผมจับไว้หลุดออก ก่อนที่มินซองจะใช้มือจับแก้มผมทั้ง2ข้าง

อุ๊บ... แล้วมินซองก็ประกบปากอันเรียวบางนั้นลงมาที่ปากผมอย่างรวดเร็ว ความรู้สึกอุ่นที่ค่อนไปทางร้อนจากปากของเค้ากำลังผ่านเข้ามายังปากของผมช้าๆ ผมตกใจในการกระทำนั้น เหมือนว่าฟีโรโมนของมินซองจะมีบางอย่างที่ดึงดูดผมได้ ผมจึงไม่สามารถขัดขืนเค้าได้เลย

นี่มัน...บ้าไปแล้ว

ปากของเราสองคนค่อยๆ รูปไล้กันอย่างนุ่มนวน ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปเท่าไหร่แล้ว แต่เหมือนเราจูบกับแบบนี้เป็นเวลานานมาก สักพัก...มินซองก็เป็นคนผละออกไปเอง

"แฮก!....แฮก!...." มินซองกำลังก้มหน้าพร้อมกับหายใจหอบ มือทั้ง2ข้างดันหน้าอกของผมไว้ ร่างบางๆ ของเค้ากำลังสั่น..

"ได้สติรึยัง?" มินซองสะดุ้งตัว พร้อมกับค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมามองหน้าผม

"......" สายตาที่กำลังตกใจและเสียใจในเวลาเดียวกัน ทำเอาผมละสายตาไม่ได้เลย ท่าทีของเค้าที่ผมพึ่งเคยเห็นเป็นครั้งแรก กลิ่นฟีโรโมนของเค้าทำเอาผมความคุมตัวเองไม่ได้ เลยเผลอยอมให้เค้าทำแบบนั้นไป

อื๊ออออ อื๊อออออ (เสียงโทรศัพท์สั่น) มีสายเข้าที่โทรศัพท์ของมินซอง

"ฉัน....ขอโทษด้วย…" มินซองดึงสติได้เพราะเสียงโทรศัพท์ เค้าก็รีบผลักตัวเองออกไป แล้วหันหลังวิ่งออกจากห้องไปทันที ทิ้งผมที่กำลังสับสนกับตัวเองอยู่ตรงนี้เพียงลำพัง ผมเผลอไปทำแบบนั้นกับคิมมินซองได้ยังไงกัน มันไม่น่าจะเป็นไปได้ เราก็เป็นอัลฟ่าระดับS นะ...

'ฉัน....ไม่ใช่อัลฟ่า ....'

'ทำไมต้องให้ฉันเป็นอัลฟ่า....ทำไมฉันจะเป็นโอเมก้าไม่ได้!!!'

จู่ๆคำพูดของมินซองตอนที่ไม่ได้สติก็วนเข้ามาในหัวผมทันที ถ้ามินซองไม่ใช่อัลฟ่า…

"รึว่า....นายเป็น...โอเมก้า...!?"

เช้าวันต่อมา

ณ.บ้านมินซอง

พอมาถึงบ้านแชจินก็ได้ฉีดยาระงับฟีโรโมนให้ เรื่องเมื่อวานมันคงจะแก้ไขอะไรไม่ได้แล้ว แต่มันก็อดคิดไม่ได้ ว่าอัลฟ่าคนนั้นเป็นใคร เหมือนว่าจะได้ยินเค้าเรียกชื่อฉัน แต่ฉันกลับจำหน้าของเค้าไม่ได้เลย เรื่องที่ฉันเป็นโอเมก้า จะมาความแตกตอนนี้ไม่ได้...

แชจิน เมื่อ 2 ปีก่อน ฉันบอกให้เขาจากไป แต่เขาก็ยังจะดึงดันอยู่กับฉันต่อ ขอทำหน้าที่บอดี้การ์ดเหมือนเดิม ฉันก็เลยไม่มีเหตุผลจะไล่เค้าอีก

ข้อความ

แชจิน: (วันนี้จะมีแม่บ้านมาทำความสะอาดนะครับ ผมออกมาทำธุระ สักพักจะกลับครับ)

ทุกวันอาทิตย์แชจินจะจ้างโอเมก้ามาทำความสะอาด และที่ฉันไม่จ้างแม่บ้านประจำเพราะก่อนหน้านี้เคยจ้างมาแล้ว ทำงานได้ 3 เดือน ก็พยายามจะฆ่าฉัน ก่อนที่เธอคนนั้นจะถูกฉันฆ่า ด้วยมีดของเธอเอง ดังนั้นจึงต้องจ้างแม่บ้านชั่วคราว และไม่ซ้ำหน้าเข้ามาทำความสะอาดแทน ส่วนที่ต้องเลือกเป็นโอเมก้า ก็เพื่อปกปิดเรื่องที่ฉันเป็นโอเมก้า การมีโอเมก้าเข้ามาที่บ้านทุกอาทิตย์สำหรับอัลฟ่าก็ถือว่าเป็นเรื่องปกติ

หลังจากแม่บ้านคนนั้น ฮยอกิลก็ส่งคนมาไม่หยุด แล้วก็หลายรูปแบบ ไม่ว่าจะเป็นคนขายประกัน คนสวน หรือแม้กระทั้งพนักงานส่งของ คนพวกนี้คือคนของคิมฮยอกิล คงจะกลัวฉันจะกลับไปแย่งตำแหน่งคืน แต่ก็โดนฉันเก็บไปทุกราย

ครึ่งวันผ่านไป

"เสร็จแล้วค่ะ....กลับก่อนนะคะ " โอเมก้าวัยรุ่นหน้าตาน่ารักที่แชมินหามาความสะอาดบ้าน เดินมาบอกฉันขณะฉันนั่งอ่านหนังสืออยู่ที่โซฟา โดยมีแชจินยืนข้างๆ

"ครับ เดี๋ยวผมออกไปส่ง"

ไม่นานแชจินก็เดินกลับมานั่งที่โซฟาตัวข้างๆ

"เมื่อเช้าที่นายออกไป ได้ข่าวอะไรมาบ้าง"

"ครับ เหมือนว่าจะมีคนของคุณคิมฮยอกิล แฝงตัวเข้ามาเป็นอาจารย์ในมหาลัยครับ ผมได้ให้คนไปจัดการแล้วครับ" ก็เป็นเรื่องที่เกิดขึ้นได้บ่อยจนชินแล้ว

"อาฉัน ก็ไม่รู้จักจำซะเลย ไม่ว่าจะส่งคนมาอีกเท่าไหร่ มันก็ไม่มีประโยชน์"

"แต่ระวังไว้หน่อยก็ดีครับ" แชจินยังคงรอบคอบเหมือนเดิม

"ฉันรู้สึกว่าอาการฮีทของฉันครั้งนี้ มันไม่ค่อยปกติ" เรื่องนี้คาใจฉันมาตั้งแต่เมื่อวานนี้แล้ว

"งั้นผมขอตรวจชีพจรหน่อยนะครับ" แชจินพูด พร้อมกับโน้มตัวเข้ามา ก่อนจะจับที่ข้อมือของฉันหงายขึ้นแล้วค่อยๆ ใช้นิ้วอันเรียวยาวสีขาวซีดนั่น แตะตรงชีพจรของฉัน แชจินเค้าเป็นทั้งบอดี้การ์ดและเป็นทั้งหมอของฉันด้วย ไม่ว่าจะได้รับบาดเจ็บอะไร เขาก็จะเป็นคนเดียวที่ฉันยอมให้รักษา

"ทุกอย่างปกติดีครับ น่าจะเพราะช่วงนี้อากาศร้อน เลยทำให้ฮอร์โมนปะทุขึ้นเร็วกว่าปกตินะครับ" แชจินส่งยิ้มมาให้ฉันแบบอบอุ่นเหมือนทุกที

"ไม่เป็นอะไรมากก็ดีแล้ว" ฉันพูดพร้อมกับชักมือออกจากมือของเค้า กลิ่นฟีโรโมนของเขากำลังทำให้ใจฉันไม่สงบ

"งั้นฉันเข้าห้องก่อนละ" เพราะแชจินก็เป็นอัลฟ่าระดับS ฟีโรโมนของเค้า ก็มีผลต่ออารมณ์ของฉันด้วย

"ครับ ถ้ามีอะไรเรียกผมได้ตลอดนะครับ"

ณ.มหาลัย

ผ่านไป 3วันแล้ว ฉันก็ได้ฤกษ์มาเรียนสักที เพราะต้องรอให้ช่วงฮีทผ่านไปก่อน ช่วงเวลาที่ขาดเรียนก็ได้ให้ มุนจีโฮ เพื่อนรุ่นเดียวกันในคณะ จดชีทไว้ให้แล้ว แต่พอก้าวเข้ามาในมหาลัยภาพในห้องน้ำวันนั้นก็ผุดขึ้นมาในหัว ถึงจะจำหน้าตาคนๆ นั้นไม่ได้ แต่ทุกสัมผัสฉันกลับจำมันได้เป็นอย่างดี

"มาได้สักทีนะ คิมมินซอง" มุนจีโฮ ผู้ชายตัวสูงผมสีน้ำตาล หน้าตาดี อัลฟ่าระดับ A ที่ยืนพูดคุยกับเพื่อนคนอื่นๆ อยู่หน้าห้องเรียน พูดทักขึ้นพร้อมรอยยิ้มอ่อนๆ

"ยังไม่ชินอีกหรอ" ฉันตอบจีโฮนิ่งๆแล้วเดินผ่านเค้าเข้ามาในห้องเรียน ฉันกับมุนจีโฮมักจะสลับกันจดชีทที่เรียน ในช่วงที่ฮีทของอีกฝ่ายมาถึง

"มินซอง เมื่อไหร่นายจะมีแฟนมาเปิดตัวสักที ฉันเป็นเพื่อนนาย แต่โอเมก้าทั้งมหาลัย เอาแต่ตามกรี๊ดนายคนเดียว แบบนี้เมื่อไหร่เพื่อนอย่างฉันจะหาแฟนได้ละเนี้ย" จีโฮเดินตามหลังมากอดคอฉันพร้อมบ่นเรื่องเดิมๆ ก่อนจะนั่งลงที่ว่างที่โต๊ะข้างๆฉัน

"นายเอาชีทมาด้วยรึป่าว " ฉันหันไปถามจีโฮโดยไม่ได้สนใจเรื่องที่เค้าพูด

"หาก่อน....เอ้านี่" จีโฮหยิบชีทออกมาจากกระเป๋าเป้ของเค้าแล้วยืนให้ฉัน

"ขอบใจ" เค้าเป็นเพื่อนคนเดียวของฉัน เพราะฉันเป็นคนไม่ค่อยพูด สีหน้าก็เรียบเฉย เลยไม่ค่อยมีเพื่อน จีโฮเป็นคนเดียวที่เข้ามาคุยด้วยแล้วก็ยังไม่กลัวฉันด้วย

"เอ๊ะ!...คนนั้นเป็นนักศึกษาที่ย้ายมาใหม่นี่ เห็นว่าวันก่อนมาเรียนวันแรกเค้าถามหานายด้วยนะ " คำพูดของจีโฮทำให้ฉันต้องละสายตาจากชีทแล้วเงยหน้ามองไปยังคนที่เดินเข้าประตูห้องมา

ผู้ชายรูปร่างสูงโปร่ง ผิวขาว ผมสีดำประกายน้ำเงิน ใบหน้าหล่อเหล่า เค้ามองไปรอบห้อง แล้วสายตาของเค้าก็มาหยุดลงที่ฉัน

นั้นมัน....พัคแทซัน! เคยเรียนห้องเดียวกันสมัยที่เรียนอยู่เมืองนอก เค้าเป็นคู่แข่งฉันตลอด ไม่นึกว่าจะมาเจอกันที่นี่ ถ้าตามที่จีโฮบอก เค้าถามหาฉันอาจเพราะได้ยินชื่อฉันก็ได้ เพราะอัลฟ่าระดับ S ถือได้ว่าเป็นของแรร์ได้เลย ในมหาลัยนี้มีอยู่ไม่ถึง 5 คนเลยด้วยซ้ำ ถ้าเค้าจะถามหาฉันคงไม่แปลกอะไร เพราะเคยรู้จักกันมาก่อน

"ตอนนี้ฉันว่านายมีคู่แข่งแล้วละ ดูท่าพวกโอเมก้าจะชอบหมอนี่ไม่เบา ความฮอตของนายโดนหมอนี่แย่งไปแล้ว" จีโฮยังคงพูดในเรื่องที่ฉันไม่ได้สนใจ

"....." ฉันละสายตาจากพัคแทซันแล้วหันไปส่ายหน้ากับคำพูดของจีโฮ

พรึ่บ..!

พัคแทซัน เดินมานั่งลงที่ว่างอีกข้างของฉัน แล้วก็เหลือบมามองหน้าฉันแวบนึงด้วย ไม่ทักจะดีกว่า ก็ไม่ได้อยากจะลำลึกความหลังอะไร

"นี่คิมมินซอง!...นายเอาโอเมก้าเข้าบ้านอีกแล้วใช่มั๊ย วันนี้กลิ่นไม่เหมือนเดิมเลย เปลี่ยนคนอีกแล้วหรอ" คงเพราะได้กลิ่นโอเมก้าคนนั้นติดเสื้อผ้า เพราะให้คนที่มาทำความสะอาดซักเสื้อผ้าให้ด้วย เลยทำให้มีกลิ่นพวกนี้ติดตัวมา หมอนี่จมูกดีใช้ได้เลย

"....." ฉันไม่ขอตอบดีกว่า

โชยยย…!

นี่มัน! กลิ่น....ฟีโรโมน!!! อยู่ๆ ก็มีกลิ่นฟีโรโมนอ่อนๆ ลอยแตะจมูก มันเป็นกลิ่นที่คุ้นมาก เหมือนเคยได้กลิ่นนี้ที่ไหน และเป็นฟีโรโมนของอัลฟ่าระดับสูง! รึว่า...พัคแทซัน! หมอนี่ก็เป็นอัลฟ่าระดับS แล้วมาเล่นปล่อยฟีโรโมนอะไรแถวนี้!!

ฉันหันไปมองพัคแทซันที่กำลังเหลือบมองมาที่ฉันอยู่ ฟีโรโมนของเค้ามีผลต่อฉันมาก ฉันพึ่งจะผ่านช่วงฮีทมาแท้ๆ จะให้หมอนี่สงสัยไม่ได้ ต้องทำตัวให้นิ่งไว้

"อัลฟ่าคนไหนเป็นคนปล่อยฟีโรโมนคะ รบกวนเก็บไปด้วยค่ะ ในห้องมีโอเมก้าอยู่มาก มันส่งผลต่อเพื่อนร่วมคราสนะคะ" เสียงของอาจารย์ดังขึ้นจากหน้าห้อง เหมือนว่าอาจารย์จะสังเกตเห็นโอเมก้าคนอื่นๆ มีอาการอ่อนแรงจากฟีโรโมนของพัคแทซัน

"ขอโทษด้วยครับ ...อาจารย์..." พัคแทซันพูดขึ้น แต่ดูจากสีหน้าแล้วไม่ได้รู้สึกสำนึกเลยนะ แล้วยังจะมองมาที่ฉันอีก รีบๆ จบคราสสักทีเถอะ

[พัคแทซัน]

5 นาทีก่อน ผมเดินเข้ามาในห้องเรียนหวังว่าวันนี้จะได้เจอคิมมินซอง ต้นเหตุที่ทำให้ผมคิดไม่ตกมาหลายวัน สรุปแล้วคิมมินซอง นายเป็นอัลฟ่า หรือเป็นโอเมก้ากันแน่!

ผมมองไปรอบห้องแล้วก็เจอ....คิมมินซอง เจ้าของจูบวันนั้นที่ทำให้ผมลืมไม่ลง เค้าเหมือนจะรู้อยู่แล้วว่าผมเป็นใคร แต่ก็ยังทำเป็นไม่สนใจ หรือว่าเค้าจะจำเรื่องวันนั้นไม่ได้จริงๆ

ผมเดินมานั่งที่ว่างข้างๆมินซอง เค้าเหลือบมามองแค่หางตาแล้วก็หันกลับไป หมอนี่ก็ยังหยิ่งเหมือนเดิม

เท่าที่รู้ เมื่อ 2 ปีก่อนคิมมินซองย้ายมาเกาหลี หลังจากพ่อของเค้าเสีย กิจการของพ่อก็ตกไปเป็นของอา ส่วนเค้าก็หอบมรกดที่พ่อทิ้งไว้ให้ไปใช้ชีวิตใหม่ ไม่สนใจธุรกิจที่พ่อเค้าสร้างขึ้นมาเองกับมือเลย ดูเหมือนเรื่องพวกนั้นจะเป็นความจริง

"นี่ คิมมินซอง...นายเอาโอเมก้าเข้าบ้านอีกแล้วใช่มั๊ย วันนี้กลิ่นไม่เหมือนเลย เปลี่ยนคนอีกแล้วหรอ" ผู้ชายผมสีน้ำตาลที่นั่งข้างๆ มินซองพูดขึ้น

หรือว่าคิมมินซองจะเป็นอัลฟ่าจริงๆ งั้นก็ไม่ใช่เรื่องแปลกที่จะเรียกโอเมก้ามาอยู่ด้วยในช่วงเวลาฮีทของเค้า แต่ทำไมผมถึงรู้สึกหงุดหงิดด้วยเนี้ย วันนั้นที่พูดว่าตัวเองไม่ใช่อัลฟ่า แต่ไม่ว่าจะการกระทำหรือว่าฟีโรโมนมันก็อัลฟ่าชัดๆ งั้นขอลองพิสูจน์ดูหน่อยแล้วกัน ผมลองปล่อยฟีโรโมนดึงดูดออกมา ถ้าเป็นโอเมก้าจะต้องมีผลแน่

ขวับ!!

หื้ม...เหมือนว่าจะได้ผล มินซองอยู่ๆ ก็หันมามองหน้าผมแบบไม่พอใจก่อนจะหันกลับไปก้มหน้าลงอ่านหนังสือต่อ แต่ใบหูสีขาวของเค้ามันเริ่มแดง แก้มก็เปลี่ยนเป็นสีชมพูด้วย แค่นี้ผมก็มั่นใจได้แล้ว เพราะระดับฮอโมนที่ปล่อยไป ไม่ได้มีผลอะไรต่ออัลฟ่า จะมีก็แค่ได้กลิ่นเท่านั้น

หึ...คิมมินซอง ที่แท้นายก็เป็น....โอเมก้า!!

[คิมมินซอง]

ในที่สุดก็จบคราส จะได้หลุดจากพัคแทซันสักที

"ใครชื่อคิมมินซอง...ช่วยตามฉันมาหน่อยนะ" อาจารย์ที่พึ่งเก็บของเสร็จ มองมาที่ฉัน

"ครับ"

"เฮ้! มินซอง...นายไปทำอะไรไว้ ทำไมอยู่ๆ อาจารย์ก็เรียกตัวนายล่ะ" จีโฮยื่นหน้าเข้ามาใกล้จนฉันต้องเอนตัวหลบ

"ไม่รู้สิ" หรือว่าเรื่องวันนั้น....

"จะให้ฉันไปด้วยหรือเปล่า" จีโฮเดินตามหลังมา

"ไม่เป็นไร ฉันไปคนเดียวได้" ฉันหันไปบอกจีโฮ ก่อนจะเดินตามอาจารย์ไป

ณ.ห้องเรียน

หลังจากคุยกับอาจารย์แล้วฉันก็กลับมานั่งอ่านชีทที่จีโฮให้มาในห้องเรียน ตอนนี้ยังไม่ถึงเวลาเรียน ในห้องเลยไม่ค่อยมีคน

พรึบ!...

พัคแทซัน อยู่ๆ ก็เดินมานั่งที่เดิมข้างๆ ฉัน ฉันเหลือบมองไปที่เค้านิดนึงแล้วหันมาสนใจชีทต่อ

"ใจดำจังนะ....ไม่คิดจะทักกันเลย" พัคแทซันพูดขึ้น

"นายก็ไม่ได้ทักฉันนี่" ฉันตอบโดยไม่ได้หันไปสนใจเค้า

"นายก็ยังเหมือนเดิมเลย ไม่เห็นคนอื่นในสายตา....เมื่อก่อนไม่เห็นนายมีเพื่อน ทำไมมาอยู่ที่นี่ถึงคบเพื่อนซะล่ะ นายน้อยแห่งแก๊งมาเฟีย ตกต่ำขนาดนี้แล้วหรอ" คำพูดของหมอนี่ไม่เคยมีผลต่ออารมณ์ของฉัยเลย เพราะเมื่อก่อนหมอนี่ก็ชอบกวนโมโหฉันแบบนี้ประจำ

"นายเองก็ชอบกวนโมโหไม่เปลี่ยน"

"ฉันก็เป็นแค่กับนายนั่นแหละ กับคนอื่นฉันออกจะใจดี" พัคแทซันเอามือข้างหนึ่งเท้าค้างไว้แล้วมองมาที่ฉัน รอยยิ้มที่แฝงไปด้วยความเจ้าเล่ห์ ฉันใช้หางตามองนิดนึงแล้วหันกลับมาสนใจชีทต่อ