โอเมก้า หัวใจไร้คู่

บทที่ 8 ความสัมพันธ์ในฐานะเพื่อน

"ขอบคุณมากนะครับผมขอเก็บไฟล์นี้ไว้นะครับ" หลังจากดูคลิปจบ ผมได้ขอไฟล์วีดีโอนี้ไว้ แล้วขอให้ทางร้านปิดเรื่องนี้เป็นความลับ เพราะมันเกี่ยวพันถึงชื่อเสียงของมหาลัย แล้วร้านเองก็ต้องรักษาชื่อเสียงของร้านเองด้วยจึงแน่ใจได้ว่าเค้าจะไม่ปากโป้งแน่นอน

ในรถ...

"ดูนายไม่ตกใจกับการกระทำของมินซองเลยนะ" ผมหันไปถามแทซัน

"ก็ไม่มีอะไรนี่ครับ มินซองก็แค่ปกป้องตัวเอง" แทซันตอบด้วยสีหน้าเคร่งเครียด เหมือนเค้ากำลังมีเรื่องในใจ หรือเพราะคลิปที่พึ่งดูไปเมื่อกี้นะ

"มันก็จริง....ดูมินซองบอบบางขนาดนั้น ฉันตกใจมากเลยที่เขาทำแบบนั้นได้"

"พี่ช่วยเลี้ยวซอยข้างหน้าเลยนะครับ ตรงไปที่ตึกหลังที่3" แทซันพูดขึ้นพร้อมกับชี้ไปที่ซอยข้างหน้า

"บ้านคนรู้จักนายหรอ"

"เปล่าครับ บ้านของไอ้บ้านั่นน่ะ" นี่เขาสืบเรื่องผู้ชายคนนั้นในเวลาแค่1 ชั่วโมงเนี่ยนะ ทำไมเค้าต้องทำถึงขนาดนั้น

"นายจะมาแก้แค้นให้มินซองรึไง" ผมขับรถมาตามที่เค้าบอก จอดรถห่างจากบ้านหลังนั้นนิดหน่อย ถึงจะสงสัยแต่ก็อยากจะรู้ว่าเค้าจะทำอะไรต่อไป ถ้าเค้าคิดจะทำอะไร อย่างน้อยผมก็จะได้ห้ามทัน

"ปล่าวครับ ผมมาดูว่ามินซองจะจัดการหมอนี่ยังไง เพราะเค้าบอกว่ามีลูกเมียนี่ครับ อัลฟ่าเขตนอกเมืองแบบนี้ถือว่าเป็นผู้มีอำนาจเลยก็ว่าได้ ฟังจากคำพูดและการกระทำเหิมเกริมของหมอนั่น คงไม่ปล่อยเรื่องนี้ไปง่ายๆ แน่ แล้วมินซอง ก็คงจะคิดเรื่องนี้ไว้เหมือนกัน เค้าต้องส่งคนมาจัดการแน่ครับ" คำพูดแทซันทำผมตกใจมาก มินซองจะทำได้ขนาดนั้นเลยหรอ

"ฟังดูแล้ว มินซองดูเป็นคนที่มีอิทธิพลมากเลยนะ เค้าเป็นใครกันหรอ"

"รุ่นพี่ก็เป็นเพื่อนกับจองฮยอนมินนี่ครับ พวกเขามาจากตระกูลเดียวกัน"

"อ่อ เห็นว่าเป็นญาติกันสินะ แต่ฮยอนมินก็ไม่เคยพูดถึงเรื่องทางบ้านเหมือนกัน...." แทซันเด่งตัวขึ้น ผมมองไปยังหน้าบ้านของหมอนั่น มีรถเก๋งคันสีดำเข้ามาจอด คนที่ลงรถมา คือผู้ชายที่มาส่งมินซอง ทำไมเค้าถึงมาอยู่ที่นี่ด้วย ถ้าจากในเมืองมาจนถึงที่นี่ก็ต้องเวลาไม่ต่ำกว่า2 ชั่งโมง หรือว่าเค้าตามพวกเรามาตลอดทาง

พลัก...!

แทซันเปิดประตูรถแล้วเดินตรงไปหาผู้ชายคนนั้น ผมเลยต้องรีบตามออกมาด้วย

ผู้ชายคนนั้นหันมามองแทซัน พร้อมกับทำหน้างุนงง แต่ก็ไม่ได้ตกใจอะไรมาก

"มินซองให้คุณมาใช่ไหม" แทซันถามคนตรงหน้า

"ใช่ครับ" เค้าตอบแทซันนิ่งๆ ดูท่าทางเหมือนพวกเค้าจะเคยรู้จักกันมาก่อน

"ที่นี่ไม่ใช่ประเทศT จะทำเหมือนอยู่ที่นั่นไม่ได้" แทซันมีท่าทีไม่ค่อยพอใจนัก หรือว่าที่ประเทศT มินซองจะเป็นคนที่อำนาจมากถึงขั้นทำเรื่องแบบนี้อย่างง่ายดายเลยงั้นหรอ

"นายน้อยไม่ได้ให้ผมมาฆ่าหรอกครับ แค่ให้มาข่มขู่เท่านั้น คุณพัคแทซันวางใจได้ครับ อีกอย่าง...เค้าไม่ได้มีลูกเมียเหมือนที่เค้าบอกหรอกครับ เค้าก็เป็นแค่อันธพาลคนนึง ที่ใช้ฐานะอัลฟ่า ไปรีดไถเงินตามร้านค้า อ้างว่าเป็นการคุ้มครอง การที่นายน้อยให้ผมมาข่มขู่เท่านั่น ผมยังคิดว่ามันน้อยไปเลยครับ" ผู้ชายคนนี้ดูเหมือนจะรับคำสั่งมาจากมินซองจริงๆ แต่พูดถึงเรื่องฆ่าแกงได้ง่ายขนาดนี้ เหมือนว่าทำเรื่องแบบนั้นมาหลายครั้งแล้ว

พลัก!...

จู่ๆ ประตูรถคัดสีดำก็เปิดออก เผยให้เห็น..มินซองที่กำลังก้าวลงมาจากรถ

"นายน้อย" ผู้ชายตัวสูงสวมแว่นโค้งตัวให้มินซอง ดูจากคำพูดและท่าทางที่เค้ามีต่อมินซอง ฐานะของมินซองคงไม่ธรรมดาสินะ

"นาย...มาทำอะไรที่นี่" มินซองเอ่ยถามแทซันด้วยสีหน้าเรียบเฉย

"มินซอง นี่มันเรื่องอะไรกัน" ผมพูดออกไปเพราะไม่รู้ว่านี่มันคือเรื่องอะไรกันแน่ และต้องการคำอธิบาย

"ตามที่แชจินพูดเลยครับ ผมแค่มาสะสางเรื่องของผม จะไม่ให้เดือดร้อนทุกคนแน่ครับ ผมต้องขอบคุณรุ่นพี่ ที่ช่วยจัดการเรื่องกล้องcctvให้ ผมไปถึงช้ากว่ารุ่นพี่นิดหน่อยน่ะครับ " มินซองหันมาพูดกับผม ด้วยท่าทางเป็นมิตร ถึงจะไม่ยิ้มก็เถอะ

"นายมากับฉันหน่อย!" จู่ๆ แทซันก็จับมือพามินซองเดินไปทางซอกตึก เหมือนเค้ามีเรื่องที่ผมฟังไม่ได้สินะ

เค้าทั้งคู่ช่างดูสมกันจริงๆ เสียดายมินซองเป็นอัลฟ่า ในเมื่อเค้ามีอิทธิพลขนาดนี้ งั้นผมขอไม่รับรู้ด้วยดีกว่าปล่อยให้เค้าจัดการกันเองแล้วกัน

"อีกเดี๋ยวคุณคงไปส่งมินซองใช่มั้ยครับ งั้นผมขอฝากแทซันด้วยอีกคนนะครับ " ผมหันไปพูดกับผู้ชายตรงหน้า ยังไงซะให้เค้ากลับด้วยกันจะได้ปรับความเข้าใจกันด้วย เห็นแทซันเป็นแบบนี้แล้วรู้สึกอึดอัดแทน

"วางใจได้ครับ" เค้าตอบรับพร้อมกับยิ้มอ่อนๆ ให้ผม ผู้ชายคนนี้หล่อมาก ถึงขั้นที่ผมเป็นผู้ชายเหมือนกันยังต้องมองเค้าเลย มินซองไปหาเค้ามาจากไหน หรือว่าคนประเทศTหน้าตาดีทุกคนกันนะ

[คิมมินซอง]

แทซันลากฉันเข้ามาในซอกตึก เราเดินมาไกลพอสมควรแล้วเค้าก็หยุดลง

"นายมาทำอะไรที่นี่" ฉันพูดเสียงเย็น

"ฉันกลัวนายจะทำพลาด" แทซันพูดด้วยน้ำเสียงที่เป็นกังวล

"เรื่องที่หมอนั่นบอกว่ามีลูกเมียนั้นน่ะหรอ นายก็รู้ ว่าฉันไม่เคยทำงานพลาด" แทซันรู้จักฉันในระดับนึง ทั้งข่าวลือ และชื่อเสียงของฉัน เค้าก็คงจะเคยรู้มาบ้าง

"แต่ที่นี่ไม่ใช่ประเทศT ไม่ใช่ที่ที่นายจะทำได้ตามใจ!!" แทซันเดินโถมใส่ฉันจนฉันหลังชนกำแพง สีหน้าและน้ำเสียงของเขา เหมือนกำลังดุฉันอยู่ ฉันไปทำอะไรให้เขาโกรธกัน

"แล้วมันใช่ที่ที่หมอนั่นีทำตามใจได้งั้นหรอ! หรือนายกำลังปกป้องไอ่คนชั่วนั่น!" ฉันพูดพร้อมด้วยสีหน้าที่จริงจัง

"ฉันไม่ได้หมายความอย่างนั้น ฉันก็แค่....เป็นห่วงนาย" จู่ๆ ท่าทางเค้าก็เปลี่ยนไป ดวงตาเค้าแฝงความเป็นห่วง และความกลัว

"ฉันมีอะไรให้นายต้องห่วงกัน นายไปเป็นห่วงหมอนั่นจะดีกว่า" ฉันพูดพร้อมหันหน้าไปทางอื่น ไม่ชินกับท่าทางเป็นห่วงเป็นใยที่หมอนี่แสดงออกเลย

"นายจะทำอะไรกับหมอนั่น"

"ฉันไม่ฆ่ามันหรอก แค่ส่งมันไปทำงานบนเรือประมง สัก 3 ปี 5 ปี ไม่ให้มันได้เห็นพื้นดินอีก ดีไม่ดี อาจจะตายก่อนเข้าฝั่งก็ได้" ฉันหันหน้ามาหาแทซันอีกครั้ง เรื่องไอ้บ้านั่นถึงจะคิดว่ามันไม่สาสมกับสิ่งที่มันทำก็เถอะ แต่ในประเทศที่กฎหมายเป็นใหญ่ ฉันจะทำอะไรมากไปไม่ได้

"เรื่องลูกเมียที่หมอนั่นบอกไม่มีจริงๆ หรอ" นี่คือเป้าหมายที่เค้าตามมาสินะ ฉันดูเป็นคนโหดเหี้ยมขนาดนั้นเลยหรอ

"มันพูดไปเพื่อเอาตัวรอดแค่นั่น ฉันให้แชจินสืบมาแล้ว ถ้ามีจริงๆ ฉันก็ไม่ทำอะไรหรอก" ใครมันจะไปฆ่าเด็กได้ลง

"อย่างงั้นก็ดี" แทซันเผยรอยยิ้มอ่อนๆ ออกมา เสียหน้าเขากำลังบอกว่าโล่งใจ

"หมดเรื่องแล้วใช่มั๊ย"

"นายอย่างผลักไสฉันได้มั้ย มองฉัน...เป็นแค่เพื่อนคนนึง...ก็ได้" ฉันกำลังจะก้าวเท้าออกมาจากเค้า แต่คำพูดเค้าทำให้ฉันชะงัก น้ำเสียงและใบหน้าที่แฝงความเศร้า ฉันไม่เคยเห็นเค้าเป็นแบบนี้มาก่อน ดวงตาสีน้ำเงินของเขา กำลังมองมาที่ฉันอยากมีความหวัง

"ทำไมนายถึงอยากเป็นเพื่อนกับฉัน"

"ฉันก็อยากเป็นเพื่อนกับนายตั้งแต่เมื่อก่อนแล้วไง...แต่นายไม่เคย....มองฉันเลย" คำพูดของเค้าทำให้ฉันหยุดคิด ตั้งแต่เมื่อก่อน ไม่มีใครกล้าเข้าหาฉันเลย ทุกคุณกลัวฉัน บางคนก็เกลียดแก๊งค์เลยพาลมาเกลียดฉัน ทั้งๆ ที่ฉันเลือกเกิดเองไม่ได้ มีแต่แทซัน ที่คอยเข้ามาคุยด้วย แม้ว่าฉันจะเย็นชากับเค้าแค่ไหนก็ตาม เค้าก็จะเป็นเพียงคนเดียวที่กล้าจะเดินเข้ามาหาฉัน โดยไม่สนสายตาคนอื่น หรือสิ่งที่เค้าทำ ไม่ได้กวนโมโหฉัน แต่เขาแค่อยากเป็นเพื่อนกับฉัน...งั้นหรอ

"ฉัน....ไว้จะลองคิดดู" ฉันหวั่นไหวไปกับคำพูดของเขา ไม่รู้ว่าจะเป็นความจริงหรือไม่ แต่มันก็เป็นจุดเล็กๆ ที่ทำให้ใจฉันมีความหวังขึ้นมา ถึงจะรู้สึกสับสน แต่มันก็ทำให้รู้สึกดีแปลกๆ

ณ.บ้านพัก

รุ่นพี่ฮยอนอูทิ้งแทซันให้กลับกับฉัน เราสองคนนั่งรถมาด้วยกันเงียบๆ แชจินส่งเสร็จก็กลับไป ความรู้สึกที่ค้างอยู่ในใจนี่มันอะไรกัน ภาพใบหน้าของเค้าที่จ้องมาที่ฉันยังวนเวียนอยู่ในหัว

"รุ่นพี่มินซอง....ผมขอกุ้งหน่อยครับ" ซูจินที่นั่งอยู่หัวโต๊ะพูดขึ้น ฉันหันไปมองจานกุ้งเผาที่อยู่กลางโต๊ะ เค้าคงจะเอือมไม่ถึงสินะ

"อ่อ...เอานี่" ฉันใช้ที่คีบคีบกุ้งมาใส่จานให้เค้า 2ตัว

"ไม่พอก็บอกได้นะ" ฉันยิ้มให้เค้าทีนึง แต่อยู่ๆ เค้าก็ทำหน้าตกใจจนหน้าเริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดง ก่อนจะพงกหัวให้ฉันแล้วก้มลงแกะกุ้งของตัวเอง หน้าฉันมีอะไรแปลกงั้นหรอ รึว่าจะเป็นเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์กันนะ

ตอนนี้พวกเรากำลังกินเลี้ยง ทุกคนกำลังคุยกันสนุกสนาน ฉันเพิ่งเคยเจอบรรยากาศแบบนี้ มันก็ไม่ได้แย่ ถึงจะไม่รู้ว่าเพราะอะไร แต่ฉันกลับรู้สึกดีมาก

"มินซองดื่มเก่งเหมือนกันนะ กินไปตั้งเยอะแล้วแท้ๆ แต่ไม่มีอาการอะไรเลย" รุ่นพี่ฮยอนอูที่นั่งตรงข้ามฉันพูดขึ้น

"นิดหน่อยครับ" ตอนอยู่ประเทศT แทบจะดื่มแอลกอฮอล์แทนน้ำเปล่าเลยก็ว่าได้

"ฮยอนมินก็ดื่มเก่งเหมือนกันเลยนี่ พวกนายสองคนใครดื่มเก่งกว่ากันหรอ" รุ่นพี่จีฮุนเริ่มเมาแล้ว

"ไม่รู้สิครับ" เพราะเค้าก็ไม่ต่างจากฉัน การที่พวกเราเป็นนักฆ่า จึงถูกให้ดื่มแอลกอฮอล์ตั้งแต่เด็ก ถึงมันจะดูไร้มนุษยธรรม แต่มันทำให้ทำงานได้ง่ายขึ้น ทำให้ร่างกายปรับตัวเข้ากับแอลกอฮอล์ ถ้าเลือกได้ฉันก็ไม่ได้อยากเป็นแบบนั้น

"งั้นรอบหน้าต้องให้ทั้งสองคนดวลกันหน่อยแล้ว"

"ดูท่าสนุกจังเลย ผมเอาด้วยคนได้ไหมครับ"

"นายคออ่อนสุดแล้ว ยังมีหน้าไปแข่งกับพี่ๆ เค้าอีก"

"นายอยากตายใช่มั๊ยซูจิน หุบปากของนายไปเลย!"

"แทซันกับมินซองมาจากประเทศเดียวกันใช่มั้ย ฉันเห็นในใบสมัครน่ะ" รุ่นพี่ฮยอยกูพูดขึ้น แทซันที่นั่งข้างๆ มามองฉันนิดนึง แต่ไม่ได้พูดอะไร หรือเป็นเพราะตอนนั้นที่ฉันทำท่าไม่พอใจใส่เค้าสินะ เอาเถอะยังไงเค้าก็ไม่ได้เลวร้ายอะไร

"ครับ เราเคยเรียนที่เดียวกัน"ฉันพูด

แคล้ง!! จู่ๆ ซ้อนในมือแทซันก็ตกลง เหมือนเค้าชะงักไปคู่นึง ฉันหันไปมองเค้า แล้วแทซันก็ก้มเก็บช้อนของตัวเอง

"เป็นอย่างนี้นี่เอง ถึงว่าตอนอยู่ที่ร้านอาหาร ดูแทซันเป็นห่วงนายได้มากเลยนะ รีบวิ่งไปก่อนคนอื่นเลย" รุ่นพี่ฮยอนอูพูดทำให้ฉันหันไปมองแทซันอีกครั้ง เค้ากำลังมองฉันพร้อมกับรอยยิ้มอ่อนๆ

"แล้วรุ่นพี่หักมือหมอนั่นยังไงหรอ สอนผมเถอะนะ"

"มันเป็นอุบัติเหตุน่ะ" ฉันก็ไม่รู้จะพูดกับเขายังไงดี ของแบบนี้มันขึ้นอยู่กับอารมณ์ด้วย ยิ่งโกรธมาก ก็ยิ่งมีแรงมาก

"แต่รุ่นพี่เท่ไปเลย จริงไหมดีอ้อน " จีโน่ไปหาดีอ้อนที่นั่งข้างๆ ดีอ้อนหันมามองหน้าฉันแต่ก็ไม่ได้พูดอะไร ก่อนจะหันไปสนใจเครื่องดื่มของเค้าต่อ

หลังจากผ่านไป 2 ชั่วโมง ตอนนี้ก็ดึกมากแล้ว รุ่นพี่จีฮุน จีโน่ แล้วก็ซูจิน ต่างก็เมาฟุ๊บหลับคาโต๊ะ

"งั้นฉันพาจีฮุนไปนอนก่อนนะ ฝากพวกนายพาทั้ง 2คนนี้ไปนอนด้วยละ ฉันก็เหมือนจะเริ่มเมาแล้วด้วยเหมือนกัน" รุ่นพี่ฮยอนอูพูดขึ้นพร้อมกับประคองรุ่นพี่จีฮุนด้วย

"ครับ" แทซันรับคำ